Een grote wens
Lieke is 33 jaar, getrouwd en al heel lang wacht ze vol spanning op dat gezinnetje dat ze zo graag willen starten.
Dat hopen en wachten wordt beloond lees je hieronder. Lieke is inmiddels zwanger!
Columns die zij geschreven heeft:
Als je haar maar goed zit ♦
Hormonen ♦
6 cm ♦
Say hey?! ♦
Hoera! ♦
Moe! ♦
Begin 2007 positief ♦
Keep smiling ♦
Relaxen in Spanje ♦
Sint telt mee ♦
Kleurrijk leven ♦
Dromen ♦
Ondertussen
Als je haar maar goed zit, en blijft!
17 mei 2007Al 6 maanden zwanger. Wat vliegt de tijd voorbij. Ik heb al een tijd niet meer een column geschreven. Op een bepaalde manier is de behoefte om te schrijven minder geworden doordat onze wens in vervulling is gegaan. Sorry voor de mensen die mijn columns met regelmaat hebben gelezen. Ik was even zwangerverhaal af….Ik probeer me nader te verklaren. Bij de aankondiging van onze zwangerschap, krijg je ongevraagd allerlei goedbedoelde adviezen. En wordt de vrouw - moi - (meestal door vrouwen) de vraag gesteld hoe je je werk als moeder in spe gaat combineren. Het traditioneel rolllenpatroon denken, is nog altijd in onze maatschappij aanwezig. Moeders zoveel mogelijk thuis, en vader zorgt voor brood op de plank. Wel eens van gedeelde zorg gehoord? Nog een…. Willen jullie weten wat het wordt…. Waarop je eerlijk antwoord dat het ons heel leuk zou lijken. En heel de avond moet verantwoorden waarom je het wilt weten, want het meest romantische is toch de verrassing bij de geboorte. Tsja, na alle bevallingsverhalen, wat je wel of niet moet eten, dat je leven compleet verandert…. Ik werd er een beetje moe van. Ben op m'n eiland gaan zitten, waar niemand naar toe kon zwemmen en ben toen echt gaan genieten.
Laatst heerlijk naar het theater met een vriendin. Heerlijk om Marc Marie Huijbregts lachen. Was echt een super avond. Daarna nog even afsluiten met een thee'tje. Tijdens het drankje-af nog wat tips aangehoord over de baby L Ik trok het nog, op dat moment, omdat ik nog wat stuiplachjes had van de geweldig genoten voorstelling. Laat ik eens een vraag stellen, waar ik echt advies over zou willen. Is het verstandig om voor de bevalling naar de kapper te gaan, of juist een paar weken erna zodat je er weer als een fris hoentje uitziet? Nou, zei m'n vriendin heel resoluut, dat ik maar echt ervoor moet gaan, want daarna ga je niet. Je wilt je kind niet bij je man of ouders achterlaten. Pardon!! Was mijn felle eerste reactie. En toen besefte ik me maar weer eens dat het eilandje waar ik me al een tijd begaf, heel veilig is. En dat ik daar voorlopig op blijf. Ik doe het lekker toch op m'n eigen manier. En ja, ons leven verandert….HEERLIJK TOCH?!
