Indianentoren

We zijn naar de koningin Julianatoren geweest, of de Indianentoren zoals hij door Roosje is gedoopt. Echt een kinderparadijs. Alles is afgestemd op kindjes tussen de 2 en de 12. Inclusief de maat van de wc-tjes en de grootte van de karretjes (eh... ik weet niet of het aan papa's of aan mama's omvang lag, maar ons beider billen naast elkaar op zo'n bankje achterin een 4 persoons karretje, dat past echt niet!)

Janick kan heel wat acht-, kabel- en glijbanen aan, en was eigenlijk alleen bang voor de stal met als piraat verkleede etalagepoppen(!). Roosje vond het muziekje van die piraatjes wel gezellig, maar bleef bij de te hard heen en weer bewegende attracties liever op een afstandje.. En ach, mama bleef ook lekker alleen beneden kijken hoe papa met twee kleintjes hoog boven in het reuzenrad zat.

En het leukste, omdat broer en zus toch wel erg veel lol samen hebben, waren de autootjes.. lekker met zijn tweetjes erin, rondje gillen en keihard meesturen in de bochten (wat nou, rails onder auto), eruit, er weer in...

Na een lange dag hadden ze nauwelijks fut om te eten of naar bed te gaan. Maar de volgende ochtend waren zowel R.'s als J.'s eerste woorden: "Gaan we vandaag weer naar de Indianentoren?"

De mijne is het grootst!

Het is weer een nieuwe schooldag, en we zijn aan de late kant, dus ik organiseer een wedstrijdje. Wie het eerst zijn schoenen aan heeft. Roos is enthousiast en begint snel. Ze trekt het laatste bandje strak als Janick net van de televisie opkijkt en naar een schoen grijpt. Als hij zijn kansen inschat en weet dat hij een onoverkomelijke achterstand heeft vindt hij het spel stom. En niet eerlijk. De schoenen vliegen door de kamer en hij gilt dat hij niet van wedstrijdjes houdt. Wat hij bedoelt is dat hij nog niet zo van wedstrijdjes verliezen houdt.

Mijn zoon is namelijk 5 en heeft pas sinds kort door dat er zoiets als “competitie” bestaat. Vroeger, op bijeenkomsten van collega-moeders, liet hij het aan mij over om op te scheppen over zijn verrichtingen op motorisch en intellectueel gebied. ( O, kan JeanPaul dat nog niet, Janick kan al máánden zelf op zijn buik draaien! :-) En ook later had hij het allemaal niet zo in de gaten. Als hij zelf naῡr de wc gi΅g terwijl zijn vriendje nog in hun luier poepte. Het kwam niet in zijn hoofd op er iets van te vinden. Hooguit dat het stonk en het fijner is dat niet aan je billen te hebben hangen.

Maar nu, in groep 1, heeft ook mijn zoon ontdekt dat er zoiets bestaat als vergelijken. Want dan doen ze namelijk op school. Stoere, grote jongens van 5 onder elkaar. Dus nu wil hij ook de beste zijn, de snelste, de grootste hebben. Dat laatste vooral op het gebied van fietsen, want dat is namelijk het allerstoerste wat er is, fietsen op een hele GROTE fiets. Desnoods "by proxy". Zo hoorde ik hem laatst beweren dat Zijn Vader wel zoooooo'n grote fiets had dat die helemaal niet meer in de schuur paste.

Nou is pappa eigenlijk helemaal niet zo’n held op de fiets. Daar heeft pappa een veel te mooie en snelle auto voor. Of eigenlijk te weinig sportieve conditie. Maar nu moet ik op gaan passen, want pappa is ook een jongentje. En al heeft hij sinds zijn 5e een hoop bijgeleerd, jongentjes blijven jongentjes, en voor ik het weet vliegt die ouwe damesfiets van hem door de schuur heen!

A state of vakantiestress

We zijn een weekje weggeweest. Een midweekje. En het was leuk. Echt. Maar..

Inpakken met een dwarse dreumes aan je knie. Parkeren, inchecken en een heel stuk wandelen met zware tassen. Een verdrietige peuter die al veel te lang moet wachten en niet snapt wanneer al dat beloofde leuks nou eindelijk eens beginnen gaat. Een wc met een irritant veel lawaai makende afzuiger gekoppeld aan de lichtknop, zodat de kinderen alleen maar in het donker wilden pissen en daarbij dus keer op keer over hun en mijn voeten heen. Een hutje (eh.. sorry, "luxe cottage") achteraf in plaats van in het parkcentrum, dus dat is lekker met het wandeltempo van Yannick ( een slakje is er snel bij, en die loopt bovendien nog gewoon vooruit ipv zigzag langs dennenappels en over muurtjes heen). Een dolfinarium vol met schoolreisjes (ik wil nooit de gele shirts van de Prinses Beatrixschool meer zien!) en gehandicapte bejaarden. Ieeek!! (En ehh.. voor iedereen boos wordt: ik ben heel sociaal hoor, maar als er te veel mensen te dicht op me gaan staan en voordringen in een heeeeeele lange rij terwijl ik mijn baldadige kleuters bij elkaar moet zien te houden word ik wat nerveus..)

In het subtropisch zwemparadijs (het doel, de hemel, Jannick's natte droom) bleek ik (vloekerdevloek) mijn eigen badpak niet te hebben ingepakt... Dus hop, pappa in het dameskleedhok met twee bedremmelde kinders (*) en hop, mamma naar het o zo leuke "Boutique-je" op het "Mediterane Market Square" om voor 86 euro (VLOEKERDEVLOEK) een slecht zittend, ouderwets en veel te degelijk badpak aan te schaffen zodat we toch met onze happy family kunnen zwemmen.

Goed, het zwembad was echt te gek. Roosje vond het superleuk, Janick heeft alle records op de wildwaterbaan en supersteile glijbaan verbroken. Zou er bijna over gaan opscheppen, over mijn 5-jarige gespierde spillenpootje. En eigenlijk hadden wij het daar ook best naar ons zin.

Maar waarom andere mensen nou zo kunnen uitrusten van een weekje weg? Voor ons geen boekje of biertje op het terras, maar full-time oppas- en speeldienst. Ook in ons "luxe cottage" hadden we het zwaar: het leukste speelgoed bleken de bedden (trampoline), de gordijnen en kastjes (om in te verstoppen) en de tuin met eendenvijver (spannende atletiekbaan voor wie nog niet zwemmen kan). En lagen de herrieschoppertjes dan eindelijk op bed, dan bleken bank en bed toch niet helemaal van de soort waar wij thuis zo heerlijk op bij kunnen komen..

Na vier dagen thuis is eindelijk alles weer zoals het was. De tassen zijn uitgepakt, de was schoon en gestreken, de is mail gelezen en alle spam weggegooid, het badpak is op marktplaats gezet en de kinderen zijn weer bijgevoederd met gezonde groente en fruit en inmiddels weer uitgeslapen. Zo. Dan kan nu het heerlijk ontspannen helemaal beginnen!

Tweetalig

Janick is terug van een feestje bij een vriendje. Met indianendiploma onder zijn arm en echte indianenstrepen op zijn rode vermoeide wangen stormt hij om half zes binnen.

Hoi Janick, was het leuk?
Ja mam. Alleen we zouden friet krijgen en toen waren het gewoon patatjes!