Dode vogeltjes
Het goede nieuws: op de echo vandaag een vrolijk zwaaiende foetus van 15 weken gezien. Hartje klopte prima, en de gynaecoloog heeft me tot "doodgewone zwangere" gebombardeerd. Er zijn nu geen complicaties meer te verwachten als gevolg van het niet levende tweeling-kindje. Mooi!
Minder mooi was dat de creche belde: Roosje was ziek. Ze had overgegeven. Over de tafel heen maar liefst, dus dat heeft wel indruk gemaakt op de rest van de kindjes op de groep. Papa heeft haar opgehaald, en sindsdien ligt ze thuis als een dood vogeltje op de bank. Beetje hoesten, beetje drinken, af en toe overeind en dan snel weer liggen.
Het andere dode vogeltje heb ik zelf opgehaald. Janicks eerste NSO dag, waar hij zich zo op verheugd had na de leuke inloopmiddag vorige week. Maar terwijl de andere kindjes druk door de hal renden, zat hij helemaal alleen aan tafel met een kleiwerkje voor zijn neus voor dood vogeltje te spelen. Leuk, creatief, maar niet echt mijn zoon. Met een heel treurig gezichtje bekende hij: "Mama, ik vind het hier helemaal niet leuk" .. Och jongen toch. De tranen zitten hoog bij je zwangere moeder hoor. Hij bekende heel zachtjes dat hij heel erg moest plassen en niet wist waar de wc was, niets durfde zeggen, en zijn piemel echt niet meer dicht kon houden...
En ja hoor. Wat de leidsters blijkbaar ontgaan was was dat niet alleen zijn broek zeik- en zeiknat was, maar ook onder de stoel een hele plas lag. Zelf direct even deze 22-jarige juf die volgens de nieuwsbrief van uitgaan houdt (ehh... niet van kinderen?!) met haar neus door de plas gehaald. De andere juf troostte mijn ventje en ging het snel opruimen. In de auto met zoonlief nog een goed gesprek gehad over verlegenheid en assertiviteit (ehh.. alsof ik weet hoe wat dat laatste woorde betekent?).
En nou maar hopen dat het toch snel went / leuker gaat worden, want mijn ontslagbrief was in gedachten al half af op weg naar huis.
Minder mooi was dat de creche belde: Roosje was ziek. Ze had overgegeven. Over de tafel heen maar liefst, dus dat heeft wel indruk gemaakt op de rest van de kindjes op de groep. Papa heeft haar opgehaald, en sindsdien ligt ze thuis als een dood vogeltje op de bank. Beetje hoesten, beetje drinken, af en toe overeind en dan snel weer liggen.
Het andere dode vogeltje heb ik zelf opgehaald. Janicks eerste NSO dag, waar hij zich zo op verheugd had na de leuke inloopmiddag vorige week. Maar terwijl de andere kindjes druk door de hal renden, zat hij helemaal alleen aan tafel met een kleiwerkje voor zijn neus voor dood vogeltje te spelen. Leuk, creatief, maar niet echt mijn zoon. Met een heel treurig gezichtje bekende hij: "Mama, ik vind het hier helemaal niet leuk" .. Och jongen toch. De tranen zitten hoog bij je zwangere moeder hoor. Hij bekende heel zachtjes dat hij heel erg moest plassen en niet wist waar de wc was, niets durfde zeggen, en zijn piemel echt niet meer dicht kon houden...
En ja hoor. Wat de leidsters blijkbaar ontgaan was was dat niet alleen zijn broek zeik- en zeiknat was, maar ook onder de stoel een hele plas lag. Zelf direct even deze 22-jarige juf die volgens de nieuwsbrief van uitgaan houdt (ehh... niet van kinderen?!) met haar neus door de plas gehaald. De andere juf troostte mijn ventje en ging het snel opruimen. In de auto met zoonlief nog een goed gesprek gehad over verlegenheid en assertiviteit (ehh.. alsof ik weet hoe wat dat laatste woorde betekent?).
En nou maar hopen dat het toch snel went / leuker gaat worden, want mijn ontslagbrief was in gedachten al half af op weg naar huis.
