Slapen als een Roosje

Ik hoor het mezelf nog zeggen: nee hoor, Roosje, die blijft KEURIG in haar peuterbedje liggen wachten tot ze er uit mag 's ochtends.

Inderdaad, dat deed ze een week of wat. En toen ontdekte ze het concept "even naar de wc gaan". Heel fijn, die zelfstandigheid. Natúúrlijk mag je zelf gaan plassen, grote meid!, riepen we de eerste keer nog heel enthousiast.

En nu werkt haar blaas opeens heel raar. Doet ze overdag maar twee of drie plasjes in in 12 uur, vlak na bedtijd "moet" ze écht ineens wel drie keer achter elkaar!Ze perst en perst, en krijgt er dan toch zeker wel een paar druppeltjes uit. Hmm. En dan moet zenatuurlijk uitgebreid afvegen, handen wassen, de juiste knuffel uitzoeken... En als ze dan eindelijk weer in bed gewerkt is wil ze nog even één kusje natuurlijk.

Gelukkig is het na het derde kusje echt wel rustig en blijf ze de rest van de nacht echt wel braaf in haar kamertje om er pas tegen zevenen weer uit te komen voor een échte flinke grote plas.

Tot vanmorgen. Toen trof ik onderaan de trap een slapend Roosje aan. Onder haar prinsessendekbedje, op de grond voor de kamer van haar broer. Een prachtig doelwit voor een nog half-slapende kleuterbroer, met volle blaas trappelend op weg naar de badkamer voor zijn ochtendplas..

Gelukkig voor haar was ik hem dit keer voor.

Echoput

Deur open. Janick komt voorbij rennen. "Ik ben een acrobaat" en doet iets ingewikkelds
met zijn armen. Deur dicht. Deur open. "Ik ben ook een akkobaat" piept Roos met een iets hoger
stemmetje, doet ook iets leuks met haar armen en knalt de deur weer dicht.

Deur open. Janick voorop, Roos erachteraan. Ze stormen de kamer binnen en rennen een rondje. "Wij zijn dino-onderzoekers en we gaan nu een djiéé-reks (T-rex) onderzoeken", roept hij. "Wij zijn dino-onderzoekers en.. ehh... we gaan diereks zoeken" echoot Roosje.

Blijkbaar is de "onderzoekkamer" vandaag achter de gordijnen. Ze duiken erachter en het ziet
eruit alsof er een flinke oorlog wordt gevoerd, maar ze moeten er allebei erg om lachen, dus ik laat ze maar.

o,o, wat zijn we druk

Roosje heeft enorm veel last van plak-aan-je-mamma-vast. Niet altijd, dan mag ik geen kusjes
geven en wil ze alles zelf. Maar de laatste paar dagen is het weer bal. Loop ik naar de wasautomaat, piept ze onder aan de trap dat ik beneden moet komen. Ze kruipt om mijn schoot en trekt mijn boek uit mijn handen en verplicht me mee te kijken naar Nijntje. En wil pappa helpen, dan is het vaak "Mamma moet het doen". Pfff.

Leuk hoor, een beetje aanhankelijkheid. Maar soms wil je gewoon heel even wat tijd voor jezelf. En er moeten nou eenmaal wat dingen in huis gebeuren. En de was ophangen gaat nu eenmaal beter zonder kind aan je knie.

En arme Janick, die me heel even gezellig kwam beppen in een schaars kwartiertje dat ik even achter de pc kon zitten kreeg het te horen. Jongens, ik heb helemáál geen tijd, ik moet dit echt even afmaken.

Hmh. Dat was niet lief van mamma, vond hij. Maar blijkbaar wel een goed voorbeeld. Zo hoorde ik gisteren:
- Janick, ga je met me lego-en?
- Nee pappa, ik heb helemáál geen tijd, ik moet éérst mijn dino's beter maken!

Gelukt!

En, hoera! De inkt van het vorige stukje was nog niet droog, of het wonder is geschiedt.. hij fietst zonder zijwieltjes! Los! Ben bijna net zo trots als op de eerste losse stapjes, lang lang geleden (en daar was hij wel bijzonder vlug mee!)

