De reactie van Janick

We hebben het de kinderen verteld. Het zegt Roos allemaal niet zoveel. Janick daarentegen was (eindelijk) aan het idee van de nieuwe brusjes gewend, en was gelijk heel verdrietig. Na van schrik even niet te weten hoe te reageren dook hij weg in een kussen om zachtjes te snikken. Oei. Daar hield ik het zelf natuurlijk ook niet meer droog bij, ondanks mijn voornemen om het een niet al te verdrietig verhaal te maken voor hun.

Hij werd zelfs een beetje boos (nou, ik ook!) en de rest van de dag en vanmorgen direct na het opstaan had hij vragen (nog meer dan wij):

- waar is het dode baby'tje nu? (eh.. lichaam of geest?)
- aan welke kant in je buik zit het?
- waarom is hij dood?
- hoe kan hij nou dood zijn als hij nog warm is binnen in je buik?
- kunnen we hierna niet nog een keer een nieuw baby'tje erbij proberen te krijgen?
- ik wil wel dat de levende baby een jongentje is!
- etc etc

En een hoop uitleg van onze kant. Van legotorens die omvallen omdat de fundering niet solide was tot sterretjes, en een hemel met een blije baby die zegt dat hij het daar fijn heeft ("maar mama, baby's kunnen toch niet praten!") Technische uitleg van embryo's en geruststellende woorden - ook voor papa's en mama's zelf fijn om te horen.

Het is moeilijk als je 5 bent en alles wilt snappen. Nog moeilijker om daar begrijpelijke en bevredigende antwoorden op te geven trouwens.

Slecht nieuws

Vanmorgen zijn we in het ziekenhuis geweest voor een echo (bijna 12 weken).

Tot ons verdriet bleek één van de twee kindjes met negen weken overleden. Een hele schok. Volgens de dokter een natuurlijk proces, waarschijnlijk waser iets chromosomaal mis met het kindje. Zonder echo's hadden we er niets van geweten.

Het andere kindje doet het goed!

Pappa is weer thuis

Oef, wat een respect heb ik voor alleenstaande moeders met kleine kinderen. En dan helemaal als ze per ongeluk ook nog zwanger zijn van een tweeling (-:

Gelukkig is manlief weer terug van een weekje "hard werken" in het verre San Francisco. De vlag ging uit en er stond een schattig zelf gemaakt welkomstbord klaar. Het ging best hoor, alleen met mama de hele week. Al valt ze soms om de gekste dingen nu wat ongedurig uit) - maar moeilijk over gezond warm eten deed ze in ieder geval niet (-:) en er is heel wat afgespeeld en voorgelezen (en eh.. dvd gekeken, dat ook ja).

Maar ja, zo'n papa, dat is toch anders. En gemist hebben ze hem! Roos viel om zijn nek en verliest hem geen seconde meer uit het oog. Janick is wat meer aan het binnenvetten, maar ze zijn het er samen over eens: zo lang mag papa niet meer alleen weg!!

En dat geldt voor mij ook. Als hij nog eens een weekje weg wil, laat hem dan vooral de kinderen meenemen, alle vier!

(Nee hoor schat, ik ben echt ook heeeel blij dat je er weer bent!)

Gezocht: weblogs

Ik google zo nu en dan. Op het woord "tweeling". Of iets dergelijks. Vaak 's avonds, zo vlak voor het naar bed gaan. En wat je dan allemaal tegenkomt.. De ene keizersnee na de andere vroeggeboorte, striae, benen vol vocht etc etc. en vrouwen die door het gebrek aan ogen op steeltjes hun peuters van 2 overhoop lopen omdat ze niet meer over die enorme buik heen kunnen kijken.

En vind ik een keer gewoon een leuke weblog, dan zijn ze er in 2003 mee gestopt om verder bij te werken.

Dus, bij deze: wie heeft er nog suggesties? Leuk geschreven weblogs over het hebben van / zwanger zijn van een tweeling. Om zelf te lezen en te linken op deze pagina.

Het vocabulaire van de oudere kleuter

Op de vraag "hoe was het op school vandaag?" bestaan sinds een tijdje nog maar 3 antwoorden:

1. Bwaaaaah!! (keihard)
2. Poepiescheet!
3. Zucht. Mamaaaah. Dat weet ik toch allemaal niet meer.

Op alle andere vragen trouwens ook. Nou ben ik eraan gewend en weet ik - van uit een ver verleden- dat hij echt wel tot praten in staat is...

