Alleen

Roos mocht vandaag voor het eerst naar de creche. Wat spannend, vooral voor mammalien.
Ik slaap al wekenlang met haar knuffel in bed om mijn vertrouwde luchtje er maar aan te krijgen voor die eerste slaap alleen in een vreemd bedje. En oh-oh-oh wat liep ik met mijn moederziel onder mijn arm vanmorgen, zo helemaal alleen daar in dat winkelcentrum.

Wat een ellende was het destijds toen Janick voor het eerst naar de creche ging. Ik vond het zooo naar om het mannetje alleen achter te laten op de kindjes-dump. En ook hij vond het maar niks. Hij was 1 jaar, eenkennig, en gewend aan veel aandacht van mamma. Hij huilde wekenlang elke keer weer hartverscheurend als ik afscheid van hem nam. De leidsters, hoe lief ook, moesten hem van me lostrekken, en terwijl hij huilend zijn armpjes naar me uitstrekte moest ik dan aan de andere kant van het glas gaan staan zwaaien. Brrrrrrr. Heb heel wat afgejankt op weg naar mijn werk. De leidster zeiden wel dat het beter ging als ik er niet bij was, maar ja, hoe controleer je dat? Net zoiets als het lampje in de ijskast dat alleen maar brandt als de deur dicht is!

Roos daarentegen deed het perfect. Ze kan soms enorm gillen als vreemden haar van te dichtbij benaderen, maar had daar vandaag absoluut geen tijd voor. Veel te veel nieuws te ontdekken! Andere kindjes, nieuw speelgoed, een interessante tafel vol met fruithapjes. Toen we haar net na de lunch weer kwamen halen was ze dan ook wel erg moe maar nog steeds vrolijk. Ze had goed geslapen, goed gegeten, en alle leidsters waren overtuigd dat ze een vrolijk meiske is.

En Janick, die mocht dit keer ook al na een half dagje mee naar huis. Het warme welkom dat ik me had voorgesteld ging echter niet door. Hij zat een boekje voor te lezen aan een klein blond meisje, en ik kreeg een kortaf: "Mammalien, we gaan zo nog buiten met de auto's spelen hoor!" Mamma was te vroeg, dat was duidelijk. Met veel overredingskracht heb ik hem zover gekregen dat hij toch met me mee ging, maar hij had net zo lief nog even willen blijven. Blijkbaar is het tegenwoordig toch wel leuk op de creche.

Feestje

Vanmiddag hadden we een feestje. Roos deed het prima. Ze lag samen met een andere baby op de vloer tussen een berg babyvriendelijk speelgoed en ze hadden de grootste lol. Roos kon al een stuk beter kruipen en zich optrekken dan het andere meisje, dat wel veel groter maar slechts 1 week ouder bleek te zijn. Altijd leuk, die ouders die de prestaties, aantal tandjes en haarlengte van hun grut vergelijken! De dames baby vermaakten zich in ieder geval allebei prima.

Janick had het minder naar zijn zin. Heeft wel twee bakken chips leeggegeten, maar achteraf bleek dat niemand hem wat te drinken had aangeboden. En hij speelde nog wel wat in een stil hoekje met een schaartje en wat papiertjes, maar hield zich verre van de andere kindjes: voornamelijk baby's of meisjes die net een paar jaar ouder waren dan hij. De meisjes wezen hem niet af, maar hij had er geen zin in. Tja, en wat doe je dan als ouders? Had graag gezien dat hij het ook naar zijn zin had gehad, maar kan hem niet dwingen om het leuk te vinden. We hebben het nog een uurtje of twee volgehouden, maar toen was het ook echt gebeurd. Janick had pijn in zijn buik, bleef maar aan mijn rokken hangen en wilde wge. Hij was op! Volgende keer beter dan maar weer. Dan wil hij waarschijnlijk niet meer weg als pa en moe het al lang zat zijn!

Hagelslag en de wet van Murphy

Sinds een week of wat is Roosje echt mobiel geworden. Voorheen kon je haar wel even neerzetten als de telefoon ging. Dan bewoog ze zich wat naar links of rechts, maar niet meer dan een metertje per 5 minuten. Nu is dat voorbij. Zet haar even op de grond bij een speeltje en loop weg, en ze komt met veel gehijg en gepuf achter je aan schuiven. Stop even snel een fles in de magnetron en ze zit al achter je rug uit de plantenbak te eten. Bordjes met boterhammen die Janick laat staan zijn niet veilig, ze gooit het bordje om, slaat er lekker op met haar beentjes en eet vervolgens de vermorzelde stukjes op. Vanmorgen hadden we de variant met hagelslag... ook heeel geslaagd!

Doos

Het leukste speelgoed is meestal gratis. Je kunt je druk maken en dagenlang op zoek gaan in allerlei speelgoedzaken (zoals ik altijd doe, al weken voor de kindjes jarig zijn) maar uiteindelijk hebben ze toch de meeste lol met iets wat opeens zomaar in je huis staat. Zoals deze oude vieze stinkende doos. Janick klimt erin, verstopt zich en springt er met een luid "kiekeboe" weer uit nadat ik urenlang heb moeten "zoeken", speelt dat hij een ingepakt cadeautje is, dat hij in de werkplaats van Bob de Bouwer zit .... noem maar op. Met zo'n doos slaat zijn fantasie op hol. En hoe vaak ik het ook geprobeerd heb de afgelopen tijd, de doos mocht NIET worden weggegooid! Totdat hij zichzelf leuk had opgevouwen en plots voorover klapte, met zijn neus tegen de deur omdat zijn benen en armen even verstopt waren en zijn val niet op kon vangen. Toen was de doos niet leuk meer. Want pijn is tot daar aan toe, dat kan mamma wel verhelpen met een paar kusjes. Maar bloed daar zijn jongentjes van drie wel heel erg bang voor! De doos is naar de schuur verbannen.

