quality time
Janick en ik waren weer eens ouderwets gezellig alleen met zijn twee vandaag. Quality time dus. Hij mocht kiezen en al gauw zaten we in de grote speeltuin. Hij sprong, rende, gleed en deed druk. Maar na een kwartiertje werd het al duidelijk, er miste iets. Iets van een metertje groot, dat vol bewondering achter hem aan rende en hem uitdaagde nog hoger te klimmen.
Dus heb ik mezelf maar als een soort van mislukte prinses in het houten speelkasteel gewurmd. Best hoog klimmen trouwens! Die krengen zijn gebouwd voor fitte soepele peuters, en niet voor stijve ouwe moeders met een kilo of 10 teveel... Maar oke.
Janick, ben jij een ridder dan? Neehee, ik ben de schoonmaakster! En ik moet even kijken of alles wel goed schoon is. (?!) Een voorbijganger van een jaar of 5 keek me niet begrijpend aan, maar vond dat schoonmaken daar bovenop de kasteeltoren ook wel interessant. Zo. Voor elkaar. Kon ik mooi weer terug naar mijn capuccino en boek.
De beide heren hadden enorm veel pret. Er kwamen er nog een paar op af, en het rende en het klom dat het een lieve lust was. Ik was net een hoofdstuk verder toen ik hem opeens kwijt was...
En daar zat hij. Samen met zijn nieuwe vriend. Als echte kerels onder elkaar lagen ze een beetje onderuit in een beschut hoekje van de speeltuin elkaar sterke verhalen te vertellen. De woorden poep en scheetje vormden minimaal de helft van de tekst. En elke zin werd gevolgd door een grote giechelbui, dus het was wel gezellig.
Terug maar weer naar mijn boek dus. Heerlijk zo'n dagje alleen met mijn zoon. Ik snap best dat men meer quality time met de kids wil!
PS. Net voor het slapen gaan kreeg ik een mooie tekening van hem. Hij had zichzelf getekend, een mannetje met rechtopstaande haartjes dat een heleboel hartjes poepte, bovenop mama's kop. Voor jou mama, heb je altijd wat om naar te kijken als je op je werk bent en mij moet missen...
Dus heb ik mezelf maar als een soort van mislukte prinses in het houten speelkasteel gewurmd. Best hoog klimmen trouwens! Die krengen zijn gebouwd voor fitte soepele peuters, en niet voor stijve ouwe moeders met een kilo of 10 teveel... Maar oke.
Janick, ben jij een ridder dan? Neehee, ik ben de schoonmaakster! En ik moet even kijken of alles wel goed schoon is. (?!) Een voorbijganger van een jaar of 5 keek me niet begrijpend aan, maar vond dat schoonmaken daar bovenop de kasteeltoren ook wel interessant. Zo. Voor elkaar. Kon ik mooi weer terug naar mijn capuccino en boek.
De beide heren hadden enorm veel pret. Er kwamen er nog een paar op af, en het rende en het klom dat het een lieve lust was. Ik was net een hoofdstuk verder toen ik hem opeens kwijt was...
En daar zat hij. Samen met zijn nieuwe vriend. Als echte kerels onder elkaar lagen ze een beetje onderuit in een beschut hoekje van de speeltuin elkaar sterke verhalen te vertellen. De woorden poep en scheetje vormden minimaal de helft van de tekst. En elke zin werd gevolgd door een grote giechelbui, dus het was wel gezellig.
Terug maar weer naar mijn boek dus. Heerlijk zo'n dagje alleen met mijn zoon. Ik snap best dat men meer quality time met de kids wil!
PS. Net voor het slapen gaan kreeg ik een mooie tekening van hem. Hij had zichzelf getekend, een mannetje met rechtopstaande haartjes dat een heleboel hartjes poepte, bovenop mama's kop. Voor jou mama, heb je altijd wat om naar te kijken als je op je werk bent en mij moet missen...
