Zeg het eens wat harder

Janick houdt niet van dokters. Ook niet van kappers trouwens, of van de juf op het consultatiebureau die zijn lengte wil meten. Blijf van mijn lijf, lijkt hij te zeggen. Niet meten, niet onderzoeken en zeker niets veranderen aan dat perfecte lichaampje. Wij mogen hem zoenen, kietelen en binnenstebuiten knuffelen, maar gel in zijn haar is verboden. En als hij echt naar de kapper moet, dan ben ik weken van te voren op hem aan het inpraten voor hij toestemt om mee te werken.

Omdat Janick de hele week al "zeg het eens wat harder" roept heb ik een afspraak bij de huisarts gemaakt. Dit keer geen tijd om hem te overtuigen uit vrije wil mee te gaan, dus besluit ik tot de verassingsaanval. Ik neem hem mee, ontwijk zijn vragen en hoop dat het voorbij is voor hij in de gaten heeft wat er aan de hand is.

Omdat hij er nooit komt valt het hem in de wachtkamer nog niet op. In de spreekkamer zelf begint hij pas lont te ruiken als ik onze huisarts vraag even in zijn oren te kijken. Oei! Een verschrikte blik, en hij stormt naar de deur. "Mamma! Zullen we weer door die blauwe deur daar, bij die stoelen spelen?! "

En toen ging de hele trucendoos ging open. Zowel van Janick: smeken, gillen, praten als brugman, oren dichthouden, onder het bureau kruipen - en van ons: eerst even bij mamma's oren voordoen, ook wij praten als brugman, onder het bureau uittrekken en hoofdje vasthouden... Resultaat van het verhaal, een gestresste peuter met traantjes, een (1!) goed gezond peuteroor gezien en een heel vies dichtgeslibt oor bij mamma. (He! Dat was niet de bedoeling!) En een compliment voor mijn "droppie" die al zijn vindingrijkheid en prachtige volzinnen in de strijd had gegooid om maar niet aan de orenkijk te hoeven geloven.

Eenmaal buiten is Janick al snel weer kalm en blij. Hij zwaait nog even naar de dokter en in de auto op weg naar huis vertrouwt hij me toe "Het is toch niet gelukt, ze heeft er niks van gezien!".

Mamma is hip

Vandaag maar eens mijn nieuwe trui met grote wijde col aangetrokken.

Zegt Janick: "mamma, heb jij je capuchon van voren zitten?"

Kersttradities

Nee, ik doe er niet aan mee. Het zoveelste stuk over Kerst. Het beste is om net te doen alsof het geen kerst is, dan hoef je je ook niet zo te ergeren, dacht ik gisteren. Ik doe geen SkyRadio aan, geen kerst-tv. Dat gezeik, twee dagen zogenaamd vrede op aarde, veel commercie, irritante kerstmannen... lees ook eens Carry's blog over haar kerstgevoel: hoe mensen meer geld uitgeven dan ooit aan kerst en de kinderopvangtehuizen voller dan ooit zitten.

Vanmorgen in bed toch een leuke column liggen bedenken, over mijn kerstgevoelens door de jaren heen. In mijn ouderlijk huis, bij schoonfamilies, mijn eigen huisjes.. Bah, wat een hekel heb ik aan dat verplichte gedoe.

Maar eenmaal hier achter de pc gezeten vliegt de deur open en staat daar een helemaal zelf aangeklede Janick voor mijn neus. Een zwartepietenbroek, een zwartepieten shirt en natuurlijk vooral de zwartepieten pet met veer. En hij is supertrots. En al probeer ik het al jaren, ik ben nog niet helemaal los van tradities en probeer hem uit te leggen dat we zo naar oma gaan, dat het KERST is, een groot feest waar je je allermooiste kleren voor aan moet trekken. Waarop zijn reactie is: "Maar dit is toch een mooi pak?" En gelijk heeft ie. Hoera voor mijn zoon.

Als je vandaag bij de levende kerststal een keurige kerstoma tegenkomt met een klein meisje en hele witte zwarte piet, dan weet je hoe het komt.

Krijg de...

Zo zag mijn mooie meisje er laatst uit, vol met waterpokken. Gelukkig zijn ze nu bijna allemaal weer weg!

opzitten en pootjes geven

Vandaag een goede daad verricht. Bezoekje gebracht aan een, eh, al wat ouder stel dat een nieuwe dvd-recorder had gekocht maar niet meer begrepen hoe dat ding aan de praat te krijgen.

