School-update

Gisteravond: "mag ik morgen nou wat langer op school blijven?"
Vanmiddag: "ik hoef toch niet elke dag naar school?"

Hij vindt het nog steeds leuk geloof ik, maar wel erg vermoeiend. En toen ik hem om kwart voor drie kwam ophalen was het een en al gehuil en dwarsigheid. Thuis begreep ik het beter: zijn hele broodtrommel zat nog vol en de fles met drinken was ook niet aangeraakt. Wat!? Hadden de overblijfmoeders niet goed opgelet? Of is dat nou het verschil met de creche, dat de kindjes zichzelf maar moeten redden?

Thuis op de bank, smurfen dvd aan, knellende schoenen uit, boterhammen er alsnog in en een grote beker fristi en het was weer een lief jochie. Hij ging er wel even bij liggen. Morgen mag hij een dagje vrij. Kan hij er donderdag en vrijdag weer tegenaan.

Klaar

Vandaag was het de echte verjaardag van onze zoon. Vanmorgen om 7 uur op bed met een groot cadeau. Later op de ochtend gevolgd door nog meer cadeau's van ons, kaartjes en telefoontjes en 's middags alweer bezoek.

Hij vond het alles bij elkaar een hele leuke dag (al lag hij om een uur of 4 plotseling even in zijn bed "ben zo moe!". Om vijf over 4 liep hij alweer te springen op de kamer waar een wat groter vriendje met de spelcomputer in de weer was.) En dat is de bedoeling van je verjaardag, toch?

Denk dat we morgen heeeeel rustig aan moeten gaan doen, om hem maandag nog enigszins fit op school te krijgen, maar dat zien we morgen dan wel weer. Het was een mooie dag!

En nu (19.30) gaan pappa en mamma ook lekker even uitpuffen op de bank. Gaap!

Boos

Anderhalf is ze bijna, en ze weet wat ze wil. En als een ander kindje of mamma haar daarvan af probeert te houden gaat ze enorm gillen. Soms al bij voorbaat. Een cursus assertiviteit is aan haar nog niet besteed.

Vandaag had ik de gore moed om haar op de creche van haar houten keukentje los te maken om naar huis te gaan. Had voor de zekerheid nog een paar minuten gewacht, maar ook mijn geduld kent grenzen. Het resultaat: gillen, spartelen, worstelen om los te komen. En dus: heel goed vasthouden, niet op de pijn aan mijn trommelvliezen letten en heel rustig en vrolijk tegen haar praten, ondertussen goed opletten dat ze zich niet los weet te trappelen zodat ze op haar kop op de vloer belandt.

Met veel moeite heb ik het tegenstribbelende wicht in haar autostoel weten te proppen. De volle 5 minuten naar huis heeft ze zitten gillen.
Thuis uit de auto en op haar voetjes voor de deur gezet. Daar besloot ze erbij te gaan liggen, heeeel dramatisch, boos kijkend. Met de vuistjes tegen de grond. Mhmh.

Eenmaal binnen ging het al beter. Lekker alle knellende kleertjes uit, met een speeltje in de kinderstoel en een grote pot sperciebonen (lang leve de conserven) ernaast was de bui al snel weer voorbij en was ze weer het liefste meisje van de wereld. Met bijbehorende uitdrukking op haar gezichtje.

Heb voor de zekerheid maar wel gelijk de kans waargenomen om die te lange pony te knippen die in haar ogen hing. (Hoe zat dat ook weer met die Samson?!)
Het is niet helemaal recht, maar het koste niks, en het duurt weer weeeeken voor ze opnieuw geknipt hoeft te worden. Haha. (Sorry meisje, als je dit ooit leest en net als je moeder een trauma hebt gekregen van enthousiaste moeders en tantes zonder talent voor knippen.) Maar ze ziet er prachtig uit. Net een frans filmsterretje.

Afscheid

Tis een drukke week. Gisteren Janicks verjaardag voor kindjes, zaterdag voor familie. Maandag naar school en vandaag afscheid op het kinderdagverblijf. (En dan heb ik het nog niet over de verhuizing van opa en oma, opa's nieuwe heup in het ziekenhuis en alle stress en onzekerheden die daar bijkomen voor die mensen)

De traktaties waren goed gelukt (speelgoed-sleepbootje met een kistje snoep erachter), Janick wilde er ook wel een hebben. Het uitdelen ervan en alle aandacht voor het feestvarken vond hij minder geslaagd, hij werd er helemaal verlegen van!