Zoon net op de fiets geduwd, met frisse tegenzin van zijn kant. BikyBiky aan en gaan maar weer. Gisteren had ik mijn vingers nog aan het handvat en mocht ik niet loslaten. Het ging prima, maar zodra ik zei dat ik hem los zou laten viel hij spontaan om.

Vandaag niets gezegd en gewoon losgelaten en daar ging hij: helemaal alleen! Ik in looppas ernaast en pas aan het einde van het pad had hij me door. En trots dat hij was! Hij wilde zomaar nog een rondje. Iedereen moest het zien en horen ("He, mevrouw! Ik fiets zonder wieltjes!")

Thuis vertelde hij me in vertrouwen dat hij niet wist dat hij het zo goed zou kunnen, hihi.

fietsen

Fietsen zonder zijwieltjes. Hoewel bijna de hele klas het kan vindt zoon het toch nog eng. En absoluut niet iets wat hij zou willen leren. Eigenlijk wil hij niet "trainen", maar zijn moeder
haalt hem elke dag over met veel gesmeek en omkoperij in de vorm van stickers en toetjes. Om mij een lol te doen doet hij dan meestal wel een keertje heen-en-weer op het pad in het park aan de overkant.

En het gaat best. Best hard ook eigenlijk ineens. En dáár was ik nou weer niet op voorbereid! Hijgend en puffend klepper ik op mijn teenslippers achter hem aan, mijn zomers decolleté vrolijk meezwabberend met zijn gezigzag. De vissers verscholen in het groen tussen wandelpad en vijver knipogen me bemoedigend toe.

En dát vindt zoonlief dan wel weer grappig, dat hij mamma eruit fietst. Ik zie een grote glimlach op zijn smoeltje als hij achterom kijkt. Ha, lach mij maar uit. Maar ik heb het voor elkaar, een blije zoon op een fiets zonder zijwieltjes.

Koninginnedag 2008

Springen maar! Enne.. onder haar jasje zit een oranje t-shirt...

Over dino's en kukeleku vogels

Gisteren zijn we in Dierenpark Amersfoort geweest. Kijk Roos, een tijger! Kijk daar, een bruine beer! Een olifant! Roosje kijkt haar oogjes uit. En dan weet ze er ook één.
Met fonkelende oogjes en opgestoken armpjes juicht ze bij het horen van de lokale kinderboerderij-haan: "Hé, een kukeleku-vogel!"

Voor Janick, middenin zijn dino-periode, was het dinobos natuurlijk helemaal fantastisch. Het was bij de ingang even schrikken van de enorme brullende dinokop, allebei de kindjes wilden het liefst direct rechtsomkeert maken. ("Pappa, is dat een gemenerd? " "Nee joh, die eet alleen maar plantjes en bovendien is hij van plastic.") En pappa, die opeens heel hard "au au" roepend met zijn hoofd in de bek van de grote T-rex zat, vonden ze ook al niet grappig. ("Doe niet
zo stom pappa", vond de een, toen hij van de schrik bekomen was. "Ik geef je wel een koesje, pappa", bood de ander heel lief aan om de pijn te verzachten).

En ook de tijgers waren nog een klein beetje eng. Janick, ervaren in het overwinnen van dierentuinangsten, heeft Roos uitgelegd dat die beesten wel gevaarlijk zijn, maar écht niet bij ons kunnen komen. Roosje nam het aan en stond samen met haar grote broer en voorbeeld voor het raam naar ze te kijken. En toen de tijgerneus opeens wel heel dicht bij die van de kindjes kwam maakte Janick toch stiekum een schrikachtig sprongetje naar achteren..

Maar een beetje spanning maakt het natuurlijk alleen maar leuker, en het hele uitje was een groot succes. Op de terugweg kwamen er dan ook veel enthousiaste geluiden van de achterbank. Tot aan de laatste paar kilomters, toen klonk er alleen nog wat gesnurk..