Lieke
Wil je reageren op deze column? Schrijf je reactie op ons forum.Hormonen
9 maart 2007Ben de laatste tijd zo moe. Overdag niet hoor. Gaat helemaal prima. Dan ga ik als een trein en ben ik door het werk (waarschijnlijk) afgeleid. Maar op het moment dat ik thuis kom, komt er niets uit m'n handen. Soms zit ik nog met m'n ogen open, maar kan ik ze beter sluiten. Slapen is op het moment m'n hobby. En allemaal voor het goede doel. Dus wat wil je nog meer. Overdag heb ik baat bij de toevoer van hormonen. Was ik al niet duidelijk, is het bij deze wel. Soms tegen het baldadige aan. Ik begin niet aan zakelijke onzin of politiek geneuzel. Lekker met de business bezig zijn. Er tegenaan gaan met z'n allen. En alles waar de P van prio niet voor staat, laten we aan ons voorbij gaan door te negeren. En als de negeertour niet lukt (voor de volhouders in deze wereld), zal ik het luid en duidelijk vertellen. Een staaltje hormonen zorgt voor power! Heerlijk! Mijn zwangerschap nodigt bij een hoop mensen uit tot het uit den treuren vertellen hoe het allemaal bij 'hun' is gegaan. Ik wil niet onvriendelijk zijn, maar ik zit er helemaal niet op te wachten om in de ochtend uitgescheurde verhalen aan te horen. Ik ga me ook niet druk maken om de bevalling. Er zijn miljarden vrouwen bevallen, dus zal het vast goed komen. Daar wil ik overigens niet in bagatelliseren dat het pijnloos is. Integendeel. Maar laat mij heerlijk op m'n eilandje zitten en alles op mijn manier beleven. Soms een beetje vergeetachtig. Maar mijn ' What to Do (liefst vandaag)' lijstjes helpen mij enorm. Het gaat soms de ene oor in en de andere … Terwijl ik driftig was begonnen met mijn zoektocht door huis, stelde mijn man een vraag waarop ik geïrriteerd reageerde: "Wacht even, ik ben iets aan het zoeken, straks vergeet ik het mee te nemen". Waarop mijn man belangstellend vroeg: " Maar waar ben je naar op zoek?" Waarop ik antwoordde: "Dat ben ik nu alweer vergeten!"
Lieke
Wil je reageren op deze column? Schrijf je reactie op ons forum.6 cm
18 februari 2007De laatste echo was afgelopen donderdag. Ons kind is inmiddels 6 cm lang! En wat een beweeglijk mensje. Voor het gemak noemen wij ons kindje een hij. Maar uiteraard geen idee of het een meisje of jongen wordt. Volgens de Chinese kalender een jongen. We wachten het geduldig af.
Als prille ouders kom je soms voor onverwachte vragen te staan. Een nekplooimeting wel of niet laten afnemen, bijvoorbeeld. Deze meting bepaalt de kans op het krijgen van een kindje met het Downsyndroom of hartafwijking. Indien de berekening toont dat de kans niet groot is, wil dit niet zeggen dat jouw kindje het niet zou kunnen hebben. Daar heb je vervolgonderzoeken voor nodig. Hier hadden we nog nooit bij stilgestaan. Iedere week leren we weer meer. En waarschijnlijk hebben mijn vriendinnen hier mij vast wel eens over verteld. Soms moet je zelf ervaren om te kunnen begrijpen waar het echt over gaat en wat het met je doet.
Ons rondje om de familie en vrienden te informeren is langzaam opgestart. Eerst mijn ouders. Die gingen door het dak heen van vreugde. Daarna enkele goede vrienden, mijn oma en de ouders van mijn man. Zo reageert iedereen op zijn manier. De een had het wel een zekere keer verwacht, de ander roept dat het totaal onverwacht is wegens mijn carrièrepad en nog een ander reageerde dat ze het 'gewoon' niet verwacht hadden… Tsja, soms denken we mensen goed te kennen, maar blijkbaar gaat dit in veel gevallen niet op. De levensles voor ons allen, denk ik wel eens. We zijn geneigd mensen in hokjes te stoppen, te bestempelen en te denken dat wij het over die persoon allemaal wel weten. Ik heb me hier de afgelopen 1 ½ jaar behoorlijk over geërgerd. En deze ergenis vertaalt zich terug in de zogenaamde vriendschap die ik dacht te hebben.
