Rug

Au! Mijn rug! Roos heeft iets nieuws bedacht: ze kruipt naar me toe, gaat op haar knietjes zitten, armpjes en handjes omhoog en heel smekend kijken. En goeie moeder als ik ben weet ik dan wat ze wil en gehoorzaam direct. Ten eerste is het wel errug vertederend, en ten tweede speelt ze prompt voor brandweersirene als ik haar laat staan en komen de buren kijken of ik mijn kinderen niet mishandel... Ik mag nog wel kiezen wat ik doe: haar oppakken en met haar op mijn heup door het huis sjokken, of haar bij de handjes pakken en haar zelf laten stappen. Zij vindt het allebei leuk. Ik natuurlijk ook, maar ben blij dat ik na een uur of half acht 's avonds eindelijk even plat op de bank kan gaan liggen om mijn rug weer in de normale stand te krijgen.

Springkonijn en klauteraap

Toen Janick nog heel klein was zijn we ermee begonnen: spelen op het grote bed. Machtig vond hij dat. Rollen, omvallen, springen tot en met de valtechnieken leren toe. Inmiddels zijn we een paar jaar verder en kan hij reuze goed lopen, klimmen en springen, koppeltje duikelen en meer. En hij vindt het nog steeds prachtig. Het grote bed is leuk (want daar kun je je ook in het dekbed verstoppen) maar nog veel harder en hoger kun je natuurlijk in een ballenbak-achtig speeltuin gebeuren als Ballorig. Als voorzichtig en zorgzaam ouder probeer je hem nog bij te houden in het grote klimbos, maar al snel moet je toegeven dat je bent ingehaald. Hijgend en puffend kom je beneden aan waar zoonlief al op je staat te wachten voor "nog een keer"...

Roos mag tegenwoordig ook meedoen. En ook dit kleine mensje, die nog niet eens goed zelf kan lopen is aan het duiken en aan het springen op het bed! Ze heeft al goed door dat op dat grote zachte ding ze zich geen pijn kan doen. Ze gooit zichzelf achterover, voorover, en heeft de grootste lol. Zeker als broerlief ook meedoet en meespringt. Een goeie oefening! Vooral ook vooral voor pappa's en mamma's reactievermogen, die in tegenstelling tot deze twee vrolijke klauter- en springapen WEL gevaar zien voor kindjes die zich zomaar laten vallen op de rand van het bed of met hun hoofdjes tegen elkaar aan kopje rollen. Auw!

Zorgen

Mijn ventje is drie en een half jaar. En ik maak me al meer dan drie en een half jaar zorgen over van alles. De eerste paar weken van zijn leventje was ik bang dat het een chagerijntje was, omdat hij met 2 weken nog niet breeduit gelachen had. Zucht. Nu weet ik beter.
Daarna volgden nog veel meer zinloze zorgen, het nieuwste onderwerp is "basisschool". Hoe zou hij het vinden? Hebben we de juiste school uitgezocht? Vindt hij daar leuke vriendjes? Het idee van naschoolse opvang trekt me eigenlijk helemaal niet, maar hoe moet ik het dan regelen met mijn baan? Zindelijk is hij gelukkig prima, maar moet ik nu schoenen met klittenband i.p.v. veters gaan kopen? Dat soort dingen. Terwijl de kindertjes en Jeroen heerlijk slapen lig ik problemen te verzinnen. En toen laatst op de creche een ander jongentje afscheid nam omdat hij naar de basisschool mocht was ik de enige die geemotioneerd met mijn ogen stond te knipperen. Noch de kindjes, noch de moeder, noch de leidsters werden er warm of koud van. Gek word ik van mezelf!

Tegen de ochtend val ik in slaap. Het gevolg, ik word 's ochtends brak en misselijk wakker en aan het einde van de middag ben ik moe en zo chagerijnig dat ik uitval als Janick mijn been een kusje geeft en ik over hem heen struikel. Arm kind. Hij kan vast niet wachten tot hij lekker op school zit en bij die chagerijnige moeder van hem uit de buurt is (-:

Het gaat waarschijnlijk nooit meer over, dat zorgen maken om en altijd willen zorgen voor je kinderen!

Ze staat los!

Roos staat los! Ze oefent regelmatig, een handje los gaat al een tijdje goed, en nu gaat soms heel even het tweede handje ook los. Ze wiebelt en kijkt trots om zich heen, doet snel het handje weer terug of zakt toch maar weer op haar billen....

Een mooi onderwerp om een foto bij te plakken, ik weet het. Maar natuurlijk is dat stomme fototoestel net niet bij de hand als Roos een nieuw kunstje vertoont!

Verhaaltjes

Als Janick naar bed gaat, tussen zeven en half acht 's avonds, leest mamma altijd eerst nog een paar verhaaltjes voor. Soms, als hij moe is mag ik het boekje overslaan. Maar het verhaalt van pappa is vaste prik. Pappa verzint altijd zelf iets, elke avond anders. Meestal over de Little People (de Fischer Price poppetjes met autootjes) die in zijn kamer zitten maar de laatste tijd moet het ook wel eens een "poezenverhaaltje" worden. Prachtig! Pappa begint, Janick vult aan. Of verandert het verhaaltje, als hem dat beter lijkt. WitjePitje, ZwartjePatje, RoodjePootje, LapjePapje en natuurlijk vooral DikkieDik beleven allemaal avonturen. Wat een fantasie hebben mijn mannen. De verhaaltjes verlopen niet altijd helemaal zoals keurige opvoeders dat zouden willen zien (er wordt vollop gekotst, gepoept, op elkaars hoofd geslagen - en opruimen vinden de hoofdpersonen niet leuk en laten dat aan anderen over..) maar Janick moet er erg hard om lachen. En mamma, een kamer verderop, soms ook. De verhaaltjes zijn vaak zo leuk dat hij hard moet huilen als ze afgelopen zijn en hij moet gaan slapen.

