Wijsneusje

Mamalien heeft teveel MegaMindy gehoord vandaag en zingt vrolijk in de auto "Tobi, Tobi, ik heb vlinders in mijn buik!". Roosje kijkt me aan en weet het beter. "Nee mama, je hebt alleen maar bacterien in je buik!"

Oud nieuws

Omdat ik even niet meer van voren weet dat ik van achter nog leef en omgekeer, geen inspiratie, geen tijd maar wel slaap heb hier even een foto van een week of 3 geleden (want ook het maken/overzetten van foto's is er even niet bij....

En, zijn ze niet schattig met zijn allen?!? Er ontbreekt alleen nog een tekstballontje met grappige tekst boven het hoofd van de oudste.. (prijsvraag?!)

Dagje vrij?!

Ja hoor, de dagen waar ik me al de hele week op zit te verheugen. Donderdag en vrijdag, de oudste twee zijn onder de pannen met school(reisje) en creche. Vinden ze allebei geweldig leuk, en ik kan heerlijk uitrusten als de baby slaapt en als hij wakker is lekker alleen met hem rommelen, badderen, knuffelen, wandelen..

Tot zover de theorie. Gisteren de hele dag op pad geweest. Halen, brengen, de werkster ontlopen, boodschappen doen. En toen ik dan even dat rustmomentje voor mezelf gepland had werd dan eindelijk de baby wakker en begon moeilijk te doen over zijn fles.

Vandaag een herkansing. Zoon naar school, dochter naar de creche want daar kan ze vandaag zo leuk spelen met.. ojee. Ze wil niet. Met een warm hoofdje, snotneusje en heel erg verdrietig gezichtje sjokt ze met me mee. "Vriendin" M. doet niet echt aardig, dochter zelf kruipt in haar schulpje als de juf tegen haar praat en de puzzel die we zouden doen samen wil ze ook al niet meer. Zucht.

Ik wrik me van haar en van mijn opkomende schuldgevoel los en begin dapper naar haar te zwaaien. Zij doet ook dapper mee, zwaait naar me terwijl alles aan haar lijfje eruit ziet alsof ze gewoon heeel dicht bij me wil blijven. En ik weet wel dat ze zometeen gewoon lekker gaat spelen, ze zich (en mij) thuis vast zou gaan vervelen, dat ik ook wel eens rust nodig heb etc etc... maar de hormonen gieren nog door mijn lijf. Dus loop ik zelf met de tranen over mijn gezicht naar buiten, op weg naar mijn "vrije dag". Zucht..

3 tegen 2

- Mama, de baby is uit je buik gekomen he.
- Ja jongens.
- En nu zit er nog een in, he?
- Nee jongens, dat is gewoon vet en uitgelubberd vel.
- Maar ik wil nog een meisjesbaby hoor mama, roept grote zus. En grote broer is het ermee eens: dan zijn we met 3 jongens en 3 meisjes thuis en is de boel weer in evenwicht.

Zucht... ze zijn blijkbaar al weer vergeten dat 3 kids op de achterbank geen pretje is voor de grootste kinderen, dat mama 9 maanden nauwelijks aanspreekbaar was en dat de dierentuin onbetaalbaar is als je zoveel kinderen hebt...

Maar ja, ze hebben wel gelijk, zo'n baby-tje is wel heel erg schattig!!!

Foto's

Oei, recht in zijn gezichtje geflitst. En hij lag zooo lief te slapen. Sorry vent!


Ook grote zus kan hem niet met rust laten. Onder de fles dus maar weer eens een kusje. Zoooooo lief! (En zoooo verkouden!)