Natuurlijk ben ik gaan kijken naar de eerste babykleertjes. En uitgebreid verslag gedaan aan de wildvreemde winkelier dat ik zwanger ben. Want ik ben uiteraard apetrots. Geen idee of de winkelier wel verlegen zat om een praatje. Maar ik kon in ieder geval m'n verhaal vertellen! Maar wat is nu allemaal logisch om te kopen en wat niet, of wellicht later? Soms voel ik me net een ongeleid projectiel. Nu al met zwangerschapscursus en borstvoedingsles? Of juist eerst kijken voor de inrichting van de babykamer? Of beginnen met de buik smeren om striae tegen te gaan? Of toch nu al mijn directeur inlichten dat ik zwanger ben, terwijl nog niet alle vrienden het weten? Ik kies voor het laatste: ik bekijk en geniet uitgebreid van ons 6 cm wonder. En steek m'n kop nog even in het hele diepe zwangerschapszand. Ik kom wel boven drijven, maar wacht nog even af. IK WORD MOEDER!!
Lieke
Wil je reageren op deze column? Schrijf je reactie op ons forum.Say hey?!
6 februari 2007De afgelopen weken waren weer zenuwslopend. Het ene moment was ik in euforische stemming en het andere moment had ik vreselijke angsten over een miskraam. Je ontkomt er gewoon niet aan, is mijn conclusie. Angsten om je kindje te verliezen. Zeker in zo'n pril stadium. Op de eerste echo kon de arts al een hartslag zien, dus da's natuurlijk super positief en geeft voor een paar dagen munitie voor een super onoverwinnelijk aards gevoel.
Tussen de 1e en 2e echo waren maar 2 weken. Maar wat kunnen 2 weken ontzettend lang duren. Na 8 weken zwanger was er ineens een aardige buik zichtbaar. Werkelijk van de een op de andere dag zichtbaar en zelfs een beetje in de weg om de broek goed te kunnen sluiten. Nu is het vruchtje nog geen 2 gram, dus daar kan het niet aan liggen. Na een hoop gerommel in m'n buik en wat leeswerk kwam de gedachte bij me op dat het m'n darmen moeten zijn. Natuurlijk niet zo vreemd dat alles weer even z'n plekje moet vinden en de darmen een beetje van slag zijn.
Op m'n werk droeg ik op een dag een jurkje dat vrij elastisch is. Toen ik de persoon tegenover me steeds naar 'buikzone' zag kijken, kreeg ik het toch een beetje benauwd. Nu moet ik erbij vermelden dat ik nogal tenger ben gebouwd. Maar dat een man nota bene z'n ogen naar beneden liet afdwalen wil toch wel wat zeggen. Laat ik het voorzichtig formuleren: mannen zijn niet altijd gericht op details ;-)
De week erna zou ik naar de sauna gaan met m'n vriendin. De avond ervoor lag ik stiekem het blad "Zwanger" te lezen. En wat lees ik? Naar de sauna gaan is prima, echter uitkijken in de eerste 12 weken!! Mijn lust om naar de sauna te gaan was deep dive gezakt tot een 0 niveau. Tegelijkertijd wilde ik het niet afzeggen. Ik had het tenslotte gekregen van m'n vriendin… en m'n vriendin was er ook nodig aan toe door de drukte op haar werk. Ik sprak mezelf toe en bedacht als Tom Poes een list: "Tjee, die sauna's zijn wel erg heet… (na 2 minuten) … ik ga toch maar naar dat andere bad…" En zo verliep ons dagje 'sauna' helemaal relaxed en prima. Heb m'n vriendin niet verteld over m'n prille zwangerschap en benadrukte dat m'n stoelgang de laatste tijd niet helemaal lekker liep, vandaar de bolle buik (die ik ook nog probeerde in te houden). Eigenlijk best lachwekkend achteraf.