Bij het ophalen heeft hij lekker met de ene juf geknuffeld, de ander kreeg alleen een hand. Toen ik thuis vertelde dat ik echt dacht dat die knuffeljuf het heel jammer vond dat hij nu niet meer kwam spelen was zijn laconieke antwoord: "Ja, maar het is wel weer leuk voor de juf op school dat ik daar kom spelen!". Heerlijk, zo'n eigendunk, toch? En hij heeft nog gelijk ook.

Feestje!

Vandaag was het Janick's "kinderfeestje". Nouja, drie moeders met vier kindjes. Geen slingers, wel een klein taartje met een grote-cijfer- 4-kaars en een paar cadeautjes. Janick heeft de taart uitgekozen ("soesjestaart"), Roos heeft het grootste deel opgegeten.
Het was leuk. En spannend genoeg voor het feestvarken. En vermoeiend genoeg, want beide kindjes zijn om half zeven doodop gaan slapen.

Een goede start

Vandaag was de baby weer in het nieuws die na 22 weken zwangerschap geboren is. Op het journaal zag ik twee volwassen vingers, met daartussen twee miniscule voetjes, het formaat mensje dat je normaal alleen van echo's en mooie filmopnamen van binnen de baarmoeder kent. Bij de geboorte was haar volle lengte niet groter dan een balpen, haar moeder kon het gewicht van het lijfje op haar arm nauwelijks voelen als ze haar vast mocht houden.

Nee, dan mijn kinderen. De eerste 8 pond, de tweede 9. Ze hebben netjes hun tijd in mijn
buik uitgezeten, en daar blijkbaar genoeg voedingsstoffen gekregen. Ik heb ze keurig afgeleverd! Aan mij heeft het niet gelegen, haha. Na de geboorte ging bij allebei dat bovengemiddeld gewicht al snel naar beneden. Het babyvet wat de meeste kindjes hebben is bij hun ver te zoeken, broeken zonder knoopsgatelastiek vallen van hun kontjes af. En toch zitten ze stevig in elkaar. Ze rennen en springen en zitten vol energie. Janick heeft nooit tijd om te eten, en als hij dan eet zijn het een paar hapjes en duurt het een eeuwigheid voor die op zijn. Roos is dol op eten, ze propt alles snel naar binnen en begint te protesteren als iemand anders iets eet wat zij niet heeft. Ook dat maakt blijkbaar geen verschil, op Roosjes armpjes zit al net zo weinig vet als op die van Janick. Zal de aanleg wel zijn.

En net als elke moeder zie ik ze graag borden vol spinazie en aardappels eten, en havermout met stroop. Niet dat ik ze dikker wil (ze zijn prachtig, had ik maar weer van die
slanke ledematen!), maar ik wil wel dat ze gezond zijn en zich goed ontwikkelen. En dat doen ze.

Hopelijk dat kindje van 22 weken ook...

Pfffffffff (opluchting)

Nou, we hebben het gehad... En niks traantjes, niet bij hem, niet bij mij. Wel bij een paar andere kindjes die nog vrij vers waren. Janick bekeek ze eens goed en kroop bij mij op schoot en zoende me nog eens extra voor de zekerheid.

Na het kringgesprekje ("hoe oud ben jij?") mochten de kindjes gaan spelen, Janick stond te trappelen om mee te doen met al dat leuke nieuwe speelgoed, maar kreeg eerst nog wat instructies (HIER moet je plassen, DAAR je jas ophangen). Toen dat duidelijk was en ik nog wat papierwerk van de juf kreeg vloog meneer al weg om met een paar andere jongens in de "muziekhoek" te gaan spelen. Na een zoen en de belofte hem weer te komen halen was alles ok. Hij speelde weer fijn verder, en ik vond het wat genant om hard te gaan huilen en me aan hem vast te klampen (ik wil niet alleen blijven, weeeeeeeeh! (-;)

Om elf uur stond ik wel weer te trappelen om te gaan kijken, om tien voor twaalf lag ik achter de heg te gluren hoe het buiten spelen verliep, en om vijf over twaalf had ik een blije Janick mee naar huis die met de juf had geknuffeld... Huh? wie? Janick knuffelt met vreemden? De juffen op de creche zouden er jaloers van worden als ze dit horen! Maar wat een fijn gevoel. En de volgende keer wil hij weer. Een half dagje, dat wel. Net als nu. Want hij wil toch ook wel graag bij mamma thuis zijn.

