misverstandjes

- Mama, kijk, de ahh. En hoe schrijf je de juh? Met een boogje en een puntje?

- Goed zo! En wat heb je nu geschreven? "aj", wat betekent dat?

- Nou mama, gewoon een ei! Die tik je op zijn kop en eet je op!

- Oooo. Een aj! (Leuk dialect ook! Kan het alleen even niet thuisbrengen..)

Ook een leuke van de week. Nadat ik mezelf weer niet in de hand had kunnen houden in het tuincentrum op de afdeling nutteloze-accessoires-waar-je-eigenlijk-ook-geen-plaats-voor-hebt kijkt Janick verschrikt naar wat ik uit mijn tas haal:

- mama, maar dat is toch heel gevaarlijk, een BOM!!

Witte jassen weekje

Het is me het weekje wel. Ik sjees heen en weer tussen werk en wachtkamer, drop een kind even tijdelijk hier, haal er daar weer een voortijdig op..

Consultatiebureau

Eerst het consultatiebureau. Gelukkig zat Roos in de wachtkamer net het complete abc aan de afgekloven wachtkamer-pop te vertellen toen de dokter binnenkwam, dus dat punt hadden we binnen! (Jep, ze kan praten dokter. Heeft u net toch gehoord?!)

Verder gingen alle puzzeltjes en testjes oke, maar omdat het consultatiebureau toch het consultatiebureau blijft, weten ze je altijd naar huis te sturen met een zorg over je kind die je daarvoor nog niet had.

Deze keer was er opeens een soort ronding op Roosjes rug ontdekt waar ze NU niets mee deden, maar wat we wel in de gaten moesten houden. "Veel grove motoriek trainen!", riep ze nog snel voor ik overdonderd weer afdroop. (Huh? Nog meer? Wij proberen haar juist te overtuigen dat ze thuis NIET in de gordijnen moet klimmen!)

Schoolarts

Toen de schoolarts. Hetzelfde consternatiebureau had me zo'n anderhalf jaar geleden met Janick naar huis gestuurd met de mededeling "als jij je niet ongerust maakt dan wachten we wel op het onderzoek bij de schoolarts". Grapjassen. Na anderhalf jaar niet geslapen te hebben dus de afspraak bij de schoolarts maar een half jaar vervroegd. En inderdaad, conclusie van de schoolarts: niets aan de hand. Qua lengte dan. Wel wat bangmakerij over voorhuiden en piemels ("maar daar doen we voorlopig niets aan, gewoon oefenen". Huh? Dat lijkt wel een echo-echo-echo?)

En, en daar hebben we een serieuze verwijsbrief voor, hij bleek opeens totaal onverwacht de kleine C's op de ogentest voor O's aan te zien. Verd.. is mijn kind niet perfect dan!? Ik vind van wel, en wat zegt zo'n stomme test nou? Grhrmf.

Nu, een paar dagen later, ben ik zelf alweer over de eerste boosheid heen. Als het al waar is, en dit is alles... Het kan veel erger natuurlijk. Wordt vervolgd.. Over een paar dagen zitten we weer bij de huisarts.

Echo

En vanmorgen was kindje nummer 3 aan de beurt. De 20 weken echo! Best wel spannend, maar gelukkig was alles goed. En o,o,o wat was het mooi. Ze kunnen al weer zoveel meer zien dan 3 jaar geleden (de vorige 20-weken echo (-: ) We zagen de kleinste onderdelen van de hersentjes, hartje, bloedvaten in de navelstreng, bovenlipje, ruggengraat, piemeltje ehhh.. noem maar op.

En alles zag er goed uit, en op het moment dat het knulletje met zijn het handje zwaaide, duimpje omhoog ("mama, het gaat goed hoor, hier binnen") werd het beeld opeens toch wel errug wazig. SnufSnif. Super!

Schoentjes zetten

Vandaag was het zover. Mama zat vol spanning om 5 voor 12 uur achter de tv, want De Sint zou aankomen! Kom kinders, het wordt leuheuk! Janick vond het wel aardig, en Roos zat er wat verveeld bij. Het was dat de broodjes lekker waren, anders was ze wat anders gaan doen. Na een half uurtje, toen de goedheiligman eenmaal de boot uit was gestapt, kwam Janick alweer met de dvd van Diego aandragen.

Wel werd er later op de middag enthousiast gekleurd, geplakt en getekend. En ik hoorde zelfs een klein liedje in de gang waar, zo bleek net, maar liefst 3 schoenen van Janick en 2 laarsjes van Roos stonden. Onder de brievenbus, want dat is makkelijk voor Piet. (Wij hebben geen schoorsteen)

En wat een lol kan je hebben als mama. De boel lekker belazeren voor het goede doel! Ik lach me rot, vooral omdat ze nog helemaal niks doorhebben en zo graag willen geloven in het hele verhaal dat aan alle kanten kraakt...

Ik haal wat van de kleine cadeautjes die ik al weken in huis heb uit mijn geheime bergplaats. Pak ze in met papier dat open en bloot in mijn studeerkamer ligt, gooi er wat pepernoten bij die we samen hebben gekocht vanmorgen en - OEPS, bijna vergeten - haal de tekeningen weg en berg ze weer op in de bewaardoos met knutsels en frutsels. Over een jaar of 25 krijgen ze ze dus gewoon weer terug. Met datum, naam en beschrijving van wat er precies mee werd bedoeld.

