Nieuw! Nieuw! Nieuw!

Tijd voor nieuwe schoenen. Niet alleen omdat alle zomerschoenen in kindermaat half april uitverkocht zijn maar ook zaten er wat teentjes klem in de winterlaarsjes... samen bleken ze maar liefst drie maten gegroeid te zijn de afgelopen periode!

Janick zag "zijn" paar direct staan. Deze waren mooi, wilde hij passen en niet meer uittrekken. Mamma zag links een paar leuke bootschoenen, pappa kwam van rechts met iets hips in zwart en wit, maar hij was niet te vermurwen. Goed gedaan hoor, ventje! Ze staan super.

Roosje kon maar nauwelijks wachten. Koos zelf direct een modelletje met veel blingbling, bloemen en lelijke zolen maar vond eigenlijk alles mooi, dus daar mochten pappa en mamma lekker samen beslissen.

Een kwartiertje later bijna 200 euro lichter (schrik-en-slik) maar met mooie rugzak , snoepjes en lekker veel ruimte om de teentjes stonden we weer buiten. Laat de lente maar beginnen!

Uitspraak

Vanmorgen wel erg moeten lachen. Roos wijst naar buiten en roept enthousiast: "Kijk, er zit een kereltje in onze tuin!"

Ik natuurlijk even kijken wat dat kereltje daar deed, maar het bleek eigenlijk gewoon een mereltje te zijn...

Groot meisje

Roosje is hard op weg een groot meisje (van al bijna 2.5 jaar) te worden. Mensen die haar een tijdje niet gezien hebben roepen het, maar deze week viel het ons zelf ook nog weer eens extra op.

Ze loopt eenvoudig thuis de trap op en af (als er tenminste geen voorzichtige ouders bij zijn die traphekjes dichtdoen of haar gaan dragen..) en ze plast zonder dat wij ons daar mee bemoeien op de wc! Praten doet ze als de beste, tellen gaat ook prima (ze telt zonder problemen 10 lieveheersbeestjes waar er maar 4 staan...) Dus... tijd voor een grote-meisjes-bed, dacht ik zo.

Het kleuterbedje waar zowel ik als broer Janick in onze tijd in hebben geslapen staat nu in haar kamertje. Roze hoeslakentjes, prinsessendekbedovertrek en de klamboe uit de babyperiode weer in ere hersteld en voila: een schattig grote meisjes prinsessenbed.

Dacht ik. Ons prinsesje blijkt toch beter te zijn in zeeroveren. Onder aanvoering van broerlief is het bedje een uur geleden omgetoverd in een boot op een zee vol haaien. Samen erin, sluier dicht (tegen de haaien) en dan maar giechelen en elkaar omduwen.

Na wat verhaaltjes is het dan nu zover: Janick is op zijn kamertje nog wat aan het spelen en Roos ligt in haar bed, nachtlampje aan en slaapt... Hopelijk valt ze er niet uit en krijgt ze geen enge dromen midden in de nacht. Want grote meisjes, die laten hun ouders lekker slapen 's nachts, toch?

ho, ho

Leuk om jullie reacties te lezen! Als ik weer eens wat weerwoord wil weet ik waar ik over schrijven moet, haha.

Maar eh... serieus... nog even niets concreets te melden hoor. Behalve dat het inderdaad wel een beetje kriebelt soms. In mijn hoofd, niet in mijn buik, dat nog niet. Misschien gaat dat nog gebeuren, misschien ook niet. Dus blijf lezen!!

PS. op mijn rondje langs andere logs kwam ik leuke dingen tegen. Kijk even naar de weblog van http://www.justleen.nl/miriam/?p=328 ! Ik ben het helemaal met haar eens hoor. Dat gedoe dat elke vrouw er uit moet gaan zien als barbie.. brr!
Ook http://www.berichtenvanhetmoederfront.nl/ heeft een stukje over het onderwerp..

oja..

Wie weet er nog een paar leuke namen?

Kriebels

Fijn he, als de kinderen wat groter zijn. Vergelen met een paar jaar geleden is het al een stuk eenvoudiger. Natuurlijk heb je weer andere problemen (de een moet op tijd op school
terwijl de ander net bedenkt dat ze zelluf haar jas kan dichtknopen en ondertussen in haar broek poept) maar dat hele omzichtige gedoe met hoofdjes vasthouden en oppassen dat ze niet omkieperen als je ze rechtop tegen de bank zet, dat is wel voorbij.

Zat laatst eens door oma's foto's te bladeren en kwam daar natuurlijk een heleboel baby-Roosjes en dreumes-Janickjes tegen. Oef! Wat schattig! Daar in dat badje in de tuin, en die met die hele kleine slofjes aan... Ik hoor ze weer kraaien, zie die eerste onbeholpen stapjes, denk zelfs met weemoed aan de nachtelijke flesjes.

Ik zou bijna denken dat er iets begint te kriebelen..

Zoo zorgzaam

"Mammaaaaaa, ik heb gepoehoept!" klinkt het bekende riedeltje uit Janick zijn mond.

Als ik in de wc aankom zit Janick op zijn knietjes met zijn billen omhoog, Roos heeft een (1!) papiertje te pakken en is daarmee zijn billen aan het vegen.

