Zwangerschapskilo's

Het is alweer meer dan een week geleden, dat ik hijgend en puffend met mijn dikke buik heen en weer sjokte tussen auto en bank. Inmiddels ligt een groot deel van wat toen mijn buik was nu gewoon lekker in zijn eigen bedje te slapen. Een ander deel heeft het ziekenhuis gehouden ("dat is een aparte, die moeten we even aan de leerlingen laten zien"). En de rest, ach, ja, dat moet er ook nog af. Ik kan mijn teennagels weer zelf lakken inmiddels, maar nu wil ook graag weer gewone kleren aan. Liefst van een maatje minder dan negen maanden terug.

Dus... mocht iemand van jullie me betrappen bij de Mac of in de supermarkt voor het rek met chocola, heb begrip maar wees onverbiddelijk en pak onmiddelijk alles af.....

Oja, en kom 's middags rond een uur of 4 even kijken of ik me niet stiekum in de voorraadkast heb verstopt en me vol aan het proppen ben met vies kleurig kindersnoep.

Kraambezoek

"Met trots presenteer ik u Peer Quirinus Joor Kreukeloor desVoisins. Hij slaapt, drinkt, plast en poept, kent nu zo'n 400 woorden en leest simpele woordjes van 3 letters."

Aldus papa.

Het kanten kussen hadden we voor het gemak maar even vervangen door een vrolijke wikkeldeken met oud-hollands motiefje, dat staat wel zo gezellig.

Oja, en dat kreukeloor, dat is alweer bijgetrokken hoor. Zo'n babymutsje doet wonderen.

Fanclub

En, vinden de andere kinderen het leuk? vragen ze. Ja, super. Ze zijn dol op hem!

Dat mama al helemaal verliefd is op dit ventje is duidelijk.

En papa? Ik hoorde papa net tegen deze superbaby zeggen dat hij toch eigenlijk wel begrijpt waarom zijn papa eigen papa tien kindjes heeft gemaakt...

Zeg het maar

Tja, zeg het maar! Links de oudste zoon, rechts dochterlief en in het midden onze nieuwste aanwinst.

Enne... het bij ons in de familie beruchte "punk" haar, dat verscheen bij de andere twee pas na een paar weekjes, dus nog even geduld..

Oogjes open!

Steekwoorden bevalling nummertje drie

Voor alle zwangeren onder ons: super bevalling, lekker snel, en zodra je kindje op je buik ligt ben je echt alles weer vergeten, ben deze keer veel sneller fit en bij... En zo'n baby, daar is eigenlijk geen kunst aan. Wat een zoetje, wat slaapt hij lief, wat huilt hij zacht!

Voor wie niet op het punt staat zwanger te willen worden of te gaan bevallen voeg ik daar nog even de bloederige details aan toe: stortbevalling, weeenstorm, wachtenwachtewachten op de nageboorte, velamenteuze insertie ("we hebben geluk gehad mevrouw"), en een subtotale ruptuur met bijhorende hechtingen. Au. Maar, ook hier geldt: als hij er uit is (en dat was zo gebeurd, geen zweetdruppeltjes te zien!) dan maakt het allemaal niet zoveel meer uit en heb je alleen maar oog voor je kleine wondertje..

Oja, en uitspraak van de dag op naam van de zuster die me welkom heette in de verloskamer: 'oei, een derde, ja, dan weet je nooit he, dan kan het wel eens raar gaan'. Fijn!

En daar zijn we dan

We zijn thuis hoor. Mama en .. tja. Hoe zullen we hem noemen? Goedbloed? Driepinter? J.? Ook de namen van de andere twee zijn op deze blog niet helemaal zoals in het echt. Maar Peer...

Ik weet niet wat voor vruchtwater papa gedronken heeft gisteravond maar onze zoon heet echt geen Peer hoor! Zelfs (zeker) niet als pseudoniem op mijn blogje..

Afzien, he papa, zo'n bevalling!

Nu alleen maar zuchten...

