Stevige meid

Het was weer consultatiebureau-tijd! Roosje mocht zich bij de arts melden. En dat heeft ze gedaan!

Het uitkleden ging prima, en in de wachtkamer ging ook al haar recent aangeleerde trucjes nog goed. Praten, lezen, lopen. Maar eenmaal de arts in zicht (een man van middelbare leeftijd, dus zo'n beetje het engste wat je je voor kunt stellen als je anderhalf bent) deed ze alleen nog maar het klem-je-zo-stevig-mogelijk-aan-je-moeder-vast-kunstje. Die dijtjes van haar, daar kan geen bankschroef tegenop. Ze gaat nog een geweldige carriere als judoka of rodeo-rijder tegemoet!

Maar de arts heeft dus niet gezien dat ze kan lopen of ballen kan gooien. Het enige woordje dat er uit kwam was NEE. Maar dan wel gelijk op goed volume, en erg beslist. Waar nodig leuk bijgestaan met een enorm gehuil en getrap. Dacht dat de peuterpuberteit met 2 begon?!

Janick, nu in de rol van begeleider i.p.v. onderwerp van gesprek, bleek opeens toch tegen medisch personeel te kunnen praten en probeerde de eer van zijn zus hoog te houden: "thuis kan ze wel blokken hoor, maar wij hebben hele andere blokken. Mooier!".

Na wat tevergeefse meet- en weegpogingen hebben we het er maar bij laten zitten. Conclusie van de arts: het is een stevige meid. En daar bedoelde hij niet haar lichaamsbouw mee!

In opdracht van Miriam (!)

... eh... bedankt Miriam , ik zat net over een onderwerp na te denken...

Wat wij willen worden?! Tja. Klinkt als de titel van een opstel.
Heb het net even aan mijn zoon hier naast me gevraagd (moest hem even onderbreken bij het CBB's computerspelletje ) en het antwoord was "letters schrijven, en verder niks". Op mijn aandringen (brandweerman, dokter?) was het "nee, verder niks".

Roosje ligt te slapen, en dat lijkt voorlopig een van haar favoriete tijdsverdrijven, naast eten. Denk wel dat ze het goed doet in het bedrijfsleven, ze weet zich uitstekend te profileren en laat de kaas niet van haar brood eten itt mamma en Janick.

Ikzelf heb nogal een probleem met in de toekomst kijken. Toen ik 4 was wilde ik trouwen met mijn moeder, toen ik 6 was leek me een leuke vent toch beter, maar besloot wel het huis van mijn ouders over te nemen en hun het huis van de buren over te laten nemen. Verder zag ik nog wel een paar kindertjes en een auto voor me (lekker burgerlijk he, maar tis allemaal gelukt!) maar tot op de dag van vandaag weet ik niet wat ik nou eigenlijk worden wil, hihi. Heb keurig netjes VWO gedaan met een zo breed mogelijk pakket om alle opties open te houden. Op de laatste dag voor de opleiding begon toch maar informatica gaan studeren omdat ik wel van abstract hield. De studie was leuk, maar na die studie bleek ik ineens automatiseerder te zijn en leerde ik een hele nieuwe wereld van kantoren en bedrijfscultuur kennen. Griezel!

Inmiddels steeds beter begrepen wat ik wel en niet wil. Mijn huidige, part-time baan waar ik alle vrijheid heb is eigenlijk vaak best wel leuk. Maar mamma zijn en lekker stukjes schrijven en websites opzetten (tekst en techniek) bevalt veel en veel beter. Maar eens kijken of ik daar niet wat meer tijd aan kan gaan besteden!

Happy Family

Tandjes

Wat een ellende! Voor de kleine Roos maar ook voor mamma's trommelvliezen. Ze is de hele week al bijzonder eenkennig, hangerig, slaperig maar slaapt nauwelijks, snel op haar teentjes getrapt en bijzonder gillerig. Haar handjes zitten voortdurend in haar mondje, rode wangetjes en vieze poep. Elke ervaren moeder weet hoe laat het is. Nog even volhouden maar, volgende week gaat het vast beter!

Uitje

Het was leuk! Ik vond het leuk. Vermoeiend, dat wel. Alle kinderen waren gesloopt na een bus heen, een verhaal in de bieb en een bus terug plus een eind lopen. Maar ze zijn allemaal veilig en wel weer terug op school afgeleverd. Een hele klus hoor, al die kleuters in toom houden. Petje af voor de juffen!

Mijn groepje van vier was voor de helft een eitje om te leiden. Twee waren erg gezeggelijk en hielden keurig elkaars handjes vast, liepen braaf mee. De andere twee, wat individualistischer ingesteld blijkbaar, hadden zo hun eigen ideeen over de route en vooral het tempo: soms schuifelende slakjes en soms springende bokjes, maar nooit het tempo dat de rest van de rij aanhield! Met name zoonlief had last van niet luisteren, knerpen en piepen. Gelukkig hadden de andere uitjesmoeders in de rij precies dezelfde problemen met hun eigen vlees en bloed. Blijkbaar is het muiten tegen je eigen moeder makkelijker dan tegen de juf of een vreemde moeder. En ook, wist de juf me op de terugweg in te lichten, is het eigenlijk alleen maar extra spannend voor de kindjes wiens vader of moeder meegaan! Het is natuurlijk ook gek, opeens je moeder moeten delen met nog drie anderen.