Een paar dagen voor de 2e echo begon ik 'm te knijpen. Had ik maar niet de sauna's bezocht…misschien waren de 2 minuutjes sauna cruciaal…. Inmiddels kan ik zeggen dat het helemaal prima gaat met ons kind. We zijn nu 10 weken en 6 dagen zwanger!! Een prima hartslag en ons kindje lag heerlijk te slapen. Totdat meneer/mevrouw wakker werd en een zwaaibeweging maakte! En zelfs jump bewegingen maakte. Prachtig om te zien. En ik me druk maken om een sauna van 2 minuten. Ons kind heeft z'n eigen mini-sauna gecreeerd en geniet heerlijk van zijn/haar privileges. De uitwendige echo was lastiger zichtbaar op de monitor. M'n darmen bevatten veel lucht, waardoor alles dikker is geworden. Dus da's ook weer opgelost. Soms is alles zo simpel!
Lieke
Wil je reageren op deze column? Schrijf je reactie op ons forum.Hoera!
21 januari 2007Normaal begin ik in chronologische volgorde te schrijven wat er de afgelopen weken zich heeft afgespeeld. Maar dit gaat me echt te lang duren. Laten we het voor de verandering eens omdraaien en beginnen met het grote nieuws. We zijn 8 weken zwanger!!!!! Genoeg uitroeptekens om het gevoel over te brengen? Wat een super nieuws. We kunnen het gewoon niet geloven. Een soort verlamming heeft ons de afgelopen weken beheerst. De dag van de echo was D-day. En de beleving naar D-day was met pieken en dalen. Tegen onszelf waren we beschermend. Laten we er niet te veel over praten en ook zeker niet alvast gaan kijken naar spullen voor de kinderkamer. Zelfs het bedenken van naampjes was nog niet echt een gesprek tussen ons. Soms kraamde ik uit het niets een hersenspinsel uit, maar daarna teleurstellend omdat de ander niet echt reageerde zoals gehoopt. Laten we ons niet gek maken!! Of waren we het inmiddels al? Ik denk het laatste.
Afgelopen donderdag was het dan zover. De gynaecoloog ontving ons hartelijk en kwam direct tot zaken. Da's wel zo fijn. Binnen een seconde lag ik in de 'baarhouding' om een echo te maken. De arts deed er geen twijfels over vermoeden. 'Het vruchtje zit in de baarmoeder en het hartje klopt!', was direct haar reactie. Het hartje klopte zo snel, dat ik het in eerste instantie niet goed kon zien. Daar lag dan ons ventje of grietje. Zo vredig en relaxed. Pas 1,5 cm groot. Tranen sprongen in onze ogen van blijdschap en ontlading. Er kwam een enorme emotie bij ons los. Beiden daarna direct naar het werk om in muffige vergaderingen aan te schuiven. Maar mijn glimlach was niet van m'n gezicht te krijgen. Bijna opvallend, kan ik wel zeggen.
Waren de weken voor 'D-day' toch weer onbedoeld heftig. Stress probeer ik te ontwijken. Maar soms ontkwam ik er niet aan. De teleurstellende vriendschap met een 'vriendin', die ik eerder in een column naar voren heb laten komen, kwam ik tegen in een café. We hadden afgesproken met vrienden om een drankje te drinken. Zij had blijkbaar ook met hun afgesproken, dus konden we elkaar niet ontwijken. En wat doet dat toch ongewild veel. Zolang ik haar niet zie, ebt het gevoel weg. Maar als ik haar weer zie, krijg ik spontaan pijn in m'n buik en ben ik na afloop emotioneel. En alle harde woorden van 8 maanden terug kan ik herinneren als de dag van gisteren. Ik hoop dat het toch een keer z'n plaatsje krijgt.