Boem, knal, pats, boem! Actie! Papa aan de blog. Geen zorgen, morgen is Mammalien weer thuis maar nu slaapt ze even rustig een nachtje samen met, laten we zeggen, Peer Quirinus! Vandaag is het dan toch echt gebeurd! Ik zal je vertellen hoe. Lekker uitgeslapen vanmorgen. Toen ik wakker werd wist ze het nog niet eens zo zeker. Maar ik had het al lang gezien. De kindjes naar school en oma gebracht en hup weer naar huis. De weeen waren om half zes begonnen en kwamen nu al binnen minder dan tien minuten. Beetje onregelmatig maar wel sterk. Secretaresse gebeld om alle afspraken af te bellen en toe het een beetje te gek werd het ziekenhuis gebeld. We mochten meteen komen. Kwart over elf op de verloskamer. Beetje kijken, beetje puffen, vier centimeter dus nog even aankijken. Maar daar komt een wee die Mammalien ineen doet krimpen en het rode knopje in doet drukken. De juffen komen en checken. Er zit nog een klein randje, nog één wee wachten! Na de wee is het randje weg en mag er geperst worden. Papa ziet de haartjes al! Rustig aan roepen de juffen, dit gaat keihard, alleen nog maar zuchten, niet te hard persen! De volgende wee wordt het hoofdje geboren. En de wee erna het lijfje ook. Wat een snelheid! Een minuut of tien heeft het geduurd en om 12:13:14 uur was het zover. Hoewel de inschattingen van tevoren waren dat het kindje onder de zes pond zou blijven en de juffen van tevoren aan de buik nog duidelijk zagen dat het een kleintje werd is hij toch gewoon ruim zeven pond en vijftig centimeter. Wat een lekker ventje! Mooi van kleur en niet zo gedeukt als de anderen. En een bos haar! Het lijken wel krullen! Goed gedaan, Mammalien. Je hebt geen krimp gegeven en ziet er uit alsof er niets gebeurd is. Je bent een supermama! Papa is trots op allebei. Morgen komen jullie weer thuis en dat zal heerlijk zijn. Je hoefde niet te blijven maar dit is wel lekker rustig voor iedereen. Slaap lekker!

Pief paf poef

Ik lig in bad. Met een lekker simpel romannetje, in het gloeiendhete water te wachten tot de harde buiken en voorweeen overgaan in het echte werk.

In de kamer ernaast is zoonlief bezig op de oude spelkast van zijn vader: tikkerdetikkerdetik! Schieten op vreselijke monsters en ondertussen een lief liedje zingend. (De melodie herken ik als "wonderteam" van NickJr, maar zijn tekst is geheel zelfverzonnen. Waar het precies over gaat is moeilijk te volgen, maar het rijmt prima.)
Af en toe roept hij "papa, help, jij moet het afmaken, het is eeeeennnggg". Maar papa heeft even een ander klusje te doen, en bovendien laat zoonlief de knoppen toch niet los.

En na een tijdje is de grote triomf daar: hij heeft het hele spel rondgespeeld! Inderdaad enorm knap voor een ventje van 6, zo'n grote mensen spel, vind ook papa. Papa, papa, alle Bossen zijn dood! Ik heb die ene in zijn lasergat geschoten, en toen kwam die dino die wel leeft maar eigenlijk alleen botjes heeft, dus dat is wel gek he, maar die kwam van opzij en daarna de Boss van boven en toen die andere ook nog en pief paf... en toen had ik hem...

Als ik hem even later in bed nog een kus kom geven ligt hij met rode koontjes en stralende ogen alles nog eens na te vertellen tegen zijn roze knuffelpoes. Ook ik krijg een verslag waar ik de ballen van begrijp (ik heb, itt papa, namelijk de laatste 20 jaar even wat minder opgelet wat er zo allemaal gebeurt in schietgraag-computermonsterland). Maar hij is zo superblij dat ik er helemaal door word aangestoken. Nog nagenietend zit ik even later op de bank. Zou helemaal vergeten dat er dochterlief vanmiddag een enorme dikke blauwe tand-door-haar-lip-lip heeft opgelopen in de tuin en dat baby-eigenwijs blijkbaar echt geen zin heeft om er uit te komen!