Eerste schooldag (slik)

Morgen is het zover: Janick moet naar school! Maar kleine ventjes worden groot. Tis nog maar
net geleden dat hij hulpeloos op mijn uitgelubberde buik lag te gillen, pasgeboren en bibberend, een wit gezichtje onder het bloed.

Maar morgenochtend trekt hij helemaal zélf zijn zélf uit de kast gekozen kleren aan, smeert hij zélf zijn boterham (nouja, bijna) , veegt hij direct mijn kusjes weer van zijn wang af en gaat hij
voor het eerst naar de "grote" school. En hij ziet er niet echt naar uit, weet niet wat hij verwachten moet. Maar ik wel. Ik weet precies hoe het gaat. Mamma rijdt na een uurtje in de klas te hebben gehangen met traantjes in haar ogen weer terug naar huis met een leeg kinderzitje. Schijnt erbij te horen, de juffen hebben dat al zo vaak gezien!

Consultatiebureau ellende

Het consultatiebureau, daar kan menig moeder (en vader) wel over meepraten. Ik mocht gisteren voor het laatst met Jannick die bijna 4 is.

Hij slaagde met glans voor alle testjes, deed uit zichzelf al dingen waar ze dus niet meer naar hoefde te vragen (puzzeltje, springen). Hij liet zich zelfs wegen en meten. Broek en shirt uit ging hem te ver qua meewerken, dus dat hebben we maar laten zitten...

Maar... was het eerste jaar zijn schedelomvang steeds te klein, het twee jaar zijn gewicht te laag, nu is het probleem dat hij te klein is. En die schedel en dat gewicht, die zijn ondergemiddeld maar de groei zit er goed in, de lijnen lopen recht naast de voor het CB zo heilige middellijn.
De lengte echter was eerst bovengemiddeld, nu eronder en het jongentje zou niet ver genoeg gegroeid zijn. GRHAEGRDGGG??

En ik weet dat ik me er hoogstwaarschijnlijk niet druk om moet maken (ze hebben me al vaker met "problemen" als pukkeltjes en traanoogjes naar de huisarts gestuurd die daar erg om moest lachen en me direct weer naar huis stuurde) Maar toch. Ik speur het internet af naar oorzaken (brrr.... lees NOOIT medische sites of medische encyclopedien, als je nog geen hypochonder bent dan word je het wel) en ik prop het arme ventje de hele dag vol met boterhammen, fruit, stukjes worst en vitaminepillen tot hij er pijn in zijn buik van krijgt. Bah.

Luisteren!

Herkennen jullie dat, dat je altijd een beetje verbaasd bent als je je kind opeens naar je blijkt te luisteren?

Janick is al een tijdje 's nachts aan het spoken. Is ie om haf vijf, zes uur wakker en begint met het licht aan (ook het licht op de gang en op de wc) lief maar nogal luidruchtig te spelen op zijn kamertje. Ik leg wel vaker uit dat hij zachter moet doen voor ons en zus, dat iedereen slaapt en dat hij dat ook moet doen, maar dat werkt niet echt.

Vanacht was het drie (3!) uur en ik had helemaaaal geen zin in weer een slapeloze nacht. Ben er naar toe gegaan en heb hem verteld dat hij in bed moest gaan liggen met zijn hoofd op het kussen en zijn ogen dicht. Hij heeft een klok met figuurtjes aan de muur (uit pappa's kerstpakket!) en heb hem verteld dat pas als de kleine wijzer op "Bob de bouwer" staat (eh.. de zeven..) dat hij dan wakker mag worden. En dat mamma tot die tijd weer naar bed gaat.