Ook op het werk veel gebeurtenissen. Ik ben de afgelopen week gevraagd een extra verkoopkanaal te besturen. Met maar liefst 110 verkopers. Veel keuze was er niet. Het lijkt of je een keuze hebt, maar eigenlijk is de keuze op hoger niveau al gemaakt. Ook dat brengt natuurlijk weer een spannende dimensie met zich mee. Na D-day denk ik er echt luchtiger over. Ach, nog 5 maanden hard werken, mogen ze het zelf even uitzoeken. Zoals je merkt ben ik begonnen met stressmanagement. En ik doe er nog een schepje bovenop. Als ik komende week in het land ben vanwege werk, wip ik snel een fleurig, kitscherig en naar zuurstokken ruikend kinderwinkeltje binnen. Even lekker voorgenieten van alles. WIJ ZIJN ZO ONTZETTEND BLIJ!!!
Lieke
Wil je reageren op deze column? Schrijf je reactie op ons forum.Moe!
7 januari 2007We kunnen het bijna niet geloven. Twee weken geleden gaf de test aan dat ik zwanger ben. Hoe is het mogelijk. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. En nog meer cliché's kriskrassen m'n hoofd. En heel vreemd, het zit me totaal niet lekker. Uiteraard behoor ik superblij te zijn. Maar wat houdt me nog tegen? Ik voel namelijk tot op de dag van vandaag helemaal niets. In het begin nog licht gespannen borsten. Maar ook dit gevoel lijkt weg te ebben. En wat doe je bij onzekerheid? Het internet op! Surfen, surfen en nog eens surfen. Met het resultaat dat ik me nog onzekerder voel. De een zegt dat als je helemaal geen bijverschijnselen hebt, de kans groot is dat het niet goed gaat. SNIK! Dat is nu net wat ik niet had willen lezen. Gelukkig had ik gisteren een forum gevonden waar reacties op vermeld staan van vrouwen die ook geen bijverschijnselen hadden. Met uiteraard de kans dat dit altijd nog in de 7e of 8e week wel gaat gebeuren. Het is allemaal zo dubbel. Voel je niets dan moet je eigenlijk gezegend zijn. In ieder geval heb ik tot op heden geen bloedverlies gehad. Over anderhalve week krijgen we de echo. Een moment van de waarheid. We zijn aan het aftellen.
Vandaag op kraamvisite geweest bij vrienden van ons. Stiekem heb ik onder de prille aanwezige moeders enkele vragen gesteld. Dat ging vrij simpel. Stel één vraag en je krijgt het hele verhaal te horen. Van zwangerschapsverschijnselen tot en met het aantal hechtingen. Helaas kreeg ik geen bemoedigende signalen. Als je niet misselijk bent, dan gaat het vaak mis, werd gesuggereerd. Het is nogmaals allemaal afwachten. Eenmaal op weg naar huis, slaat de vermoeidheid toe. Wat ben ik ineens vreselijk moe. Zou er dan toch een zwangerschapsverschijnsel te bekennen zijn? Welterusten!
Lieke
Wil je reageren op deze column? Schrijf je reactie op ons forum.Begin 2007 positief
31 december 2006Het nieuwe jaar nadert en van het oude jaar nemen we voorgoed afscheid. Want wat geweest is, is geweest. En wat komt, dat komt. Mijn man en ik vatten 2006 in steekwoorden nog eens samen. De laatste uurtjes richting twaalf uur komen steeds dichterbij. Wat is 2006 toch weer een jaar geweest. Om niet meer te vergeten. Samen ziekenhuis in en uit. De soms 'eeuwige' onzekerheid voor wat gaat komen. De wisselende diensten van de artsen. Tja, het hoort er allemaal bij. Jammer dat we net zo'n fijne band hadden opgebouwd met arts nummer 1. Maar verder ook in 2006 een nieuw huis vol warmte en plezier, onze fantastische hond die pas echt kleur aan ons leven geeft. Zonder hem geen fijn huis. Maar ook het verliezen van vriendschappen. Het gebeurde allemaal in 2006. En uiteraard ontkomt niemand eraan. Want wie leeft, wordt geraakt. Toch doet het soms best zeer. Juist een jaar waar vriendschap de scherpe pijn van onze kinderwens zou kunnen verzachten. Niet (altijd) door er letterlijk over te praten. Integendeel. Het gaat niet om de ins and outs. Het gaat om die ene hand op de schouder. Zonder hoeven uitleggen. 'Vrienden die als hobby hebben om te wroeten in iemands prive leven. Ik noem ze de 'Sherlock Holmes vriendschappen'. Uiteraard met een groot vraagteken achter vriendschap.