Nope

Niks. Niente. Nog niks. Geen weeen, geen bevalling. Beeb lag lekker te smakken van het vruchtwater, zagen we op de echo. Maar heb verder gewoon voor volgende week weer een afspraak bij de gynaecoloog staan.

Aan mijn ongeboren zoon

Dag lief manneke, hoe maak je het? Je schopt nog fijn in ieder geval. Zowel boven als beneden voel ik je goed zitten.

Ventje, ik wil je wat vertellen over je papa en je mama. Het zijn best aardige mensen, hoor. Maar helaas zijn ze niet zo goed in het voorspellen van de toekomst als ze dachten. De paasdagen zijn namelijk voorbij, en jij hebt je nog steeds niet aangediend.

En nu zitten ze maar weer te wachten, en te wachten, en te wachten.... en daar zijn ze ook al niet zo heel erg goed in. Veel te vroeg komen is ook niks natuurlijk, maar te laat, dat is niet erg netjes. Je hebt nog precies 1 dag om je aan de aanbevolen 40 weken te houden. Niet alleen beperk je mij nogal in mijn bewegingsvrijheid en wil papa nog een paar daagjes vrij van zijn werk, maar vooral willen we je zo graag zien, en vasthouden. Je wiegje staat klaar, je ledikantje trouwens ook al. En de beschuiten worden er ook niet verser op.

Maar ehh.. vanavond staat The Curious Case of ... van Brad Pitt klaar op dvd. En die nogal lang uitgevallen film willen we eigenlijk al een hele tijd zien. Dus eh.. je waagt het niet he! Slaap lekker. Ik zie je morgen wel verschijnen.

Parallel universum

Janick is een vrolijk jongentje, altijd druk bezig met iets, maar helaas voor ons simpele zielen is dat iets niet altijd iets van deze wereld. Van tijd tot tijd dwaalt hij even af met zijn geest en maakt een uitstapje naar een parallel universum. Je kunt dan roepen, zwaaien, duwen of trekken tot je een ons weegt, maar het enige dat werkt is gewoon wachten tot meneer zelf weer wenst terug te keren naar het leven van alledag.

Zo verdwaalde Janick vanmorgen tijdens de zwemles. Ergens aan het einde van een baantje schoolslag. Hij kroop uit het bad, en slenterde op zijn dooie akkertje terug naar de andere kant van het bad, duidelijk iets heel belangrijks aan het overdenken. En wat hij ook zag, in ieder geval niet die ouwe toverkol die zich zijn zwemjuf mag noemen die daar op hem stond te wachten. Haar grijze permanentje trilde heen en weer van ongeduld. Haar handen kwamen voor haar mond in megafoonstand en ik zag haar brullen. Heeft geen zin juf, mompelde ik met enig leedvermaak tegen mijn buurvrouw, vanachter het raam. En inderdaad. Janick vertrok geen spier, en slenterde vrolijk door. Ik vond dat de juf al blij mocht zijn dat hij uberhaupt de goede kant uitliep, maar dat terzijde.

Janick had aan het einde van de rit zijn droomwereld blijkbaar weer omgeruild voor die van het zwemlesgebeuren met de talloze saaie baantjes rug- en borstcrawl en ging braaf bij zijn groepje staan. Hij was zich van geen kwaad bewust, de juf dacht daar duidelijk anders over: ze sprak zoonlief streng toe en heeft hem zeker 10 minuten op het strafbankje gezet.

