Nachtvoeding

Ik zit net midden in een spannende droom als ik me langzaam bewust word van een geluid dat ik even niet thuis kan brengen. Het is in ieder geval geen onderdeel van mijn droom en geconditioneerde moeder als ik ben zit ik al half overeind. Ik schiet direct in de diagnose-mode: bekijk de klok met een half oog en luister nog eens goed. Het is half zes in de ochtend, het gehuil komt uit de babykamer en het klinkt alsof het niet op gaat houden. Honger!! Klinkt logisch, want Roos heeft gisteren wel heel weinig gedronken.

Slaapdronken loop ik naar beneden naar de koelkast. Met mijn ogen dicht maak ik de melk warm (1 minuut 10 op 800 Watt) en sjok weer naar boven. Babykamer in, baby uit bed. Ik zak op het stoeltje neer met op mijn schoot een enorme gewatteerde slaapzak. Het hoofdje en de armpjes die uit die zak steken geven aan de fles al te hebben gezien. Gulzig begint ze te drinken. Dit hebben we vaker gedaan! En toch is het weer nieuw, want de laatste keer was alweer een hele tijd geleden. Roosje slaapt nu al een aantal maanden elke nacht door. En ik weet nog hoe blij we waren, die eerste keer dat we weer eens een ononderbroken nacht hadden.

Maar eerlijk gezegd vind ik het nu toch wel weer even fijn. Lekker met een tevreden baby tegen me aan zitten in het donkere en stille huis, samen een beetje doezelen. Bedankt Roos. Het was leuk voor een keertje. Maar morgen weer lekker doorslapen!

Flash-back: mijn eerste bevalling

Het is zondagavond, een uurtje of acht. Ik ben lekker op de bank gaan liggen want ik voel een beetje kramp in mijn buik. Ik zal toch niet ziek worden, net nu elke dag de bevalling kan beginnen? We gaan vroeg naar bed, maar ik heb een nacht hazenslaapjes vanwege de krampen. Pas 's ochtends vermoed ik dat het misschien wel echte weeën zijn en gaan we timen. De verloskundige komt en meet drie centimeter.

De uren erna zijn niet fijn. Ik puf de weeën weg en stuur Jeroen die graag iets wil doen grommend de kamer weer uit: ik heb even genoeg aan mezelf. Eindelijk als ik denk het niet meer te houden is de verlosjuf terug. Ze meet acht centimeter ontsluiting en zegt iets te optimistisch dat ik nu heel snel een kindje in mijn armen zal houden.

Het vruchtwater blijkt groen van kleur en ik moet hals over kop naar het ziekenhuis. Jammer dat
het verloswicht er niet bij vertelt dat ik een zeiltje of een kraamverband moet meenemen omdat het vruchtwater nog wel even blijft doorlopen: tegen de tijd dat we in het ziekenhuis aankomen zijn niet alleen mijn onder- en bovenbroek doordrenkt met stinkend vruchtwater, maar is ook de autostoel voorgoed afgeschreven.

Vier uur later en 2 verloskundigen verder mag ik dan eindelijk een beetje persen. Ik pers me rot, al heb ik geen idee hoe dat dan moet. Hoever het infuus ook open wordt gedraaid, de monitor registreert wel wat weeënactiviteit maar ik voel nauwelijks persweeën. Succes heeft het allemaal in ieder geval niet. De baby zit onderweg ergens behoorlijk vast, voel ik. Ze zien af en toe wat haartjes (gelukkig heb ik nog op tijd een borsteltje gekocht, komt het in mijn versufte hoofd op) maar het hoofdje schiet steeds weer terug.

Niet eens fysiek vermoeid maar wel moe van al die tevergeefse moeite ben ik dan ook blij dat het oordeel "ingrijpen" valt. De baby's hartslag valt soms weg en hij moet er nu echt uit. Mijn idee!
Met een forse knip in mijn perineum, een laatste poging tot persen van mijn kant, een harde duw op mijn buik en een enorm gesjor aan de vacuümpomp floepte hij er dan eindelijk uit. Joepieeee! Een bloederig stuk vlees word op mijn buik gegooid, en de minuten en uren erna kan ik alleen maar naar hem liggen kijken... wonderbaarlijk. Een echte baby! En helemaal van mij om vanaf nu heel goed voor te zorgen..

Dat de bevalling lang had geduurd en uiteindelijk op een kunstverlossing is uitgedraaid maakte me niks uit. Ik vond alles schitterend, was zo ontzettend blij met mijn kindje. Pas weken later kwam ik weer een klein beetje uit mijn roes. Begon ik weer wat besef van de tijd te krijgen en kon ik mijn gedachten voor heel even ook wel over iets anders
laten gaan dan over baby's, bevallingen, het ziekenhuis, de kraamhulp, hechtingen, geboortekaartjes, tummy tub en bugaboo alleen. Voor heel even dan.
Nu, bijna 3 jaar na zijn geboorte, gaat er nog steeds geen dag voorbij dat ik niet denk aan en praat over mijn kleine Janick. En ik vind het nog steeds een wondertje.