Eenmaal terug op school viel hij moe en uitgehongerd aan op de koek-en-zopie van de kleine pauze. Ikzelf ben er snel vandoor gegaan om mijn eigen echte tweede kindje op te gaan halen bij opa en oma. Ook zij was een beetje onwennig en pas weer echt blij toen ze lekker dicht tegen haar eigen mamma aan mocht kruipen. Tijd voor een paar rustige dagen in het vaste patroon.

Orakel

Vanavond het volgende gehoord: "Mamma, op bootdag ga ik dood. Maar dat duurt nog heeeeel heeeel lang. En jij gaat ook dood. Op bootdag gaan alle mensen dood. Maar de monsters gaan niet dood, die blijven leven. Die zijn te groot om dood te gaan. En dan gaan de monsters alle huizen stukmaken."

Avondje uit

Zaterdag hadden we eindelijk weer eens een avondje met zijn twee
gepland. De oppas, een leuke meid van 17, zou om half zeven bij ons op de stoep staan om te helpen de kindjes in bed te doen.

Tegen vijven waren ze niet meer te genieten. Janick was aan het jengelen,
pappa en mamma mochten niet weg en ook Roos zette om de haverklap haar sirene aan.
Ik zag mijn avondje uit al in het water vallen.

Hmh. Eten dan maar. Een pak kant-en-klaar van de super. Best lekker,
maar er gingen maar een paar happen bij de kindertjes in. Roos wilde nog wel happen
(eh.. op de vloer gooien) maar Janick was te moe, dacht hij.

Naar boven dus maar. Uitkleden en in bad. In bad? Hm. Aan het gegil tijdens het uitkleden te horen was dat ook al geen goed idee. Roosje dus maar met een warme fles melk (niet tegen het CB zeggen) in bed gemikt en om kwart over 6 (!) was zij diep in slaap. Janick nog een verhaaltje ("zo is het wel genoeg mamma, ik hoef er niet nog een") en om vijf voor half zeven was ook hij vertrokken. Toen de oppas aanbelde kon ze dus direct op de bank. Geen kind heeft ze meer aan ze gehad.

Een half uurtje later zaten paps en mams met een bak tortilla chips voor hun neus gapend op hun bordje Argentijn te wachten. Gezellig, dat wel. Lekker, dat viel deze keer wat tegen. En eigenlijk vonden we het ook wel weer fijn om anderhalf uur later zelf heerlijk languit voor de tv te gaan liggen dutten! (We hebben wel eerst even de oppas van de bank verwijderd)

Nieuwe woordjes

en dan ook nog maar even de nieuwste woordjes van Roos:

-nat
-water (wat-urgh op zijn haagse harries, net als lui-jargh ipv luier)
-uit! (bij de deur met haar schoentjes in haar hand)
-eten
-happen
- bah! (als ze net snot aan je schone trui heeft geveegd en dan met een heel nuffig gezichtje op de vlek wijst)
- melk (mellek)
- ja! (op alles wat je vraagt)
- gggggggggggg (wijst naar de foto van Geert. Andere namen zijn makkelijker, die G blijft ze een beetje in hangen)
- auto

En verder doet ze een goede poging je na te papagaaien. Zo hoorde ik vorige week mijn eigen "prullenbak" in de echo. Heel grappig.

Uitje

Janick zit net voor de tweede week op school. En doet het prima! Tijd dat mamma zich ook even van haar goede kant laten zien. Heb me dus ingeschreven als begeleider bij een uitje: met de bus een uurtje naar de bibliotheek!

En niet alleen om te laten zien dat ik zo'n behulpzame, betrokken ouder ben. Ik ben gewoon nieuwsgierig. Jeroen heeft al een leuk vriendinnetje (!) voor zijn zoon op het oog. Ik probeer elke keer bij het ophalen en brengen al die namen + gezichten in mijn brein te laden, maar dat valt nog niet mee. Vandaar deze actie. Dan heb ik in ieder geval meer gelegenheid om de andere kindjes te leren kennen en natuurlijk ook stiekum wat meer tijd om zoonlief te observeren in zijn nieuwe wereldje...

Als het goed is 5 begeleiders op 25 kinderen, plus nog een juf, dus met een kleuter of 4 per persoon moet het lukken, heb ik uitgerekend. Hmh. VIER kleuters? Ik heb maar twee handen... En misschien valt er nog wel een begeleider uit, met de griep die nu zo heerst. Help! Ik droom 's nachts van bibliotheken die compleet overhoop zijn gehaald, kotsende kinderen in de bus, en eentje die heel zielig bij de school staat te huilen omdat ik haar vergeten ben mee te nemen.
Was dit wel een goed idee?

Wordt (volgende week) vervolgd...

Gekke bekkies

Als de maan van blauwe kaas is dan..

Janick: "Mamma, als je Oscar aan het huilen wilt maken moet je wel heeel hard slaan!"

Hmh. Was het wel een goeie keuze, deze school? Gelukkig is hij meer "in to" logisch redeneren dan in geweld. Het kwam er erg serieus en daarom des te grappiger uit.