Mamma is moe

Ik heb las dat Miriam (http://www.justleen.nl/miriam/) zomaar een studie doet naast haar dreumes en zwangerschap. Waar haalt ze de fut vandaan?!

De meeste ouders zullen het wel herkennen. Ik ben moe moe moe. Ik ren van 's ochtends 7 tot 's avonds 7 achter mijn kindertjes aan. Snotneuzen vegen, poepluiers verschonen, waarom-vragen beantwoorden en ruzietjes sussen. Tussendoor moet ik nog eten zien te maken en het huishouden doen en soms nog buiten de deur werken ook! En dan heb ik nog geluk dat ze de andere helft van de dag meestal gewoon rustig slapen zodat ik even tijd voor mezelf heb (ehh... nee, geen spannende dingen buitenshuis, gewoon even snel douchen, nagels lakken en mijn site kan bijwerken!)

Wat het kabinet er ook van vindt en hoe gratis ze de kinderopvang ook maken, ik denk dat ik in ieder geval als moeder niet geschikt ben om te werken. Vind het best gezellig op zijn tijd, hoor. De baas is een stuk minder veeleisend dan mijn kindertjes en het geld is ook wel fijn, maar elke keer dat ik vertrek en mijn kindjes achterlaat voel ik me een beetje dwaas. Hetzelfde gevoel als ik heb als ik eens per veel te veel weken de fitness club binnen stap zeg maar (wat doe ik hier?!). Bovendien doet mijn hoofd het niet meer. Nieuwe ingewikkelde problemen? Pff! Draaide ik daar vroeger mijn hand (hoofd) niet voor om, nu is daar geen plaats meer voor. Het zit vol met mooie peuteruitspraken en lieve babylachjes, afspraken met het consultatiebureau en verlanglijstjes voor sinterklaas.

Het zal wel iets met interesses en prioriteiten te maken hebben. Ik klaag niet hoor. Ik vind het geweldig, mamma spelen. Lekker stappen en uitslapen? Geen zin meer in. Doe mij maar die luiers om 7 uur 's ochtends. Nou nog even regelen dat ik dat gewoon fijn 7 dagen per week kan doen.

Sinterknutsel

Janick is niet zo van de kleurplaten en wesdtrijden, maar deze bouwplaat van de boot van Sinterklaas heeft hij toch prachtig ingekleurd en ook helemaal zelf geknipt. En dat Piet zijn hoofd daarbij gesneuveld is dat is bijzaak, een Sint die daar moeilijk over doet moet maar een andere baan zoeken. Met hulp van een vindingrijke pappa zijn de stukken toch weer min of meer in een prachtige bootvorm tegen elkaar aan geplakt (Janick mocht de plakbandjes afscheuren en opplakken). Nu maar afwachten of de jury ook vindt dat dit de allermooiste inzending van allemaal is!

En dat allemaal onder het zingen van "daar wordt op de deur geklopt, hard geklopt, zacht geklopt!". Jammer dat er nog geen geluid op deze weblog zit...

Hartverscheurend

De laatste tijd is Roosje weer behoorlijk eenkennig. Heel even een handje geven aan een bekende of minder bekende persoon gaat wel, zolang pappa of mamma erbij zijn. Maar wanneer mamma wegloopt, al is het maar even naar de keuken om drinken voor haar te pakken, is het gillen.
Aan de andere kant kan ze zichzelf best al een hele tijd alleen vermaken, en dribbelt ze lekker het hele huis door op onderzoek uit. Zij mag wel weglopen, maar ik niet, zo lijkt het.

Op de creche is het allemaal nog veel erger natuurlijk. Zodra ik weg ben schijnt ze zich er prima te vermaken, maar zodra ik haar overhevel naar een van de juffen begint haar lipje te trillen en klemt ze zich aan me vast. Zodra blijkt dat juf sterker is dan zij en ze van me los wordt gerukt begint ze hartverscheurend te huilen. Bah. Wat een ellende. Waarom ook die stomme creches en niet gewoon je eigen baby op je rug met je meedragen, de eerste drie jaar van hun leven?
Ik was net zo blij dat de oudste er tegenwoordig niet meer zo moeilijk over doet, begint zij weer! In de auto op weg naar mijn werk voel ik me rot. Iit zelf nog na te snikken als zij waarschijnlijk al lang weer aan het spelen is en mij even is vergeten.

buikgriep

Au! Mijn buik! En wat ben ik misselijk... 's Nachts om half drie begrijp ik ineens wat er met onze Roos aan de hand is, waarom die zo veel huilt en niet wil eten. Buikgriep! En niet alleen ik en Roos maar Jeroen ook. Alleen Janick lijkt nergens last van te hebben. De kleine vrolijke druktemaker begreep niet goed waarom niemand thuis tijd voor hem heeft. Een logeerpartijtje bij opa en oma dus maar. Fijn voor iedereen!

