Vakantie

Ga er toch eens lekker even tussenuit, zeiden ze. Dus we zijn een weekje met de kinderen naar een vakantiepark geweest. In een huisje van 3 bij 4, zonder speelgoed maar met allerlei gevaarlijke hoekjes, een open haard met harde punten en een zitkuil waar je dreumes met haar eerste stapjes leuk in kan vallen, een traphekje dat ze na de eerste dag zelf open kon doen, een kinderstoel waar ze uitkroop en geen box. De enige plek waar we haar even konden laten zonder er zelf direct naast te blijven staan was in haar bedje. Niet echt lekker fris, maar (praise the lord!!) ze sliep er goed in. Zo ook Janick, tussen 20 en 8 uur hadden we zelf even onze handen vrij...

Maar we hebben wel lol gehad. Vooral het subtropisch zwemparadijs was een groot succes. Janick was direct helemaal door het dolle. Hij sprong het diepe in, wilde "alleen zwemmen" (ja daag... ik bleef op hooguit een metertje afstand kijken hoe hij als een verzopen katje met zijn vleugeltjes voorbij kwam peddelen) Hij stak zijn hoofd onder water en wilde keer op keer van de allerhoogste, snelste en wildste glijbanen. Met pappa, want mamma had die hele hoge na de eerste keer wel gezien. Jeroen vindt dit soort gedoe wel leuk, maar aan het einde van de week was zijn rug er ook aan. Juffie Roos vermaakte zich ook prima in het zwembad. Lekker in haar bandje ronddrijven, of spelen in het peuterbadje. Ook hier geen rust voor pappa en mamma: het leukste volgens haar was het trapje. Uuuuuren lang heeft ze de trap naar het peuterbad bezet gehouden. De drie treden op ging wel, maar hoe je er nou weer af moet? Aan het einde van de week ging dat behoorlijk.

Elke dag hebben we gezwommen en gespeeld. Aan het einde van de week waren ze allebei helemaal uitgeput. Roosje vergat te huilen toen ze in bed werd gelegd, en Janick vroeg in het zwembad of we alsjeblieft weer naar het huisje konden omdat hij graag even op de bank wilde liggen...

En nu zijn we weer lekker thuis, de kindjes spelen in een veilig hoekje van de kamer met hun eigen speelgoed, de was draait en ik kan weer lekker even op mijn pc-tje...

De geboorte van Roos

Een jaar geleden alweer. Om half vijf 's ochtends verlies ik de slijmprop. De weeen komen op gang en worden snel heftiger. Als Jeroen wakker wordt vertel ik hem dat snel Janick naar oma moet brengen. Hij is direct wakker ("leuk! ik heb er zin in!" joelt deze aanstaande vader tegen zijn puffende en zwetende vrouw) In mum van tijd zijn ze allebei aangekleed en op weg. Na een uurtje is Jeroen weer terug en weet de verloskundig me te vertellen dat we direct naar het ziekenhuis moeten als ik niet thuis wil bevallen. Dus hup, aankleden, door de ochtendspits, over de verkeersdrempels (wat ik heb het verkeer gehaat die ochtend!) naar het ziekenhuis. Daar nog even wachten op voldoende personeel, en voor ik het wist waren mijn vliezen gebroken en mocht ik gaan persen. Persen? Dat vond ik de vorige keer ook al zo moeilijk. Hoe moet dat dan? Nou, daar kwam ik achter bij de eerste echte perswee. Oef! Wat een geweld. Ik begreep eindelijk waarom iedereen het altijd over die "oerkracht" heeft. Voor ik het wist was het zover. De navelstreng moest nog even van haar nekje worden gedraaid en na een laatste perswee werd het paarse hoopje vlees op mijn buik gegooid. Wow! Weer een echt kindje! Prachtig! Zoals we al op de echo hadden gezien was het inderdaad een meisje. En wat voor een. Een dotje! Wat een heerlijk gevoel zo'n kindje in je armen te mogen houden. Gelukkig ook dit keer weer helemaal gezond en nu een bevalling zonder complicaties. Voor we het wisten zaten we dan ook weer in de auto op weg naar huis, nu met een gevulde maxi-cosi.

Later op de middag kwamen opa en oma met Janick het nieuwe leventje bewonderen. Janick was vooral te spreken over het cadeau dat zijn zusje voor hem meegenomen had. Oma en opa waren, net als wij, vol van het kleine wondertje. En het kleine wondertje heeft gewoon lekker liggen slapen.

Ouwe moeder

Deze blog gaat even niet over mijn kindjes. Sorry. Ze zijn heel lief, maar waren vandaag vooral bij opa en oma. Ik was bij de kapper. En meestal kom je dan thuis met een vrolijk gevoel en een opgeknapt hoofd. Maar deze kapster had het even niet goed begrepen en wist me vrolijk te vertellen dat ik al best een aantal grijze haren had.
WAT? IK? Ik zie wel een vermoeide kop in de spiegel 's ochtends maar dacht dat dat over een jaartje wel over zou zijn. Had nog geen rimpels of grijze haren ontdekt. Maar de kapster was onverbiddelijk. "Het valt niet zo op als je blond bent, maar ze zitten er echt hoor, mevrouw!" (Daar kan ik ook zo boos om worden, meisjes van mijn leeftijd die me MEVROUW noemen..)

Op weg naar huis een pot anit-age creme gekocht om mijn gezicht weer 10 jaar jonger te liften. En een mini-spijkerrok, een hip kort zwart jasje en een kitkat chunky white (en morgen ook maar weer eens langs de sportschool..) Toen kon ik er weer tegen. Ik ben inderdaad de jongste moeder niet meer, maar dat hoeft toch niet iedereen direct te zien! Grrrrrrrrrrrrrrr.

PS. Eenmaal thuis kon het mijn kindjes niks schelen dat ik oud en lelijk ben geworden. Ze begroeten me alsof ik veeeel te lang was weggebleven en wilden me niet meer loslaten.

Optilluh?!?!?