Het werd toen wonderbaarlijk stil en ik denk dat hij inderdaad weer in slaap is gevallen. Fijn! Omdat ik zelf toch niet echt slapen kon zat ik hier om zes uur ' s ochtends achter mijn pc-tje, een beetje "zachtjes" te tikken om niet iedereen wakker te maken. En ik hoorde niemand, ook geen spelende Janick.

Mijn mond viel open toen klokslag 7 uur Janick de kamer in kwam, om te melden dat de kleine wijzer op Bob de Bouwer staat. Wow!! Ik wilde deze slimme, brave jongen een kusje en compliment geven, maar hij sprak me zeer ernstig toe: pas als ik uitgespeeld ben, mamma. Ga nu maar weer op je stoel zitten!

Reacties (achterstallig onderhoud)

Dank voor de reacties, leuk. Ik zag net toevallig dat er nog een paar hele oude reacties op mijn stonden te wachten om goedgekeurd te worden... heb dat - op een paar spamreacties na- nu net gedaan. Voor wie zich aangesproken voelt: het was geen onwil of censuur!

En, Ina, je kind hoeft niet perse goed te praten om "ik wil niet" te kunnen zeggen hoor! Roosje's woordenschat is op anderhalve hand te tellen, maar ze kan veel te goed duidelijk maken wat haar niet zint. Gillen, met haar hoofd heel hard tegen de grond slaan (!) , stampvoeten.. past eigenlijk niet bij zo'n lief schattig klein meisje, maar daar heeft ze maling aan. Het enige verschil is, dit kleintje kan ik gewoon nog bij kop-en-kont pakken en ergens anders neerzetten, hihi!

PS

net als ik vorige post verstuur komt Janick binnen en we raken aan de praat.

Als jij zometeen 4 wordt moet je trakteren op de creche, wat vind je leuk om aan de kindjes te geven? NIKS, IK WIL NIET TRAKTEREN!!!!

Peuternukken

Pring! Buurmeisje van 3 met haar pappa aan de deur. Of Janick mee wil naar de speeltuin. Oei! Dat is spannend (en leuk!), zomaar alleen mee uit gevraagd worden. Janick denkt na en besluit NEE. Ik doe het niet, ik wil niet. Praten heeft geen zin meer, hij doet het niet. Teleurgesteld druipt het buurmeisje af.

Een uurtje later is Roos uit haar bed en we willen met de hele familie gaan fietsen. NEE, ik WIL niet fietsen. Ja maar je hoeft zelft niet te fietsen, je mag achterop zitten. Hm. Wil ik ook niet. Waar naar toe dan? Naar het nieuwe huis van oma. IK WIL NIET NAAR OMA. We gaan ook niet naar oma, maar naar het nieuwe en lege huis. WIL IK OOK NIET. Wat wil je dan? NIKS.

Een half uurtje later zit de hele familie op de fiets van de voorjaars(!)zon te genieten. Eerst maar even langs het restaurant in de wijk, even lunchen. Janick, wil je een tosti? NEE LUST IK NIET. Wil je dan een warme boterham met kaas? Dat was blijkbaar het toverwoord vandaag (honger?!) En vanaf dat moment ging alles beter. Het ene flesje appelsap dat we eigenlijk voor de vorm hadden besteld ging wonderbaarlijk snel op en we moesten er snel nog een bestellen. Ze zaten braaf aan tafel, aten hun tosti's, speelden lief met het aanwezige speelgoed en de andere loslopende kindjes. Super! Voorbeeldige kindjes.

En hoe heerlijk (sorry hoor!) om te zien hoe het schattige peutermeisje dat aan de tafel achter ons de hele tijd zo lief had zitten kleuren helemaal ontplofte toen ze van haar moeder haar jas aanmoest en de kleurtjes moest opruimen. NEEE, DAT WIL IK NIEHIET. Hihi. Ook heel herkenbaar hoe mamma stond te balen dat ze in een vol restaurant haar pedagogische kunsten moest gaan vertonen. Ken je dat, al die niet-ouders-van-jonge-kinderen die heel afkeurend naar jouw kind staan te kijken en verwachten dat jij iets doet waardoor ze weer braaf en meegaand worden?! Wij wel! Dus we hebben maar vriendelijk naar de ouders (en de kinderen) geknikt. We snappen het heel goed! Volgende keer zijn wij weer aan de beurt.