Jeroen snapt er niks van. De gelukkige sinterklaasherinneringen die ik van thuis heb en wil doorgeven aan mijn nakomelingen heeft hij denk ik gemist of verdrongen, want hij kan er echt niet warm voor lopen. Koopt geen cadeaus, wil geen gedoe met bezoek en lootjes trekken.
Nou, puh. Sint krijgt hem wel. Al heeft hij hem niet op de goede plek klaargezet, morgen staat ook zijn schoen tussen de maatjes 25 en 28 en heeft hij ook een leuk cadeautje om uit te pakken! (En dan wel met zijn drietjes een liedje als dank gaan zingen he!)

Sinterklaaseisen

Roos heeft een reclamefolder vol met speelgoed gevonden en nu weet ze het. Ze wil een babyborn op fiets, compleet met helmpje en andere vreselijke accessoires. Voor haar verjaardag, of desnoods voor mama's verjaardag of anders voor Sinterklaas. Maar ze MOET hem hebben!

"Mama, jij MOET tegen Sinterklaas zeggen dat ik dat babybornfietsje wil hebben"
Ja meis, ik zal het wel zeggen, maar ik kan niet beloven dat de Sint het dan ook geeft. Want.. bla bla bla. (Opvoedkundig bedoeld geblaat... )

Als Roos hierop vreselijk begint te brullen bemoeit ook Janick zich ermee. "Ach, Roosje, ik denk dat je het wel krijgt hoor. Als je het zo graag wilt.."

Hmh. Zo werkt dat niet altijd...

Aan de andere kant, wie nooit iets vraagt krijgt ook niets, heb ik in de loop van de jaren geleerd.

Enne.. Janick wil jij ook iets? Eh.. ja, eh... (denk denk). Een paar stukjes Magnetics is wel goed hoor.

3d kindje 17 weken

Kijk nou toch eens, een 3d echo van ons hummeltje! Met 17 weken al een waar fotomodelletje. Al bleef hij tot wanhoop van de echoscopist niet echt lekker stil liggen. (Wij als papa en mama vinden daarentegen wat beweging op de echo dan wel weer heel leuk)

Hoewel de baby voor mooie 3d resultaten nog erg klein is hebben we een uur lang hele mooie dingen gezien. Hierbij twee van de foto's. We hebben er nog veeeel meer, plus een paar filmpjes. Voor in het plakboek!

Oja, enne.. voor iedereen die zich afvraagt wat daar zo fier omhoog staat tussen de beentjes wist Jannick het juiste antwoord: de navelstreng! (Verd... Hij heeft gelijk! Wij dachten dus dat Janick ook wel dokter kon worden later. Reactie van Jannick: nou, ik word liever gewoon zelf pappa!)

Trots

Wow, wat ben ik trots op mijn ventje. Voor het eerst in - wat, een half jaar, een jaar? - heb ik de nageltjes van zijn vingers weer geknipt. Het nagelbijten is voorbij, en hij is helemaal zelf afgekickt!

In ruil voor afgekloven nagels hebben we nu af en toe een mooi gedraaide kuif in zijn haar, maar ach, die valt vanzelf weer naar beneden.

En het mooiste: meneer is zelf ook zo trots dat helemaal het cadeau dat we hem in het vooruitzicht hadden gesteld helemaal vergeten is!

Foto's!!!

J. en R. als aapjes ** J. met struisvogel ei ** R. op de Dip-en-Dap-glijbaan

Jaja, ik weet, het is een dierenpark, maar al die struisvogels en beren en apen en tijgers.. die heeft iedereen zelf ook al wel ergens staan en het uploaden duurt al zo lang!! Deze vond ik zelf de leukste...

Daggie uit

Poeh! Ik kom niet meer aan bloggen toe! Er ligt een enorme stapel to-do's op me te wachten, en eigenlijk heb ik voor veel dingen geen puf.. Maar wat prioriteiten stellen dus en delegeren: Janick, schenk appelsap in voor Roos! Roos ruim Janick's blokken op! Pappa Jeroen, zet nou eindelijk die foto's eens over!! Bij de kinderen werkt dat beter dan bij manlief overigens. En oma komt gewoon zelf vragen of ze alsjeblieft de strijkwas mee mag nemen.

Vandaag zijn we met de familie naar de Beekse Bergen geweest (bewijs volgt, zodra manlief de foto's heeft overgezet..) Was echt erg leuk. Eerst een half park in de bus-met-gids. Alles wat aan de rechterkant van de bus verscheen aan beestjes goed kunnen zien (-:
Janick vond het machtig. Al wilde hij de neushoorn-drol die rondging liever niet aanpakken.

Na de roofvogelshow waren onze kindjes natuurlijk net te veel aan het treuzelen om de boot te halen, dus dat werd terug lopen.. Leuk maar ver. Vooral als je drie bent, of vijf, of zwanger. Zo moe waren ze dat ze de speeltuin aan het einde wilden overslaan om maar z.s.m. naar de auto terug te kunnen waar de laatste zelf meegebrachte taaie supermarkt bolletjes met kaas lagen te wachten.

Zelf meegebracht ja, want we zijn natuurlijk wel hollanders. Een patatje in het park kon er dus nog wel vanaf, maar verder toch maar fijn aan de meegebrachte bollen. En eh.. wat zei ik nou? Roosje drie jaar? Even navragen. He, Roos, hoe oud ben je? - Ik ben TWEE jaartjes! - Janick? - Ja, mama, Roos is twee jaartjes. Maar dat hoefden we toch alleen maar bij de kassa te zeggen?
- Oja. Nu ben je weer gewoon drie hoor, meisje!