Peuterfantasie en moedergeduld

Laatst vertelde de juf van het kinderdagverblijf dat ze de heeeele dag aan het wachten waren geweest op Janick. Als alle kindjes aan tafel zaten moest hij nog komen. Als alle kindjes klaar waren met drinken zat hij nog lekker te sabbelen. Als iedereen verschoont is en de broeken weer aan zijn zit Janick nog op het wc-tje. De juf roept en spoort aan. Ben je al klaar? Kom je? En hij antwoordt beleefd: "ja hoor, ik ben bijna klaar" (ik ken de toon, die heeft hij van mij overgenomen!) en "ik kom zooo". Ik moet erg lachen als ik het hoor, want het is heel erkenbaar, dat wachten. En het ligt dus niet alleen aan mijn ongeduldige aard.

Wel raar eigenlijk, overpeins ik in de auto op de weg terug nog even. Hij is vaak juist zo snel en houdt van hard lopen en ik zou soms willen dat hij wat langer over zijn tekeningen zou doen.

Opeens valt het kwartje als ik vanaf de achterbank hoor vertellen dat al die wc-tjes stuk waren en dat Bob de Bouwer (zijn alter-ego) die echt even moest maken. Aha. Nogal logisch dat de kindjes die alleen maar moesten plassers eerder klaar zijn. Een hele reparatieklus, daar ben je wel even zoet mee!

Gelukkig werkt het ook wel in mijn voordeel. Ik hoef maar te dreigen dat Po of Lala (of wie op dat moment favoriet is) Janick zijn laarsjes dan maar gaat aantrekken als hij niet komt, en binnen no-time staat meneertje met twee laarzen aan zijn voeten voor de deur op mij te wachten.

Wegbrengen en ophalen

Leuk bedacht van de regering: vrouwen moeten ook carrière maken, dus breng je kinderen maar "even" naar de opvang. Vandaag was het weer zover. Omdat Jeroen lange reistijden heeft mag ik de kinderen aankleden, voeden en wegbrengen. De een naar de crèche waar ik nog even moet zitten om hem lekker op gang te helpen met spelen. De ander naar oma, een half uur heen en een half uur terug voor ik dan eindelijk op mijn werk ben. Ik kom tenslotte nog redelijk vroeg en fit aan op mijn werk, al ben ik al meer dan 3 uur wakker en heb ik er voor mijn gevoel al een halve dag opzitten.

Na een hele krappe 8 uurtjes waarin ik me voortdurend afvraag of ze het wel naar hun zin hebben doe ik de race in omgekeerde volgorde. Helaas is het gruwelijk druk in het verkeer, heeft de baby veel te slecht geslapen en krijst de hele weg de oren van mijn hoofd. Als ik als een van de laatste ouders aankom op het kinderdagverblijf zit de oudste daar met een zielig gezichtje op me te wachten, moe en hongerig. Oma heeft eten meegegeven dat ik alleen maar in de magnetron hoef te stoppen, maar wat gisteren nog Janick's lievelingskostje was wil hij nu niet meer eten. Roosje wordt helemaal niet meer stil dus ik probeer met de gillende baby onder mijn arm een fles babymelk te maken. Ondertussen keilt Janick zijn sperziebonen door de kamer en roept dat ik verhaaltjes moet voorlezen. Waaaaaaaah wat een stress.

En waarom eigenlijk? De kinderen blijven liever thuis, de opvang is hartstikke duur en ik word zelf ook zeker niet vrolijk van zo'n dag. Terwijl ik al de hele dag aan het rennen ben heb ik het gevoel dat ik tekort schiet op alle fronten.

Een paar mandarijnen, fles babymelk, glas vruchtensap (met extra vitaminen) en veel voorleesboekjes later is dan eindelijk alles weer rustig. Als de was zo klaar is en de kamer weer opgeruimd ga ik lekker naar bed. Morgen begint het feest weer van voren af aan.

Eerste hapje (of: het wortelmonster)

Na 5 maanden melk vonden we het wel eens tijd worden voor wat variatie in het eten van onze kleine Roos. Tijd voor het eerste hapje dus. Wat een belevenis! Roosje vond het maar gek. Lig je daar, vastgesnoerd in je wipstoel, krijg je een raar stokje met zachte oranje prut daarop tegen je lipjes gedrukt! Je zag haar denken.

Maar al snel had ze door wat de bedoeling was. Haar mondje ging open, en na een paar hele gekke gezichtjes had ze blijkbaar besloten dat het toch wel erg lekker was. Die mond ging steeds sneller en steeds wijder open. Gemene ouders als wij zijn moesten we natuurlijk weer even pesten: net even treuzelen met de lepel vlakbij het mondje en we werden beloond met ongeduldig gegil, gehap en veel gespartel. Leuk voor de toeschouwers, zielig voor het kind dat net zo blij was met haar eerste echte vaste voedsel. Nou ja, vast.... Maar ze heeft wraak genomen. Uiteindelijk kreeg ze de lepel te pakken en heeft ze niet alleen haar eigen gezicht, haar en mooie roze pakje vol wortelprut weten te smeren, maar ook mamma's haar en trui en de wipstoel.