Na kerst hebben we een zwangerschapstest gedaan. Een groot wonder staat ons hopelijk te wachten. De test sloeg rood alarm. Maar nu dan positief. Voor de allereerste keer waren 2 strepen te bekennen!!! We hebben geen vlag, maar als we die hadden gehad, dan was het spontaan Koninginnedag geweest. Tegelijkertijd een dubbel gevoel, heel spannend allemaal. Had ik vorige week nog een bailey's gedronken! Nu inmiddels een week overtijd en over 3 weken hebben we een afspraak met de gynaecoloog. Wat meer dan spannend allemaal. In ieder geval luiden wij over 6 uurtjes 2007 positief in. Met alarmfase rood! En wie ons lief heeft, volgt ons. Vaarwel Sherlock Holmes! Fijne jaarwisseling allemaal.
Het beste, Lieke
Wil je reageren op deze column? Schrijf je reactie op ons forum.Keep smiling
24 december 2006December is bij uitstek de gezelligste maand van het jaar. Sinterklaas heeft het land nog niet verlaten en half Nederland stort zich op het optuigen van de kerstboom. Ook wij uiteraard doen mee aan deze gekkigheid. Mooie gekleurde ballen, kerstkransen en vrolijke lichtjes sieren niet alleen de boom, het hele huis maar ook je eigen humeur. Je wordt gewoon vrolijk van deze periode. Gelukkig dit jaar ook op tijd de kerst inkopen gedaan. Waardoor mijn humeur nog steeds op een smiley staat. Want daar kun je stress van krijgen als je dat niet goed managed!
Hoe dichter we bij 31 december komen, des te meer de sales kreten toeslaan in de etalages van de winkeliers. Ik kan daar echt van genieten. Voor minder dan 30% ga ik natuurlijk niet. Ik wacht rustig af en sla dan ook genadeloos toe. Winkeliers kiezen er steeds meer voor om al eind december flink af te prijzen. Voorheen stond januari hier natuurlijk om bekend. Wat een heerlijke tijd.
Mijn vriendin is onlangs bevallen van een prachtige zoon. Uiteraard ga ik kleertjes kopen. In zo'n heerlijk zoetig winkeltje met veel te leuke spullen. En nu zelfs met 50% korting! Tsja, dan is het moeilijk inhouden. Inmiddels enkele rekken verder heb ik een aardig stapeltje verzameld. O.a. een leuk broekje en shirtje met lange mouwen… een schattig vestje…. en een super leuk, lekker tuttig jurkje op m'n arm geworpen. Op weg naar de kassa, schrik ik op. 'J U R K J E ?, pourquoi? voor wie?'
Twee lege alinea's verder in mijn gedachte, kon ik geen enkel antwoord geven op deze simpele vraag. Wat een belachelijke
toestand. En een pijnlijke toestand. Wat moet ik in Godsnaam met een jurkje? Alvast inslaan voor het geval dat ..? 'Ik dacht het niet he, jongedame', sprak ik
mezelf toe. Wel eens van hersenspinsels gehoord? Of interne dialogen met het duiveltje en de engel? Met name het laatste was een tijd gaande in m'n hoofd.
Het duiveltje wilde het jurkje kopen om alvast in te slaan want het was maar liefst 50% korting! Het engeltje daarentegen adviseerde om het
pertinent niet te doen. 'Het is verstandiger om jezelf niet te kwellen, suste de engel'.
Ben maar uit de rij gestapt en heb de wijze raad van de engel opgevolgd. De duivel was woedend op me. En
liep vuurrood aan.
