Tutende oren

Het is 5 uur in de ochtend. Janick roept keihard "ik heb gepoehoept!". Teken dat pappa of mamma zijn billen moeten vegen. Pappa dit keer, mamma draait zich nog even om.

Het is 6.30 uur. Janick speelt met zijn houten treinrails in zijn kamer (beng, boem!). Zingt gezellige liedjes, zet rare stemmetjes op, en ik hoor een verhaal over een politieagent die boeven aan het vangen is. Mamma draait zich nogmaals om.

Het is 7.30 uur. Janick ligt in zijn dekbed voor de deur van Roos. Roos roept steeds "Niek" waarop Janick heel lief "Jahah" terugzegt. Is ze even stil, dan maakt hij een gek geluid om haar toch vooral wakker te houden. Als de deur opengaat zit Roosje in haar bed en glundert als we binnenkomen.

Het is 18.15. Janick ligt voor gaas in zijn bed. Wil een verhaaltje en eigenlijk het liefst slapen. Ja daag, Janick, dan is het morgen zeker 4 uur dat je wakker wordt! Even wakker blijven dus maar.
Een paar minuutjes later is zusje ook bovengekomen en ik wordt geroepen. "Mamma, kijk eens zo lief" Ze liggen samen in het peuterbed met twee glunderende koppies net onder het dekbed uit "We zijn ziek en jij moet ons beter maken!" Nou, graag gedaan hoor. Een paar prikjes en wat zoenen later rennen de zieken alweer achter elkaar aan door de gang. De laatste restjes energie aan het opmaken zeg maar.

Het is 19.00 en alles is eindelijk stil. Na 14 uur doorlopend gebabbel, gefluister, gegiechel en gegil is het ook wel heeel fijn ze even buiten westen te zien liggen. In de meest onmogelijke houdingen liggen ze te slapen, de onschuldjes zelve. Wat een engeltjes!

Kunstenaar

Mamma een nieuwe mobiel, Janick een nieuwe hobby: fotograferen!

en vriendinnetjes...

Op de creche is het ook niet altijd rozengeur en manenschijn. Roosje en vriendin A. (uhh.. hoe zal ik haar noemen, mamma N.?) zijn ongeveer even oud, "spelen" vaak samen en zijn ook behoorlijk tegen elkaar opgewassen. Maar hoe lief meisjes van anderhalf nou eigenlijk tegen elkaar doen?? De ene keer vertellen de juffies dat ze ooooo zo lief samen gespeeld hebben. De keer erop hebben ze elkaars speelgoed weer afgepakt. Afgelopen maandag zaten ze elkaar behoorlijk in de weg. Ze hadden geduwd, getrokken en gegild en A. had Roosje tot slot nog even gebeten.

Tja, A., dat mag niet he. Maar Roos zat vast met haar fikkies aan jouw blokkentoren. Of ze wilde de pop pakken die jij net zo fijn in het bedje had gestopt. En ik kan het me best voorstellen hoor. Ook ik heb een baaldag. Moe, mijn hoofd vol met snot en een hoop gezeik van collega's die me met stompzinnige ideeen komen lastig vallen. Nou ben ik nooit zo goed geweest in van me afbijten, maar de volgende die hier aan mijn bureau verschijnt gaat het meemaken. Ik probeer niet eens meer een keurige discussie aan te gaan. Daar heb ik geen fut meer voor. Ik duw ze gewoon mijn kamer weer uit. En als ze dat niet snappen dan gooi ik mijn muis op de grond, ga ik stampvoeten en krijsen. Doet Roos ook en het werkt perfect.

Vriendjes?!

Janick komt de klas binnen en wordt enthousiast begroet door Thomas en door Jaap, allebei gillen ze zijn naam en springen ze in het rond. Blijbaar is het vandaag Thomas, want Jaap wordt genegeerd, Janick zegt iets tegen hem en verdwijnt met uitverkoren Thomas in de bouwhoek. Ik trek me altijd alles aan en ga daarom maar extra vriendelijk tegen Japie staan praten...