Zo hebben we nog de hele middag lol gehad van de wortels! Terwijl Janick in bad zat en Roos schoongewassen in bed lag uit te buiken heb ik met groene zeep staan boenen op alle wortelvlekken. Volgende keer dan toch maar een regenpak (met hoed) gebruiken in plaats van een slabbetje?

Weer aan het werk

Het moment waar ik al weken tegenaan zit te hikken: ik moet weer werken! Na bijna een half jaar thuis lekker gemoederd te hebben is het verlof nu toch echt voorbij. Ik moet mijn kleine Roosje voor het eerst aan de oppas overdragen. En Janick moet weer naar de crèche. Bah. Ik verbeeld me natuurlijk dat niemand zo goed voor ze zorgen kan als ik. En dat ze vooral mij als moeder de hele dag om zich heen willen. Ik ben boos op alles en iedereen als ik 's ochtends opsta. Het helpt niet echt dat Janick superdwars is en hard IK WIL NIET NAAR DE KINDJES gilt. Wat een stress, de heel familie aangekleed en gevoederd krijgen en dan nog een stuk rijden naar de oppas en crèche. Als dat elke werkdag vanaf nu zo gaat houd ik het zeker niet vol! Manlief zet me resoluut de deur uit en handelt de zaakjes verder zelf af. Ik mag naar mijn werk. Sta ik zo meteen voor het eerst weer oog in oog met mijn collega's... ben benieuwd of ze het gaan zien dat de mijne helemaal rood zijn en m'n mascara is doorgelopen.

Poezenhemel

Onze poes is dood. Wat een leven hadden de poezen voordat die eerste kleine baby in huis kwam wonen. Toen was het gedaan met hun rust. Niet dat dat kleine onschuldige babietje nou erg gevaarlijk was voor de katten. Maar katten hebben zo hun eigen ideeen. Hoe groter hij werd, des te banger zouden ze hebben moeten worden. Geaaid worden door een baby is niet altijd fijn. En hoe beter die baby zich ging bewegen, hoe harder de poezen moesten rennen. Toch begonnen ze aan hem te wennen. Er mocht zelfs af en toe worden geaaid. Het waren bijna dikke vrienden toen de dierenarts slecht nieuws voor ons had.
Nu is poes in de poezenhemel, bij zijn broer, onze andere poes. Vast fijn voor hun, maar wel jammer voor ons. Janick heeft het na een dag zonder poes in huis toch maar gevraagd. "Waar is de eigenlijk de kattenbak nou?" Niet meer hier dus, want hij heeft hem nu niet meer nodig. Misschien komt er nog eens een nieuw poezenvriendje.

Uit logeren

Janick was een nachtje uit logeren. Bij oma en opa, dus dat was voor iedereen leuk. Voor Janick, die gruwelijk veel aandacht krijgt en bijna alles mag. Voor oma en opa die weer een lief klein jongentje in huis hebben die alles wat zij doen geweldig vindt. Voor pappa en mamma die lekker rust hadden... Nouja, rust. Er lag nog zat op de stapel "te doen" dus we hebben niet stilgezeten. Maar je kunt wel even lekker doorwerken zonder knulletje in de buurt.

Vanmorgen gingen we hem weer ophalen. Het was geen warm welkom, hij werd boos en moest bijna huilen toen hij ons zag. Het was dan ook zo leuk geweest bij oma! Gelukkig draaide hij al snel bij en kregen we allemaal spontaan een dikke knuffel en ging hij weer lekker mee naar huis. Want daar is het toch ook wel fijn, vertrouwde hij me toe.

Mijlpaaltje

Roos is voor het eerst zelf op haar buik gerold. De zon scheen, ze had een leuk pakje aan en ze lag op haar ruggetje heel lief naar me te kijken dus ik besloot haar wat te filmen. Helaas liet ze niet veel interessants zien of horen dus al snel ging de camera weer uit. En natuurlijk net op dat ene moment dat ik even niet keek moet het zijn gebeurd. Toen ik me weer omdraaide lag ze opeens heel verbaasd te kijken... op haar buik! Heb ik dat ene kleine maar mooie mijlpaaltje in de ontwikkeling toch maar mooi gemist. Nou ja, gemist, ik was in ieder geval wel de eerste die heeft gezien dat ze het kan.

Ze is er zelf nogal van geschrokken, dat buikliggen vindt ze nog steeds niet zo fijn als het langer dan een minuut duurt. Draaien heeft ze in ieder geval de rest van de dag niet meer gedaan.