Grmphf. Huh? Strafbankje? Ben ik nou gek? Dat doe je toch niet meer anno 2006? Misschien bij een ijshockeywedstrijd waarbij de een de andere verrot slaat, maar een ventje van 6 dat even in gedachten verzonken is omdat de les zooo ontzettend saai is? Zwemjuf heeft vast een hele tijd in militaire dienst gezeten. Ergens voor de eerste wereldoorlog. Mama boos dus. Papa ook boos ("het is duur zat, ik wil 10 minunten lesgeld terug") . En Janick? Die maakte zich er eigenlijk niet zo druk over, kon hij lekker wat saai baantjes trekken spijbelen en op het bankje verder dromen...

Rabarbercompote

Mama, waarom eten we vandaag "verrotte-appel moes"?

Wanneer komt ie nou?

38 weken en 5 dagen

Uitgerekende datum kindje 3: 15 april 2009

Vorige kindjes beide op maandag geboren, resp. 3 en 1 dag(en) te vroeg.

Volgens papa en mama moet deze baby dus komen op maandag 2e paasdag, 13 april. Logisch toch?

Maar, euh, tja. Eigenwijs als kinderen (en zeker die van ons) zijn heeft hij misschien een ander idee? Het rommelt wel een beetje al. En mamalien telt de minuten af en is alert op elk teken. Papalien mag zijn mobiel niet meer uitzetten en zelf durft ze niet ver meer van huis te gaan.

Het zal dus wel op koninginnedag komen.

Schoolfoto

Nouja, school, peuterspeelzaal dan. Maar wel een leuke foto, toch?

Waardeloze moeder

Roosje speelt lief alleen maar heeft zoals gewoonlijk wel mijn hulp en aandacht nodig.

Mama, mama, je moet komen, ik krijg Babyborns jasje niet vast. En zijn sokken niet uit, en zijn broekje ook niet aan. En ik wil drinken, sap. En ik kan er niet zelf bij dus dat moet JIJ pakken.

Lieve kindjes van me, jullie hebben niet veel aan mama vandaag, ik ben niet helemaal lekker, ik blijf even op de bank liggen hier.

Janick's antwoord vanuit de hoek van de kamer is wel heel ontroerend: Mama, dat geeft niks hoor, we vinden jou toch de allerliefste mama.

Gloep. Brokje wegslikken. Wat een schat he...

Alles oke

Dinsdagavond dacht ik even dat de bevalling was begonnen, maar het zette niet door. Vandaag bij de gynaecoloog op controle geweest, die vond het allemaal oke: kindje lag er nog steeds goed voor, klein beetje ingedaald, bloeddruk van mij was weer terug op het "gewone" lage niveau van 2 weken geleden. het mag komen, van haar, en van mij ook wel eigenlijk... Ondertussen heb ik gewoon weer een afspraak voor volgende week voor de controle.

Vrijdag schijnt eindelijk de verbouwing van het zkh klaar te zijn en is de (in zwangere toestand minimaal half uur durende martel-)gang van parkeerplek naar balie voorbij. De enige plek die ze trouwens nog voor me open hadden was op donderdag. Gek he?

Super-dad

Roosje kan lekker kletsen. Als ze wakker wordt begint ze te tetteren en het houdt pas weer op als ze er 's avonds in wordt gestopt. Ze huppelt naast me op straat en roept vrolijk in het rond over alles wat haar bezig houdt. Dat mama een baby in haar buik heeft die "er zometeen uitfloept", dat ze nieuwe schoentjes heeft, dat ze pas mag snoepen als haar boterham op is. En natuurlijk over haar geweldige broer en zo mogelijk nog fantastischer pappa.

Papa kan namelijk alles. Hebben gewone mensen als de vuilnisman een takel nodig om de grote vuilcontainer op te hijsen, "mijn papa kan dat zo, want die is heeeel sterk". Papa heeft veel geld, gaat regelmatig met zijn werk op "vakantie" naar Amerika met het vliegtuig, hij eet grote borden vol warm eten, hij weet alles, hij kan fantastisch tennissen, kan alles maken wat stuk is, en eh... nouja, alles eigenlijk! Papa is namelijk een held, een superheld.

Voor vaderdag zoeken we nog een supermanpak. Liefst een die zijn buikje een beetje verdoezelt, gna gna.