Nou is mijn vent daar wel handig in, maar hij vond wel dat ik me moest (het is mijn familie) en dus de kindjes ook. Bij binnenkomst in de tot op de puntjes verzorgde bejaardenflat moesten Janick en ik even slikken. Ik zag mezelf de rest van de middag in de weer om de kids in bedwang te houden met twee meegenomen Bob de Bouwer boekjes. Janick durfde zijn jas niet uit omdat er een gekke mevrouw met knot steeds tegen hem begon te praten. Roos had er meer zin in en begon direct door de kamer te waggelen en met haar vinger naar de dure beeldjes te wijzen die griezelig dicht op de rand van de vensterbank stonden.

De eerste theeronde met doosjes rozijntjes voor de kids ging prima. Janick kwam los, zijn jas mocht uit en hij ging gezellig kletsen. Ik hield mijn hart vast voor rare uitspraken (voorbeelden te over!) maar dat is me gelukkig bespaard gebleven. Ook Roos luisterde goed naar mijn "nee" en liet alle bloemetjes in de vaas op de grond(!) staan.

De tweede theeronde was het al minder. De prentenboekjes die ik had meegenomen waren uit, en Janick was nu echt los, liep te rennen tussen de gepoetste kastjes en probeerde zuslief te vangen met zijn sjaal als lasso (die daar natuurlijk ontzettend om moest lachen tot ze omviel).
Ik begon al redelijk oververhit te raken van het opletten, waarschuwen, verbieden en tegelijk charmant en aardig gezelschap te blijven. En net toen ik Roos bij haar kladden had omdat ze het tafelkleed plus kopjes van tafel probeerde te trekken knalde Janick in een iets te krappe bocht tegen de houten rand van een bejaardenfauteuiltje aan.
Huilen, tand door de lip, bloed op het roomwitte tapijt.. En doos als ik ben was het enige dat ik deed mijn hand tussen zijn lip en het tapijt houden! Ouwe oom en pappa Jeroen waren iets slimmer en kwamen met een nat doekje aan voor het zere lipje (en daarna voor de vloer). Pfff.

Toen de dvdrecorder eindelijk was ingesteld en de laatste instructies werden gegeven was Janick weer zover van de schrik bekomen dat hij kon praten. "Pappa, Roos is het zat, we moeten naar huis". Haha. Leuk de schuld op zus afgeschoven, hijzelf zat er minstens zo erg doorheen. En al hebben ze geen pootjes gegeven en ging het opzitten ook maar een tijdje goed, ze hebben heel erg hun best gedaan voor twee kleine pukkies in een kind-onvriendelijk huis. Hoe lief de bewoners ook zijn, het is best een opgaaf om twee uur "braaf" te zijn als je zo klein bent. Zeker als "braaf" in dat huis iets heel anders betekent dan braaf zijn thuis.

In de auto was het huilen en zeuren trouwens direct over. Binnen 5 minuten lagen ze allebei als roosjes te slapen. Ik trouwens ook.

Waterpokkenmeid

Eigenlijk was het mijn derde cursusdag vandaag. Ware het niet dat ik aan het einde van dag twee toch echt door alle stof en opgaven heen was. ("Ik heb nog nooit iemand gehad die het zo snel door heeft" wist de cursusjuf me te vertellen. Helaas, geld terug, nee dat was er niet bij. )
Het leek er dus even op dat ik een onverwacht dagje voor mezelf zou hebben, want de kindjes zouden naar de crèche.

Zouden. Gistermiddag zag ik ineens een bultje in Roos haar nekje. Een soort blaar, gevuld met vocht. En toen viel het kwartje: waterpokken! Zij in ieder geval niet naar de crèche dus, want het is zeer besmettelijk. En ziek of niet, kindjes met van die natte bultjes willen ze absoluut niet hebben. Grappig. Als ze nou alle kinderen weren twee weken voordat ze die bultjes krijgen, dan zaten wij nou ook niet met zo'n waterpokkenmeid.

Maar vooruit. Het is ook wel gezellig, mijn meissie thuis. En omdat ook Jeroen plots vrij bleek te hebben zaten we zomaar op een doordeweekse dag met ons drietjes thuis. Zonder peuter(puber) erbij zagen we ineens onze kans schoon: lekker lunchen in een restaurantje! Roos vond het machtig. Ze heeft een enorm stuk appeltaart met slagroom op (de ciabatta met zalm en salade met walnoot zijn wat hoog gegrepen voor als je 15 maanden bent) en ondanks haar gemazelde en vooral gepokte gezichtje was ze de attractie van het restaurant. De halve clièntele en hele bediening heeft haar geprezen om haar schoonheid, lieftalligheid en het feit dat ze zo braaf bleef spelen zonder ons en anderen lastig te vallen.