Toch ziek?!

Gisteravond was een zware avond - zie vorige posting. Janick kon niet slapen, lag te huilen en te draaien. Na veel plassen, drinken (de laatste keer met een scheutje sinaspril paracetamol erin!) klagen over oorpijn en een keertje overgeven is hij toch gaan slapen. En natuurlijk was hij vanmorgen om zes uur (!) weer vrolijk en blij en liep hij te zingen door de gang.

Vanmiddag sloeg de moeheid en warmte weer toe, had hij last van zijn buik (zei hij tegen oma, mocht oma niet tegen mamma zeggen!) en heeft hij lekker liggen slapen. Zou hij dan toch een of ander virusje hebben opgelopen? Als ik de volgende keer tot 10 probeer te tellen na zo'n vervelende peuterbui moet ik me toch maar weer eens bedenken dat zo'n bui altijd wel een oorzaak heeft. En soms zelfs zo'n simpele als een flinke verkoudheid.

Vinnik niet leuheuk!!

O nee he! Ben ik vandaag en morgen helemaal alleen met de kinders thuis omdat Jeroen op een congres is, heeft Janick bedacht dat het weer eens tijd wordt voor peutergrillen. Daar gaan mijn plannen voor een rustige avond: lekker in de tuin werken, beetje in bad hangen, met een pak koek op de bank voor de tv. Alles wat meisjes doen als ze het huis voor zich alleen hebben zeg maar. Maar nu even niet dus.

Het begon vanmorgen al toen hij naar de creche moest. Wilde geen schoenen aan, geen shirt (alleen zijn wintervest), niet met de auto maar op de fiets. Bij de creche niet naar binnen (vinnik niet leuheuk!!!!) . Na het ophalen ging het even goed, maar nu is het al weer een paar uur hommeles. Eerst uit zichzelf netjes op tijd naar bed (ik ben moe!), daarna 100 keer plassen, veel drinken (ik wil sahap, lust geen water), veel om mamma roepen en als mamma er dan is dan moet ze weer weg. Grrrrr. Ik weet, tot 100 tellen, maar verder dan 10 kom ik niet en dan begin ik alweer te vertellen dat hij moet gaan slapen. Waarop een enorme driftbui volgt. Dat wil ik niet! Vind ik niet leuheuk! Arrgh.

Verkering

Janick heeft een vriendinnetje. Op het kinderdagverblijf speelt hij meestal met jongens van zijn eigen leeftijd. Al was het maar omdat er vrijwel alleen jongens in zijn groep zitten. Maar het is nu al een paar keer achter elkaar "Noortje", een meisje uit een andere groep. De leidster vertellen bij het ophalen dat hij met Noortje gespeeld heeft, hij vertelt me 's avonds thuis dat hij Noortje altijd zooooo lief vindt, en nu heb ik ze zelf gezien. Met zijn tweetjes in een stil hoekje van de tuin achter de creche. Welliswaar ieder op een eigen fietsje, maar heel gezellig samen aan het spelen. Ben jij de mamma van Janick, vroeg ze. En hoe heet jij dan? (Noortje!) En zo hebben we kennis gemaakt. Het is een lief meisje. En voor het eerst voelde ik me vandaag een ouwe taart die haar best doet zich als de ideale schoonmoeder te presenteren. Zo zullen er vast nog vele voorstelrondjes volgen. En zo'n meissie van net 3, die kan ik nog wel voor de gek houden, maar wat als ze zometeen 15 zijn? Gelukkig heb ik ook nog 12 jaar om mijn nieuwe rol te oefenen.

Ontzwangerd

Nog een paar dagen en dan is Roos 9 maanden. Nou hoorde ik dat je er 9 maanden over doet om weer je "normale" zelf te worden. Zo normaal als je was voordat je zwanger werd. Hmm. Ik was al bang dat ik niet meer in mijn oude spijkerbroek zou passen maar wie weet: de laatste maand zijn er al 2 kilo af, wie weet vliegen die laatste 4 er ook nog wel af binnen een paar dagen. En dat geheugen, wow! Dat zou gaaf zijn, als ik toch weer wist waar ik mee bezig was, de hele dag.

Ik las gisteren in een blaadje de top 20 van "ontzwanger'" klachten. Gaaf hoor. Ik dacht dat dat vermoeide gevoel, het slechte zien, de extra kilo's, slechte concentratie, het snel geirriteerd zijn, pijn in de rug en de duizeligheid gewoon aan mijn leeftijd lagen! Of anders aan het feit dat ik al maandenlang van zeven 's ochtends tot tien 's avonds in de weer ben met twee kleine kinderen, werk, huishouden en sport (want die kilo's moeten er toch af!). Maar dat blijkt dus mee te vallen. Over een paar dagen ben ik weer helemaal fit. Net zo fit als negen maanden geleden? Of net zo fit als een jaar of 4 geleden toen ik voor het eerst een streepje op een zwangerschapstest zag?