Polkadot in brandweerauto

Brandweer

Meisje, meisje. Wat is er toch met je aan de hand? Volledig in paniek ben ik elke ochtend. Je gilt als een mager speenvarken, je duwt me de kamer door, de traantjes biggelen over je snoetje en je bent zoooo boos. Je bent lief aan het spelen, en opeens gebeurt er iets. Ik trek je pyjama uit, je broer pakt een knikker van je af, pappa waagt het om je autogordels vast te maken en PANG. Het schattige meisje is veranderd in een brullend monster. Niets tegen te doen, het gaat door, en door en alles wat ik probeer maakt het alleen maar erger. Griep? Kiesjes? Peuterpuberteit? Ik weet het even niet meer hoor.

Maar ik begin een patroon te herkennen. Deze week na 2 verjaardagen en een bezoekje aan oma. De eerste stap over de vreemde drempel - onze oren toeten nog na van het gegil in de auto - en je bent een zoet en schattig meisje. Vandaag heb je een uur (!) in de schommel bij de jarige thuis zitten glimlachen, zonder dat ik hoefde te duwen?! Niemand op het feestje wilde geloven dat we thuis gek van je worden. Ik zou het bijna zelf vergeten zijn als je bij thuiskomst niet weer direct begon omdat je besloot de auto niet uit te willen...

Dus, eh... De oplossing: jou elke dag op verjaardagsvisite sturen, liefst van 8 uur 's ochtends tot 19 uur 's avonds? Of toch maar verhuren aan de brandweer, als ze nog nieuwe sirenes nodig hebben?!

Voeren

Roos zit in haar kinderstoel met een bordje koorvlees (cornflakes) voor haar neus. Als Janick even komt kijken krijgt hij ook een hap gevoerd van zijn zus. En nog een. En nog een. Waarop ze enthousiast naar hem roept: "Grote meid!!"

Meisjes bij de kapper

Nee, de pony is niet terug, die moet bijgroeien hebben we besloten. Maar we zijn wel naar de kapper geweest! En het ging gesmeerd.

Ik was op het ergste voorbereid. Met Janick was het tot een jaar geleden al een drama, Roos begint al te gillen als ik 's ochtends met mijn borstel naar haar wijs. Maar toch, het hing zo piekerig, moest even een keer lekker recht geknipt worden. Dus.. Roosje had een heerlijk middagslaapje gedaan, mijn trucendoos / tas zat vol met flesjes appelsap, doosjes rozijntjes, een kapitein koek...
Ook de kapster was gewaarschuwd voor veel gegil en maaiende armpjes, maar die keek me aan alsof ik gek was.

En inderdaad, ze had gelijk. Roos vond het geweldig. Mooie stoel, Nickelodeon direct voor haar neus op vol volume. Handjes onder haar manteltje (een gek groen plastic ding over haar kleding, vond ze ook al niet eng!), ogen op de tv gericht. De kapster mocht haar met de plantenspuit bewerken, haartjes kammen, klem erin en zelfs knippen. Roos heeft geen kik gegeven en we stonden binnen een minuut of 5 weer buiten. We mochten zelfs tegen gereduceerd tarief omdat alleen de achterkant bijpunten toch wel erg weinig werk bleek, en dan zo'n zoet kindje...

Bedelaresje

Dit smerige maar schattige smoeltje vraagt toch gewoon om een enorme gift in haar vieze emmertje?! Even dooroefenen nog met water en zand in de achtertuin en dan kan ze de straat op om voor paps en mams wat extra inkomen te genereren.

PS. de oplettende kijker / lezer ziet dat er nog niet veel gedaan is met de uitslag van de "pony-poll" van een tijdje terug.

Potje

EN... ratatataaaaa: Roosje heeft twee keer op het potje gepoept. En trots dat ze was! Plassen is nog moeilijk, ze gaat vaak zitten, roept "psssss" maar er komt niks.
Wel natuurlijk een flinke plas achterin het speelhuisje, op de plavuizen vloer. En op de kinderstoel.

Kiekeboe

We hebben een weekje vakantie gehad. De kindertjes hebben lekker gespeeld. Aan het strand, in de duinen, tuin en zwembad, binnen- en buiten attracties bedoeld voor kinderen. Maar... zoals elke ouder weet is dat wat niet bedoeld is als speelgoed vaak het leukste. In ons geval het meubilair van onze vakantiehut en dan met name de kastjes. Ze pasten er precies in, deur dicht en wat een lol. Deur open, een eruit, ander erin en "zoeken" maar. Met veel lawaai de deur weer open en "Kiekeboe".

In de kleedkamers bij het door mijn zoon zeer geliefde "zwemparadijs" (je weet wel, die stinkende, warme, veel te drukke en te krappe lawaaierige hokken waar je acuut last krijgt van je misantropie) kan het trouwens ook, verstoppen. Tot grote schrik van een Duitse toeriste op leeftijd. Toen ze langsschuifelde op haar slippers vloog opeens een lockertje open en daar stond onze Roos, helemaal in elkaar gedoken omdat ze nauwelijks recht kon staan, maar wel heeeel breed grijnzend "Kiekeboe!". Hihi.