Nog grappiger (voor mama) is het als hij een spontane bui heeft en mensen onderweg vrolijk toeschreeuwt:

1. Poepiescheet!
2. Ouwe aap (tegen een bejaarde man met rollator in de buurtsuper waar ik dus voorlopig nit meer kom)
3. KoenMeloen, GekkeGeert, PiemelOpa... en meer van dit soort poetische uitingen

Help! Gaat dit over?

En we hadden zo'n keurige school uitgezocht!

DRIE JAARTJES

Door alle spanning over de tweeling in mijn buik zouden we het bijna vergeten:

Roosje is

!!!! 3 !!!!

jaartjes geworden

Hiep hiep hoera. De verjaardag zelf was leuk, de zondag erna met al het bezoek werd het wel wat veel voor mijn meisje - ze werd er verlegen van en wilde niet eens meer uitpakken! En toch was het een leuke dag, vond ze 's avonds.

Roos vindt 3 jaar wel mooi, maar ze is nog steeds een klein meisje vindt ze. Al mag ze wel bijna naar school. En naar de "poterspeelzaal". Haar rugzakje en trommeltje en beker staan trots op haar te wachten tot na de herfstvakantie.

Bovendien mag ze nu echt officieel in de ballenbak bij Ikea. Dat hebben we (op haar verzoek) dan ook maar gedaan gisteren. Mamma heeft zich teruggetrokken in het Ikea restaurant, waar je in ruil voor 1 euro en nog wat een paar lekkere broodjes met beleg kan eten en een uur lang ongestoord in je ik-word-een-tweelingmama-boek kan zitten lezen. Super!

En dan zeggen ze nog dat kinderopvang onbetaalbaar is...

Namen

.. tja, even voor de duidelijkheid, ik neem het voorlopig maar met een korrel zout. Het viel me vooral op dat die folder zo'n onzettend pessimistische toon had..

Hoor ook zat verhalen van vrouwen met tweelingen die verder een hele gewone zwangerschap hebben gehad tot vlak voor de uitgerekende datum en een gewone bevalling enzo. Ik ga er maar vanuit dat het bij mij ook zo gaat!

Maar waar ik wel jullie hulp bij nodig heb is bij het aanleveren van een paar mooie namen.... Wie doet een voorzetje? (Of houd je ze nog even stil voor je zometeen zelf weer aan de beurt bent?!)

Hulp gezocht

De gynaecoloog leek me een aardige, nuchtere redelijk man met goede antwoorden. Toch wist hij het op het nippertje te verpesten door me een foldertje mee te geven over "tweelingen en meerlingen". Huh? Foldertjes? Wat kan er in een foldertje staan wat ik nog niet gelezen heb?

Nou, ik weet het. Een hele nieuwe kijk op het krijgen van een tweeling. Het is namelijk niet bijzonder of speciaal, maar vooral veel kommer en dubbele kwel.

De dubbele misselijkheid en vermoeidheid had ik inmiddels zelf al
ontdekt, maar er schijnen nog extra spataders, hoge bloeddruk, en een enorme groei in omvang te volgen. En dat zijn dan nog de minst erge complicaties.

Na een aantal maanden volgt een gruwelijke bevalling, waarna je viervoudige kraamzorg nodig hebt (zeg maar, de hele capaciteit van het kraamzorgbureau in deze moeilijke tijd vol personeelstekorten.)

Een lichtpuntje: borstvoeding is natuurlijk geen enkel probleem... (Maar ja, wie durft er in dit land nog hardop te zeggen dat er ook nadelen aan borstvoeding zitten of erger nog: dat het soms gewoon ook al met één enkel kindje simpelweg niet lukt?!)

Het allerfijnste advies vond ik op de laatste pagina. Reken vooral na de bevalling op problemen in je relatie. Je raakt namelijk allebei oververmoeid en zult geen tijd meer voor elkaar hebben. Schroom niet om nu alvast professionele hulp te regelen.