Zooo zorgzaam! En ik maar denken dat de juf van de creche op haar poppenmoeder talenten doelde..

Zwemles

Het is half acht. Eén voor één komen de kinderen met een slaperige ouder (om een of andere reden hebben de meeste moeders hun vent zover gekregen) de kleedkamer van het zwembad binnendruppelen. De kinderen worden uitgekleed en de douche ingeduwd.
De door vader gedroomde blonde baywatch zwemjuf blijkt een overjarig model te zijn. Het blond is grijs met krulletjes geworden, en de rondingen van weleer hangen inmiddels op hele andere plaatsen. De kinders zelf zien er gelukkig vooral een lieve oma in, en gaan huppelend achter haar aan het koude badje in.

De vaders verdringen zich voor de bar en begeven zich met een kop zwarte koffie naar de leestafel om zich in de ochtendkrant te begraven. Een ander groepje verdringt zich voor het raam om de zwempogingen van hun kroost nauwlettend gade te slaan. Ik hoor natuurlijk bij de laatste groep,
want ik zou het liefst met mini-webcams uitgeruste robotvliegen achter mijn kindjes aansturen om maar niets te hoeven missen. Waarschijnlijk is dat ook een slimmere oplossing, want vanachter het raam is het maar moeilijk te volgen. Niet alleen staan er talloze hindernissen in de vorm van kliko's en rekken vol met zwembandjes tussen maar blijkt het toch lastig om je eigen kind te herkennen als er alleen nog maar wat kleine koppies met blonde haartjes boven het water uitkomen.

Zolang ze niet in het water zijn is het redelijk eenvoudig: die van mij bibbert het allerhardst en heeft een interessante blauwe kleur over zijn hele lijfje. Eenmaal in het water kun je beter kijken naar het gedrag. De meisjes, die kunnen allemaal al lang zwemmen en doen alleen maar voor de gezelligheid mee, zo lijkt het. De jongens, ach, die kunnen het misschien ook wel, maar ze hebben nog zóveel andere dingen te doen. Tja, als het belangrijkste doel in je jongenskleuterleven (er als eerste zijn) niet haalbaar is dan moet je maar doen alsof het je om de gezelligheid gaat.

A. is tot halverwege de les in staat om van boven droog te blijven. Vriend R heeft wel natte haren maar zie je zelden in de horizontale positie. Hangt hij niet over de lijn om bij te kletsen met een kindje uit de volgende badje dan voert hij zwaardgevechten uit met zijn plastic drijfslang. Bovendien houdt hij liever zijn voeten aan de grond, want dat scheelt een hoop water in je oren en ben je ook nog eens een stuk sneller aan de overkant. In het diepe zal hij een nieuwe truc moeten verzinnen, maar daar komt hij nog wel achter.

Mijn zoontje let, geheel boven verwachting, meestal wél op en doet braaf wat de juf zegt. Het koppie steekt nét boven water uit en zowaar zag ik van de week voor het eerst ook een paar knokige kleuterknietjes boven het water uit piepen. Kikker, vliegtuig, potlood. Wow! Hij zwemt! Mijn zoon! Trots steek ik een paar duimen de lucht in en zwaai enthousiast. Maar hoewel andere kinderen af en toe hoopvol naar het raam staren in de hoop hun vader of moeder te ontdekken, heeft mijn heldje alle aandacht nodig voor zijn nieuwste kunstje.

Na drie kwartier mag je ze weer ophalen bij de douches. De kinderen die er vóór de les onder veel dreigementen onder werden geduwd moeten er nu onder evenzoveel dreigementen weer onderuit worden getrokken. Die van mij staat er wel heel relaxed bij. Handjes op de rug, blik op oneindig en genieten maar. Als hij zéker weet dat er écht niemand meer op het aanknopje (heel tactisch op 2 meter hoogte bevestigd) gaat drukken, komt hij er druipnat en bibberend onder uit.

Als allerlaatste komen wij dan uiteindelijk ook aan in de kleedkamer waar teveel kindjes op een te klein oppervlak druk aan het opscheppen zijn over hun verrichtingen in het zwembad. Oververhitte vaders worstelen ondertussen met te kleine sokken over natte stampende voetjes zodat het uiteindelijk voor iedereen een inspannend ochtendje is geworden.

Een aantal ouders moet nog even zoeken in welk kledingkastje de kleine broertjes en zusjes zichzelf op hebben weten te sluiten, maar dan kunnen we weer naar huis. Langs de snoepautomaat die ook om half negen 's ochtends erg aantrekkelijk staat te glimmen, op naar de gezonde koek die al in de auto ligt te wachten. Het weekend is begonnen.

Jeugdsentiment

Dit vind ik nou leuk. Niet alleen dat C&A nog steeds het Palomino label met bijbehorend paard kent, maar ook dat dit exemplaar al zo'n beetje sinds de prehistorie - zeg maar toen ik zelf klein was - op dezelfde plek voor dezelfde winkel staat. En dat mijn kinderen er ongeveer net zo blij van worden als ik zelf vroeger werd. Helaas had mijn moeder geen camera in haar mobiele telefoon, maar neem van me aan dat als ze er een had gehad, het er ongeveer zo zou hebben uitgezien: