cover (muzikaal genie deel 2)

Vandaag hielp zoonlief me uit de droom: hij kende dat helikopter lied ook, had hij op school geleerd.

Helaas, geen eigen compositie dus. Maar wel een heel eigen bewerking. Dat is toch ook leuk?!

Muzikaal wonderkind

Ken je die verhalen? Kindjes van 3 die hun ouders verrassen door 's ochtends om half zeven voor het eerst stiekum achter de piano te kruipen en dan direct een riedeltje van Mozart wegspelen?

Nee, dan onze Roos. Op de "muziek op schoot" cursus was ze vooral geinteresseerd de banken, en op hoeveel manieren je af kunt glijden of springen. Tot ergernis van de juf en schaamte (en heimelijke lol) van mama.

Maar net, helemaal alleen op haar kamertje kreeg ze inspiratie. Op een lieftallig en zuiver zangstemmetje heb ik haar nog niet kunnen betrappen (ze wordt later voorman in de bouw), maar het was wel bijzonder goed verstaanbaar. En de compositie was helemaal zelf bedacht. Zowel melodie (helaas hier moeilijk weer te geven) en tekst:

helikopter, mag ik met je mee

hoog in de wolken wil ik zijn (4x herhalen)

wandt dat vind ik wel fijn

heeeeliiikoooppterrrrrr

(Copyright "Roosje" 2008)

Helaas zijn ook de bijbehorende dans, eh vliegpasjes niet op film vastgelegd. Een ouwe plastic helikopter van broerlief in haar handjes, en maar "zweven" door de gangen. Meisje, je moeder is trots op je. Laat die Beethoven maar zitten, dit vind ik veel mooier!

PS. een half uurtje nadien had ze mijn ondergestofte gitaar gevonden. Nog steeds geen Bach of Rosenberg Trio, maar een heel eigen versie van "Happy Birthday to you" waarbij ze de snaren hard liet knallen. Beetje lawaaiig maar ontzettend lief.

Ziek

Roos leek maandag en dinsdag weer redelijk hersteld van haar avontuurtje. Zij was wat voorzichtiger dan anders met klimmen en rennen, en wij ook (het arme kind mocht alleen maar boekjes lezen en knutselen van ons..)

Maar vanmorgen was het opeens mis. Heel hangerig, huilerig, lekker aan mama hangen. Niet willen eten of drinken, maar wel opeens *burp* een enorme flats overgegeven. Arm kindje!

Blauwe draadjes

Oei, wat was dat schrikken. Zit nog wat na te trillen als ik dit schrijf. We zijn net terug van de huisartsenpost omdat Roosje een gat in haar hoofdje is gevallen..

Roos en Janick waren zoals altijd na het bad en voor het bed, even lekker aan het spelen op Janick zijn kamer. Mooie fantasieverhalen altijd, met veel heen en weer geren. Dit keer helaas even iets te wild.. Ze waren op Janicks halfhoogslaper aan het dansen, en Roosje kukelde er erg ongelukkig af, met haar hoofdje tegen de plint aan.

Het telefonisch bereiken van de huisartsenpost was al geen eitje, het vinden van het kreng in een nieuwbouwwijk helemaal niet (en das niet best voor mama's zenuwen). Toch zaten we allevier na een half uurtje soort van aangekleed in vreemde combinaties van jassen, pyjama's en snel aangetrokken vuile was in de spreekkamer van een hele aardige dokter. "Mama heeft mij een klap gegeven" begon Janick gelijk met een stralend gezicht te vertellen tegen de arts. Hm. Heel grappig! Een duw, Janick! En dat was omdat jij niet zo goed opzij ging en ik toch wel heel erg veel haast had om naar dat kleine gillende hoopje zus achter je bed te komen.. (En sinds wanneer ben jij zo vrij tegen vreemde mensen in het algemeen en dokters in het bijzonder?!)

Roosje bloedde niet meer, maar de snee in haar hoofd was toch flinke en goed genoeg voor 4 hechtingen. Ze heeft het heel dapper doorstaan en nu steken er een paar mooie blauwe draadjes uit haar hoofdje, tussen het bebloede haar. Mijn arme kindje..

Na nog een beker warme melk, een flinke kotsbui (de warme uitgekotste melk in haar haartjes die we de komende 48 uur niet mogen wassen, gelukkig aan de andere kant van haar hoofd) ligt ze lekker te slapen. Voor een uurtje of 3, want we hebben natuurlijk wel een wekadvies..

Indiaantje