Tien minuten later is de bouwhoek weer opgeruimd en gaan alle kindjes in de kring. Thomas trekt zijn nieuwe vriend Janick mee: kom! Hier zitten! Maar nu heeft Janick bedacht dat het genoeg is geweest, hij trekt zijn bijzonder afwijzende gezicht (zit in de familie, haha) en negeert Thomas volkomen. Thomas geeft niet op en rent dan maar achter mijn zoon aan. Zoon schuift echter demonstratief een stuk opzij en laat ouwe vriend Jaap er tussen. Japie is weer blij en omhelst Janick. Hoera, zie je hem denken, nu is het mijn beurt! En Thomas zit ernaast te sippen. Hij sputtert nog wat tegen, maar Janick is meedogenloos.

En ik, ik sta achter de ruit te kijken en kan er niets aan doen... Als ik het allemaal niet zo snel zielig zou vinden zou het net zo leuk zijn als het apenhok in de dierentuin.

Er-alleen-op-uit stress

Vandaag 3 uurtjes oppas geregeld om eens lekker helemaal alleen (dus efficient) in de stad te kunnen gaan zoeken naar opvulling voor de gaten in mijn kledingkast.

Deed ik er vroeger een week of langer over om DE perfecte broek/trui/.. te vinden nu heb ik daar geen tijd meer voor. Tegenwoordig graai snel wat bij elkaar, sprint een paskamer in, keur direct goed of af en sprint naar de kassa. Lange rijen maken me zenuwachtig en ongeduldig. Helemaal gestresst kom ik thuis met tassen waarvan de helft van de inhoud binnen een paar weken weer in de kledingzak voor het goede doel verdwijnen.

Direct na de komst van mijn eerste kind ben ik het gevoel "lekker" uit te gaan kwijtgeraakt. Het enige dat ik wil als ik van huis weg ben zonder kinderen is snel weer terug. Natuurlijk heb ik ook wel de behoefte om dingen voor mezelf te doen, alleen, heerlijk! Even zonder kinderen, wat een genot. Ik kijk er weken naar uit, naar zo'n gelegenheid. Maar ben ik eenmaal weg, dan zit er ergens in mijn geest een duiveltje dat me op zit te jutten vooral toch te haasten en weer snel terug te gaan naar huis, naar mijn bloedjes. En ben ik aan het winkelen dan koop ik veel makkelijker voor hun dan voor mezelf. Ben ik met volwassen vrouwen uit dan praten we alleen maar over kinderen. Pffff. vermoeiend hoor. Ik begin eindelijk (een beetje) mijn moeder te begrijpen, dit heeft hier al jaaaren last van.

Iemand van jullie ook een dergelijke afwijking? Of helemaal niet juist? En gaat het ooit nog over?

KEIgoed, praten ze

De juf van Roosjes creche was erg te spreken over het feit dat Roosje voor echoput speelt. Blijkbaar voelt ze zich toch wel op haar gemakje daar. Ze weet zelfs de namen van de kindjes en de juf op te noemen.

Thuis is ze al een stapje verder dan de echoput: Roosje praat met 3 woorden, of eh, woorden van 3 lettergepen: lusniemeer (ik krijg een afgekloven banaan in mijnhand geduwd), ook naar buiten, Roos ook ijs. Daarbij nog een heleboel losse woordjes zoals koek, luier, pop, poep, sok, schoenen, eten... een kleine greep uit haar interesses.

KEIgoed dus, om met mijn zoon te spreken die het KEIleuk vindt op school. En we wonen niet eens in Brabant.

Moederdag

Ik heb mijn eerste moederdagcadeau al binnen. Janick had zich al versproken ("ik mag mijn tas niet laten vallen anders valt de tegel kapot") maar eenmaal thuis binnen moest het pakje open voordat zijn jas en laarsjes uit mochten. Moederdag of niet, zo trots was ie erop. En inderdaad, een prachtige beschilderde tegel in een heel mooi zelf beschilderd papier. Wow! Staat allebei te pronken in de huiskamer. Naast een nog dicht pakje dat de juf op Roosjes creche zorgvuldig heeft dichtgeknoopt.