Tussendoortje

Kunstenaar

Janick kan tekenen, merkte pappa vandaag vol trots op. En inderdaad, het in het wilde weg krassen van vroeger is van de ene dag op de ander veranderd in minitieus trekken van rondjes en lijnen. Hij bedenkt van te voren wat het moet worden en doet erg zijn best ook iets te maken wat er op lijkt. En gelukkig vertelt hij ook wat hij gaat maken zodat wij geen domme opmerkingen maken over vliegtuigen die later poezen blijken te zijn.

Vandaag moest het een poes worden. De grote ovaal kreeg "pootjes" en de "poes" werd trots getoond. Maar alleen een poes, dat is saai. Dus vooraan de poes verschenen kattenbrokjes, achteraan de poes een bergje poep. Poep! Haha. Niets leukers dan poep. En onder luid gechiechel werd ook maar weer eens het "Sinterklaas kapoentje, gooi wat in mijn poepje" aangeheven.

Na-pret

Kan iemand Janick even uitleggen dat het weer over is? Sint is weg, naar Spanje en komt pas volgend jaar weer terug. Nu moet iedereen aan kerst gaan denken. (Bah! wat heb ik daar een hekel aan, maar dat later.)

Het duurde even voor Janick er de lol van inzag, maar sinds hij Sint en Piet in het echt heeft gezien en er dinsdag ook nog een heuse "pakjesmiddag" is geweest is hij helemaal dol. Vooral van zwarte piet. Hij draagt zijn pet met veer dag en nacht, zingt 's avonds in bed Sinterklaasliedjes ("sjie de maan schijnt door de boooomen.. eh.. makkers wild geraas!") deelt "pepernoten" van duplo aan zijn zus uit en toen ik hem vanmiddag op de creche kwam ophalen zat hij midden tussen alle "gewone" kindjes compleet verkleed als zwarte piet met broek, kraag en muts. Hihi. Toch wel weer vertederend.

Ben benieuwd wanneer hij het kerstgevoel gaat krijgen. Waarschijnlijk van 26 december tot eind februari. Net op tijd om aan het idee te wennen dat hij op 24 februari jarig is geweest.

Schoolziek

Roos is al een tijdje niet helemaal lekker. Eerst snottebellen tot op haar knietjes, toen de buikgriep, en nu weer hoesten tot ze moet spugen en haar stem kwijt. Heel zielig, als ze probeert te huilen klinkt ze als een soort piepende cavia.

Gisteren begon ze slecht, maar na veel slaap en veel troost ging het aan het einde van de middag weer goed. Afgezien van dat stemmetje dan. Vanmorgen toch maar weer naar de creche, omdat we allebei een drukke werkdag hadden en oma en opa ook niet altijd lastig gevallen kunnen worden. De juffen op de creche zijn ook lief en ze kan daar ook prima slapen, toch?

Stoer bedacht, maar Mammalien kwam daar halverwege de ochtend toch op terug. Om 10 uur gebeld. Om 13 uur nog een keer, en om half twee haalden opa en oma het treurige hoopje baby op om haar hier in haar eigen bedje te leggen.

Eh... bedje? Eenmaal thuis fleurde mevrouwtje op. Heeft een koekje gegeten, sap gedronken en nog zeker een uur met opa en oma gespeeld. Typisch voor kleintjes, het ene moment zijn ze ziek en het andere moment spelen ze weer. Of zou ze toch gewoon schoolziek zijn?

Sinterklaas

Janick en Sinterklaas, die hebben een twijfelachtige relatie. Tenminste, tot voor kort. En dat lag niet aan Sinterklaas.

Janick kijkt wel naar het Sinterklaasjournaal maar wil nooit zijn schoen zetten. Zelfs de belofte aan grote kado's kan hem niet overhalen, het is blijkbaar toch een eng idee zo'n vent die langskomt en aan je schoentje zit.

Het sinterklaasfeest op pappa's werk daarentegen, daar had Janick wel zin in!

Eenmaal daar vond hij het voorprogramma, een poppenkast met zwarte pietjes, niet leuk. Het bleef dus een beetje bij op schoot zitten bij pappa en mamma en rondkijken (met zijn oren dicht). Maar toen Sinterklaas met een zwarte mannentjes en vrouwtjespiet eenmaal binnen kwamen was hij los. Hij vergat ons, rende naar de oude man toe, trok hem aan zijn jurk en praatte en zong honderduit. Prachtig om te zien hoe het mannetje helemaal los kwam. Wat een lol had ie! En het is waar, als je kinderen lol hebben vermaak je jezelf ook prima. Hoe leuk de afgelopen jaren met volwassen gedichten en suprises ook waren, ik heb in jaaaaren niet zo'n geweldig sinterklaasfeest meegemaakt als deze keer!