Maar mij krijgen ze niet klein. Ik heb toch lekker zelf een extra complicatie gevonden die zij niet hebben beschreven: we moeten nu niet 2 maar maar liefst 4 namen verzinnen! En de 2 namen die we allebei leuk vonden zijn inmiddels vergeven. Als dat geen slapeloze nachten en relatieproblemen op gaat leveren weet ik het ook niet meer.

HULLUP!!!! (druk maar op knopje "reageer")

Nou vooruit, nog eentje dan!

Er was eens een gezellig gezinnetje. Een leuk huis met opbouw en tuin in een kinderrijke vinexwijk. Twee (helaas overleden) poezen, een papa en mama die veel van elkaar hielden en twee superschattige kindjes. De oudste een jongen, de jongste een meisje van een jaar of twee en een half jonger. De kindjes hielden ook veel van papa en mama en vooral van elkaar, ze vormen al snel een onafscheidelijk duo dat altijd lief met elkaar speelt en noooooit iets stouts doet zoals speelgoed van elkaar afpakken of elkaar aan de haren trekken.Tot zover super, en geheel volgens de verwachting en het gemiddelde.

Hoewel... het gemiddelde, dat is toch 2.3 kind? Papa en mama zagen het voordeel wel in het hebben van slechts 2 kindjes, vooral als die volgend jaar allebei op school zitten! Aan de andere kant, een derde, weer zo'n lief klein wezentje, alles opnieuw weer meemaken, dat heeft toch ook wel weer wat.

Ergens op een mooie dag in de zomervakantie werd mama's voorgevoel (nouja, helderziend hoef je er niet voor te zijn) waarheid en verschenen er twee keurige streepjes op de test. Papa en mama waren blij (hoewel mama vooral ook vaak errug misselijk en duizelig) en maakten vrolijk plannen voor de nieuwe babykamer en de eerste echo.

Die echo, dat was gisteren. Toch wat zenuwachtig (zit er echt een levend babytje in?) gingen ze op pad. Het echoapparaat had er echter geen enkele moeite mee. Mevrouw, meneer, ziet u wat ik zie? Er kloppen er wel twee! Gefeliciteerd met deze prachtige tweeling!

Wat the bliep is happening?

Dames, ik ben zoooo moe. En duizelig. Heb geen koorts ofzo of rode vlekjes, maar ben wel vaak misselijk de laatste tijd. Niet 's ochtends hoor, dat zou te makkelijk zijn. Maar zo nu en dan. Als ik de vaatwasser uitruim, aan koffie denk, of moet bukken om een schoenvetertje vast te maken.
Ik jank om alles en mijn mannelijke collega's kijken naar me of ik Pamela Anderson heet..

Iemand die dit herkent? Wat zou er toch aan de hand zijn?

Jippie! Weer naar school!

Het schooljaar is weer begonnen. Heerlijk! Zoonlief was er wel weer aan toe blijkbaar. Hij liep tenminste de laatste paar weken door het huis te stuiteren... Sinds gisteren is het allemaal weer goed. Terug structuur, uitdaging, leetijdsgenootjes. Als oudste kleuters van groep 1-2 dit jaar zaten Janick en zijn vrienden er al snel zeer stoer en gezellig bij. De nieuwe kleintjes daarentegen moeten nog wat wennen.

Pappa Jeroen heeft vanmiddag een van de eerste overblijfdiensten van het jaar gedraaid en stond verbaasd hoe braaf en bedeesd de meeste kindjes dit jaar op hun plek bleven zitten, en netjes vroegen of ze naar de wc mochten. Op eentje na. Die kon de spanning nog niet aan en heeft vlak voor Jeroen zijn neus op de grond staan pissen.

Arme jongen, dat kleintje, dat wel. Maar ik heb er stiekum wel erg om moeten lachen dat het ventje daar uitgerekend bij Jeroen mee aan moest komen. Dweilen, en zeker van vloei- of vaste stoffen die uit kleine kinderen zijn gevallen, daar houdt hij niet zo van.

Gisteren hoorde ik nog dat buitenshuis werken erg vermoeiend kan zijn, vandaag is hij maar wat blij dat hij morgen gewoon weer lekker rustig tussen de volwassen mede-mens mag doorbrengen. Af en toe kan gaan zitten met een bak koffie. En waar ze gewoon schoonmaaksters hebben als er ongelukjes gebeuren...