Roosje en het potje

We zijn bij oma en opa op de koffie. Roos komt naar de toe met de mededeling "poep, bah" en zit aan haar luier te trekken. Gelukkig heeft oma een hele kast vol met luiers en natte doekjes en zelfs sudocreme. Terwijl ik de luier verschoon hebben we het er over dat ze al vaker aangeeft een schone luier te willen waarop mijn moeder suggereert dat het misschien wel tijd wordt voor het potje.

Ik begin enthousiast te worden over het idee (Janick was tenslotte met 2.5 jaar in een klap zindelijk, en meisjes gaan sneller, toch?) Roosje trekt zelf haar schoentjes uit en wil ook haar maillot uit. Na de maillot trekt ze aan haar luier en ik grijp de kans. Zet haar met blote billen op het potje in de wc dat daar al een tijd staat niets te doen, en ga zelf voor het goede voorbeeld op de wc zitten plassen.

Roos vindt het machtig interessant maar stapt na een tijdje, zonder plas, maar weer op. Ik bedenk dat ze misschien wel een onderbroekje aan wil en ren naar boven, naar de kast van haar broer (ja sorry, die mogen dan voor jongens zijn, ze passen haar wel beter dan die van mij!)
Terug beneden zit Roos lief te spelen maar merk ik op het parket tussen het potje en de speelplek wel een natte plek op. Mooie plas, Roos! Toch de onderbroek maar aan en verder spelen.

Mijn "potjes" instructies worden onderbroken door de telefoon. Terwijl oma en ik vrolijk over het plas-incident praten zie ik opeens iets diks en bruins in Roosjes geleende onderbroek zitten. Ze speelt vrolijk door en heeft geen kik gegeven. Mhm. Toch nog maar even wachten dan?!

Lieve oppas

Het is onze eerste "vreemde" (betaalde) oppas, dus we waren een beetje bang dat de kindjes het niet goed zouden vinden als wij lekker uit eten zouden gaan en zij ons zou vervangen. Helemaal die laatste paar minuten voor bedtijd als ze altijd wat knerperiger zijn dan anders.

Maar geen enkel probleem. Ook gisteren niet. Roosje ging net naar bed toen zij aankwam. Terwijl ik de fles melk warm maakte bleef onze oppas gezellig tegen haar koeren. Oo, dat wordt geen slapen zo, was ik bang toen ik Roosjes uitgelaten gegil hoorde. Maar niks aan het handje. Deur dicht en slapen.

Janick heeft nog een tijdje met haar gespeeld. Rennen, draven, gillen. Hoe harder hoe beter.
En een puzzeltje. Maar dat was op verzoek van mijn zoon. Daarna naar bed, en ook hier direct slapen. Het enige waar ze al haar 18 jarig overwicht moest laten gelden was toen meneertje weigerde zich uit te kleden. Haha! Zo kennen we je niet, Janick! Overal trapt ie schoenen, broek en sokken uit als het te warm is of het gewoon niet lekker meer zit. Maar bij een vreemde studente die je naar bed brengt, om daar nou je broek voor te laten zakken?! Dan kan ze nog zo gek doen, dat ging hem net wat te ver!

Maareh.. bedankt hoor, F. , als je dit leest. Je doet het super met de kinderen. Hoop dat een volgende oppas het net zo goed doet als we het volgend jaar zonder jou moeten doen.

ork, ork, ork, caramelvla eet je met een...

Zijn die van jullie ook altijd zo smerig?!

Slabber af (danoontje in je haar) , lepel op de grond smijten en lekker met de vork door je vlatoetje heen. Zo gaat het hier.

Gelukkig wil dit juffie altijd dolgraag in bad, en ook haartjes wassen vindt ze (nog) geen probleem dus het meeste vuil is er voor beddtijd wel weer af.

Kan ze morgen weer van voor af aan beginnen.