Pechvogeltje

Spannend! Al dagenlang telt Janick af, hij is BIJNA jarig. Zondag wordt hij 5 jaar. Vandaag, laatste dag voor de vakantie, mocht Janick op school trakteren. De piratenbootjes die hij samen met pappa in elkaar had geknutseld stonden al klaar.

Maar vanmorgen keek hij me met lodderige ogen en rode wangen aan. Opstaan ging moeizaam, en eenmaal beneden lag hij weer als een dood vogeltje op de bank. Op zijn verzoek zijn Roos en ik dus maar alleen naar school gegaan waar ook de helft van de kinderen niet op was komen dagen en de andere helft met koortsige oogjes en snotterende neuzen in de kring hing. Tijd voor vakantie!

Maar ik vond het zo zielig, hij had het zo leuk gevonden.. alle aandacht, die mooie bootjes... De juf heeft wel een mini-herkansing toegzegd na de vakantie, mag hij alsnog de klassen rond en met een hoedje op toegezongen worden door de klas.

Ik heb trouwens niet te klagen als moeder van een ziek kind: het enige dat hij wil is slapen, slapen en slapen. In zijn bed, zonder gezeur aan zijn hoofd. En omdat ook Roosje ineens de geest kreeg en heel netjes vroeg of zij ook alsjeblieft naar bed mocht (!?) zit ik opeens helemaal alleen beneden. Ook wel eens lekker! En toch heb ik geen rust. Zo maar even kijken of er nog wat appelsap te halen valt of een beschuitje te smeren....

Schoonmaken

Wij hebben een huishoudelijke hulp. Nouja, huishoudelijk aangelegd is ze niet echt, maar ze komt - tegen betaling- een paar uur per week en als ze net is geweest ziet het er net weer wat minder vies uit dan de dag ervoor. Echte schoonmaakgenen heeft ze niet, laten we zeggen dat ik het zelf
ongeveer even goed zou kunnen. En als ik zelf opruim kan ik mijn spullen tenminste ook weer terugvinden. (En bovendien bedenk ik altijd logische plaatsen, stop de messen terug in de la in plaats van tussen de lego) Maar... één punt in haar voordeel: de kinderen moeten niks van haar weten.

Ik probeer het zelf ook het echt wel eens hoor: ik kan de vaatwasser in- en uitruimen, en de was lukt ook redelijk, als de kinderen even met een pakje drinken voor de tv zijn geplant. Strijken kan pas tijdens Roos middagslaapje, want anders strijk ik haar vingertjes mee als ze weer een nieuwe maillot van BabyBorn op de plank probeert te leggen. De stofzuiger misbruiken de kinderen als botsauto en je wilt niet weten hoe creatief ze zijn met een emmer met sop. Laatst vroeg Janick of hij wat zand mee naar huis mocht nemen uit de speeltuin. Waarschijnlijk voor een leuk schuimend moddereffect op de keukenvloer.

Laatst, tijdens het ontvetten van de kinderstoel, heb ik de fout gemaakt mijn dochters "hulp" te weigeren. En toen ging het pas goed mis met mijn schrob-plannen. Roos hing als een klein gillend speenvarkentje aan mijn knie en weigerde te stoppen tot ik met haar op schoot ging zitten. Zonder huishoudhandschoenen, lekker onderuit voor de televisie. Zucht..

Nouja, dan moet ze het zelf maar weten. Wie zijn moeder tegenwerkt moet zelf op de blaren, eh, oude etensresten zitten. Of zo iets.

Leuk!

Kennen jullie dit boek? Pekingeend bij Nacht van Sylvia Witteman. Echt hele grappige columns over hele herkenbare situaties. Echt een aanrader voor alle jonge moeders en vaders. (En wow, al maak ik soms hetzelfde mee, ik wou het zo kon beschrijven... )


http://service.bfast.com/bfast/click?bfmid=1821541&siteid=41579268&bfpid=9029564415&bfmtype=B&PrdId=1001004004484721

Piep en knerp, stamp en brulbuien

Het zal wel in de lucht hangen, ik hoor al de hele week van allerlei ouders dat hun dochters van een, twee en drie jaar oud van de piep, de knerp en de boos zijn. Nou, die van ons ook.

Ze wil GEEN roze Barbapappa pudding maar "iets andus". Mamma moet dat opscheppen, niet pappa (of omgekeerd, afhankelijk van wie er bezig is). Ze wil perse op schoot maar je moet wel precies in de juiste houding gaan zitten. Voorover, rug krom, armen om haar heen en NIET aaien, alleen vasthouden en beetje heen en weer wiegen. En met je handen op de door haar aangewezen plekjes, anders wordt ze BOOS. Piep, knerp, stamp en brul.

En ach, excuses genoeg. Griepje gehad van het weekend, beetje moe, ze is nog maar zo klein en begrijpt het allemaal nog niet zo goed, wat wel en niet mag (ahum) ... Maar toen de roze pudding met saus en al door de kamer vloog was ons geduld op.

Ze gaf niet zomaar toe: "Ik wil niet slapen, ik wil in bad!", "Ik wil geen verhaaltje" en "Ik wil nog een liedje". Maar lag toch binnen tien minuten (incl. roze klodders in haar haartjes) lekker in haar bedje. En toen was het stil. Het laatste piepje van vandaag klonk heel slaperig vanachter haar deur: "mamma, pappa doet verkeerd, JIJ moet verhaaltje doen!"). Zzzzzzzzzzzzzzzzzzz.....