Kraamfeest

Papa had een oudhollandse kraamzuip georganiseerd, afgelopen zaterdagmiddag. In plaats van de eerste 6 weken elke middag en avond een paar mensen op bezoek (tot de beschuit met muizen uit je oren komen en je andere kinderen geen enkele aandacht van papa en mama meer krijgen) iedereen in een keer. Het was hartstikke druk en supergezellig. Quintijn heeft zich als een keurige baby gedragen, de andere kids hebben leuk gespeeld, het huis was ontploft (maar manlief heeft het opgeruimd), en we kregen veel reacties van mensen die het op deze manier eigenlijk ook wel veel leuker vonden.

Of ik iedereen heb kunnen spreken, mwah, dat geloof ik niet. Was toch vooral een levend baby-show-kussen en uitpakmachine. En na afloop vond ik tussen de stapel cadeau's in de box een aantal dingen die ik in ieder geval niet (bewust) heb uitgepakt en waar ik vast voor vergeten ben uitgebreid te bedanken.

Dus ehh... bij deze nogmaals bedankt! Volgende keer weer.

Moe, moeder, moederdag

Papa is moe maar ik ben moeder. Dus sleep ik mijn verrote lijf uit bed, doe de stokjes tussen mijn ogen maak flesjes klaar, terwijl ik me niet probeer te ergeren aan het gesnurk dat uit de andere kant van mijn bed komt.

Als de baby dan eindelijk weer slaapt, in ons bed, omdat ik geen fut meer heb hem nog in zijn eigen wiegje te gaan leggen, komt nummer twee onze slaapkamer binnenvallen. Zo te horen is ze getroffen in een gevecht met nummer een, en heeft ze een kus en wat aandacht nodig. Met een klagelijk "mamaaaaaaaa" (mama reageert namelijk wel!) plant ze haar elleboog op mijn nog zeer gevoelige tepel terwijl ze ook bij me in bed duikt. Au! Wakker!

Omdat nu drie van ons vier te krap liggen om nog lekker te slapen spring ik er maar uit en begin de dag. Stiekum hopend dat de baby papa enorm gaat wakker brullen zometeen sleep ik de oudste twee mee naar beneden. Boterhammen smeren, ruzies sussen, dochter helpen aankleden, was opruimen... Een gewone dag voor moeder, moederdag dus, zeg maar.

Maar terwijl ik dit blogje tik heb ik wel twee kindjes op mijn schoot die me om en om kusjes geven. Lastig typen maar wel lekker. Mhm. Dat is toch eigenlijk wel fijner dan alleen in het grote bed kruimelige zelfgebakken croissantjes wegwerken.

Stoer!!!!

Eindelijk - tand eruit!

Mevrouw, u heeft keurige kinderen!

Het consultatiebureau was net op bezoek. Zij vinden (als een van de weinige mensen in mijn omgeving lijtk het) dat moeder en kind nog wat rustig aan moeten doen en komen voor de eerste afspraak lekker thuis. Een half uurtje meten, wegen, formulieren invullen over het ontbreken van erfelijke ziekten en complicaties bij de geboorte. En dat met 3 kinderen erbij die allemaal heel veel herrie kunnen maken.

Nou is een goede voorbereiding het halve werk, dus Quintijn (jaha, zo heet ie!) was gebadderd, ingesmeerd met vettigheid, aangekleed in een stoer pak en afgevuld met 110 ml friso melk.
Roos en Janick had ik met spelcomputer, chocolade piratenmunten en roosvicee voor de tv gezet. En inderdaad, het wonder geschiedde. Geen gemek, geen gemaar, de verpleegkundige en ik konden gewoon ongestoord praten.

Quintijn deed nog wel snel even een plas over de weegschaal toen zijn luier uitging, maar het feit dat hij zo goed was aangekomen en zo lief naar ons keek met zijn blauwe kijkertjes maakte dat al snel weer goed.

Mevrouw, wat heeft u keurige kinderen! Was dan ook haar eindoordeel over alledrie. Hahaaaa! Hoezee. Triomf. De keurigste kinderen van de hele wereld, die heb ik. Hoop dat ze er een aantekening van heeft gemaakt in haar dossiers.