Nu alleen maar zuchten...

Boem, knal, pats, boem! Actie! Papa aan de blog. Geen zorgen, morgen is Mammalien weer thuis maar nu slaapt ze even rustig een nachtje samen met, laten we zeggen, Peer Quirinus! Vandaag is het dan toch echt gebeurd! Ik zal je vertellen hoe. Lekker uitgeslapen vanmorgen. Toen ik wakker werd wist ze het nog niet eens zo zeker. Maar ik had het al lang gezien. De kindjes naar school en oma gebracht en hup weer naar huis. De weeen waren om half zes begonnen en kwamen nu al binnen minder dan tien minuten. Beetje onregelmatig maar wel sterk. Secretaresse gebeld om alle afspraken af te bellen en toe het een beetje te gek werd het ziekenhuis gebeld. We mochten meteen komen. Kwart over elf op de verloskamer. Beetje kijken, beetje puffen, vier centimeter dus nog even aankijken. Maar daar komt een wee die Mammalien ineen doet krimpen en het rode knopje in doet drukken. De juffen komen en checken. Er zit nog een klein randje, nog één wee wachten! Na de wee is het randje weg en mag er geperst worden. Papa ziet de haartjes al! Rustig aan roepen de juffen, dit gaat keihard, alleen nog maar zuchten, niet te hard persen! De volgende wee wordt het hoofdje geboren. En de wee erna het lijfje ook. Wat een snelheid! Een minuut of tien heeft het geduurd en om 12:13:14 uur was het zover. Hoewel de inschattingen van tevoren waren dat het kindje onder de zes pond zou blijven en de juffen van tevoren aan de buik nog duidelijk zagen dat het een kleintje werd is hij toch gewoon ruim zeven pond en vijftig centimeter. Wat een lekker ventje! Mooi van kleur en niet zo gedeukt als de anderen. En een bos haar! Het lijken wel krullen! Goed gedaan, Mammalien. Je hebt geen krimp gegeven en ziet er uit alsof er niets gebeurd is. Je bent een supermama! Papa is trots op allebei. Morgen komen jullie weer thuis en dat zal heerlijk zijn. Je hoefde niet te blijven maar dit is wel lekker rustig voor iedereen. Slaap lekker!