Dat lekkere virusje had bij mij vooral een flinke diaree tot gevolg, Jeroen had alleen buikpijn maar Roos haar hele bedje en haar pappa en haar mamma tot 4 keer toe ondergekotst. Arm kindje. Hoesten, snot, overgeven en vooral heel zielig stil op schoot willen zitten en rondgedragen worden. Doen we natuurlijk graag, maar liever als ik niet zelf ook ziek ben. Zie je het voor je, blij dat je zelf alles binnenhoudt, gulpt die kleine na afloop van haar flesje direct een halve liter stinkende dunne geitenkaasachtige substantie met brokjes over je heen... brrr..

Inmiddels gaat het met allemaal weer wat beter. Roosje slaapt en heeft alweer wat gegeten, ik kan zonder al te veel problemen achter mijn pc blijven zitten, en ook Jeroen lukt het aardig. En Janick, die is blij en vrolijk maar met een groot tekort aan slaap weer thuisgekomen en ligt nu heerlijk in zijn bedje te dromen.

peuterconservatisme

Janick had tijdens de logeerpartij bij oma zijn nood zitten klagen. "Thuis heb ik maar een heel klein dekbedje! Daar passen mijn lange benen helemaal niet meer onder". Tja, het valt ook niet mee om als je 1 meter lang bent in een peuterbed van 1 meter 50 te slapen.... bij oma in het grote mensen logeerbed gaat dat natuurlijk beter. En hij heeft wel een punt, 's avonds als wij gaan kijken ligt hij altijd maar half onder dat dunne dekbedje. Er steekt altijd wel een arm of been uit.

Dus vooruit. Wat doet een goede moeder zodra ze deze klacht via oma's helpdesk krijgt doorgespeeld? Die rent naar de winkels en koopt, nee geen dekbed want daar hebben we er nog wel een paar van in de kast liggen thuis, maar een hartstikke leuk vrolijk kinderdekbedovertrek maatje 140x200. Met een brandweerauto erop. Rood, want dat vindt hij zeker mooi.

Helaas was dat niet wat peuterzoon in gedachten had. "Vinnik STOM!" - zijn favoriete uitspraak sinds een paar weken. Helaas meende hij het dit keer. Het mocht NIET op zijn bed!
En ook de grote maat dekbedovetrekken van zijn ouders werden niet goedgekeurd. Net zo min als de Bob de Bouwer die ik snel op internet had gevonden. Dezelfde als die hij had zeg maar, maar dan een maatje groter. Maar nee, dat is iets nieuws, en nieuw is soms een beetje eng en vooral STOM. Mocht het niet kopen.

Maar gisteren is het toch gelukt. Bij de HEMA, daar was een dekbedovertrek met dino's. Die wilde hij heeeeel graag hebben. Toen het erop aan kwam (eerst bij de kassa en toen 's avonds op zijn bed) was het toch wel even spannend, maar uiteindelijk heeft hij heeeerlijk geslapen. Lekker zacht, lekker warm en vooral helemaal bedekt!

Die! Da!

Afgelopen nacht mocht Janick een nachtje logeren bij opa en oma. Over alle emoties die dat bij hem teweeg heeft gebracht een ander keertje. Waar ik nu even over wil schrijven is over het kleine dreumes meisje dat opeens heel even onze enige kindje was!

Ten eerste, wat een rust! Even alleen met één kind in plaatst van twee. We hadden even alle aandacht helemaal alleen voor onze kleine meid. En wat een schatje is het.
Ze zit nu in het "aanwijs" stadium. 's Ochtends vroeg op de commode als ik haar van haar nachtluier ontdoe begint het al. "Da!", "die!", prikt ze met haar vingertje in de lucht. Wijzend naar steeds weer dezelfde muziekdoosjes, pluche beesten en vooral foto's. Ze is er dol op. "Pappa!" roept ze blij als de foto van oma met een geitje ziet staan.

Gelukkig herkent ze haar mensen al wel beter en kan ze de woorden ook beter verstaan dan spreken. "Waar is oma" weet ze namelijk perfect te beantwoorden met haar vingertje in oma's richting prikkend. Werkt overigens ook bij vragen naar mamma, pappa, opa en Janick. Ze wijst ze allemaal aan. En we hebben de grootste lol haar opdrachtjes te geven. "Zet het hoedje maar op", "kom hier" en (haar favoriet) "pak je schoentjes maar". Dan waggelt ze zo snel haar beentjes haar kunnen dragen naar de gang, pakt haar hele lieve kleine schoentjes en gaat voor de deur staan wachten tot ze uitgelaten wordt. "Die!", wijst ze blij naar buiten, "da!".