Het mooiste is als ik 's ochtends vroeg nog half in slaap opeens het vervolg van zo'n verhaal hoor aan de andere kant van de muur. Helemaal alleen in zijn bedje ligt mijn ventje dan zijn fantasie de vrije loop te laten. Zet hij gekke stemmetjes op voor de verschillende personages (Bob de Bouwer, K3, DikkieDik, de dokter en de verschillende Litte People treden vaak door elkaar in een verhaal op), legt de een wat uit en spreekt de ander bestraffend toe. Ik sluip mijn bed uit om bij de kier tussen de deur zijn verhalen beter te kunnen verstaan. Helaas stond vanmorgen de deur weer net iets te ver open en klonk het "he, mamma! Ik ben wakker!". Het verhaaltje was in een klap afgelopen. Ik ben maar niet gaan huilen.

Grote-meisjes-eten

Roosje eet de laatste paar weken de oren van ons hoofd: danoontjes, rozijntjes, vla, kaas, chocopasta boterhammen, plakjes ham, ontbijtkoek en heeeel veeel potjes Olvarit. Maar vandaag niet. En gisteren ook niet. Geen potjes. Het mondje gaat wagenwijd open, maar de zachte ham-tomaat-prei-ofzoiets prut valt er bijna net zo snel weer uit. Huh?! Roosje die niet eet? Toetje dan maar. Maar nee, ook de caramelvla laat ze direct uit haar mondje glijden. Ze gilt de hele boel bij elkaar, kijkt gretig naar elke hap die wij in onze mond stoppen.. Als ik, half voor de grap, wat Bob de Bouwer pasta (met saus!) van de borden van de rest van de familie pak en voor haar neerleg wordt ze stil. Met haar kleine grijpvingertjes pakt ze de pastaatjes een voor een op, bekijkt ze, stopt ze in haar mond. Maar die 3 pastaatjes zijn zo op, en dan begint ze weer te krijsen. Nog maar een lepeltje dan. Weer stil, weer zo op. Uiteindelijk is ze na een behoorlijke portie pasta stil en blij. Het is duidelijk. Mevrouw is toe aan grote-meisjes-eten.

Kletskous

's Ochtends vroeg begint het al. Net uit zijn bedje, we komen elkaar in de badkamer tegen.
- "Waar is pappa? Slaapt pappa nog?"
- Nee pappa is naar zijn werk.
- "Waarom dan?"
- Pappa moet centjes verdienen voor ons.
- "Waarom dan?"
- Dan kunnen we mooie kleren kopen en in een mooi groot huis wonen.
-"Maar dat wil ik niet!".
Domme mammalien. Hij is helemaal niet dol op nieuwe kleren.
- Ik bedoel natuurlijk: als we geen centjes hebben kunnen we geen eten kopen.
- "Blijf jij thuis dan?"
- Ja, schat. Zullen we wat leuks gaan doen vandaag?
- "Nee. Nergens heen. Ik wil thuisblijven".
Prima. Lekker rustig.

Na het ontbijt, 8 uur 's ochtends. Ik heb Janick een shirt aan weten te trekken, ben zelf nog niet helemaal decent en ook Roos heeft haar nachtshirt nog aan. Meneertje loopt naar de gang, trekt zijn regenlaarsjes aan en staat met blote beentjes voor de deur te trappelen: "Ik ben er klaar voor!". Blijkbaar heeft hij toch zijn plan getrokken. Waar gaan we naar toe dan? "Naar het zwembad" Ja maar, dat kan niet, Roos moet eerst nog een ochtendslaapje doen. "Dan brengen we Roos naar oma". Goed idee, moet ik hem nageven. Maar ik moet eerst nog even aankleden, en Roos moet ook een schone luier. "O, nou, ik wacht wel even, hoor" roept mijn kleine tirannetje en gaat geduldig op zijn hurken bij de deur zitten. Ik ren en vlieg om alle spullen bij elkaar te graaien, mezelf en mijn dochter aan te kleden, terwijl Janick probeert mijn schoenen door de brievenbus te duwen. Ondertussen heeft hij nog iets bedacht: "maar ik doe mijn lange broek pas bij oma aan want ik heb veel te hete benen". Nee, Janick. Zonder broek kan je de auto niet in en dan kunnen we niet gaan zwemmen. "O, nou, dan doe ik het wel" klinkt het. Meevaller voor mammalien.

In het kleedhokje van het zwembad als ik sta te worstelen om hem in zijn zwembroekje te krijgen begint hij opeens met een gek stemmetje te zingen: "Retteketet naar Beter Bed, Retteket naar Beter Bed" Hoe komt hij daar nou weer aan, hoor ik mezelf hardop vragen. En jawel hoor. "Hoe kom ik daaaar nou weer aan? Ik weet het niet!" papegaait hij me na. Janick, je bent net een papegaai. "Waarom dan?"