Eenmaal thuis aangekomen stond de kerstboom mij, net als bij m'n vertrek, wederom aan te gapen. Onze hond eiste de beloofde aandacht op en ging ervandoor met de pluche kerstman die onder de kerstboom lag. Liggen er 10 speeltjes van hem door ons huis, maar die ene pluche kerstman is natuurlijk interessanter. Moet ik boos worden op z'n streken? Of gewoon lekker laten gaan? Uiteraard ging ik voor het laatste. Want kerst is er om van elkaar te genieten. En die glimlach zie ik graag. Vooral om de kleine dingen in het leven, zoals de kleine pluche kerstman. Keep Smiling! Fijne feestdagen allemaal.
Lieke Wil je reageren op deze column? Schrijf je reactie op ons forum.Relaxen in Spanje
14 december 2006Even er tussen uit. Even helemaal niets. Geen werkverplichtingen, je hoofd leeg maken. Hoe mogelijk? Heel simpel. Boek een ticket naar Spanje, ver van alles vandaan. Maar dichtbij genoeg om er een kort weekendje van te maken.
Mijn vriendin is 1 ½ maand geleden bevallen van een prachtige dochter. Haar 2e kindje. Besloot die kant op te trekken. Zonder man, zonder hond, zonder 'moetjes' ! Echt een paar dagen voor 'mezelf'. Nou ja, niet helemaal natuurlijk. Maar het idee een paar daagjes ertussen uit te zijn, was toch bevrijdend. Het viel niet mee om de boeking door te zetten. Agendatechnisch viel er veel af te stemmen. Bleken we toch 1 ding over het hoofd te hebben gezien. Van de meest vruchtbare 4 dagen, zat ik er 3 in Spanje. Maar waar een wil is, is een weg. Van te voren samen 'vrij-voor-een-goed-doel - agenda' afgestemd. Zodra het vliegtuig zou landen, sleuren we de bagage direct van de band en spoeden we naar huis.
Eenmaal in Spanje begon pas echt een survival. Wat als relaxed uitje gepland was, werd een echt survival weekend! Mijn vriendin bleef niet uitgepraat over haar kinderen. Helemaal te gek natuurlijk. Maar wie bekend is met the American '24x7' industrie, weet wat ik meemaakte. Daar raakte ik namelijk in beland. Een spraakwater wat er op me af kwam. Ik raakte helemaal murw geslagen. Informatie over de beste speen, beste fles omdat anders de handjes van de baby er niet om heen kunnen, hoe communiceren met je kind, het in elkaar klappen van de buggy, het uit elkaar klappen van de buggy, de verschillende huiltjes, de leuke kleertjes en als klap op de vuurpijl het 'plannen' van de zwangerschap. Nu blijk ik toevallig voor dit woord de laatste 2 jaar behoorlijk allergisch te zijn.
Dit ging op de american style door, totdat ik me op een moment bedacht dat mijn reactie er niet meer toe deed. Ik was een soort boksbal waar je tegen aan kon kletsen. Of afvoerputje. Je stopt er iets in en verwacht er eigenlijk niets van terug. Maar het lucht voor de andere partij enorm op. Ik nam m'n rol hierin steeds beter in. Totdat mijn vriendin de 3e dag geïrriteerd liet blijken dat ik niet echt geïnteresseerd over kwam. Ik reageerde in gedachte direct protesterend. "Heb jij gevraagd hoe het met mij gaat, hoe het met mijn werk gaat, hoe het met onze lieve nieuwe hond gaat…?" Ik mompelde iets in de trant van "veel info en ik luister wel degelijk…" Waarop mijn vriendin een nieuw scrabble woord te voorschijn toverde en zei: "Ach, je hebt een oude geest!". Ik hoorde voor de eerste keer in mijn leven dat iemand mij bestempelde en vergeleek met een oude geest...
In het vliegtuig op weg naar Nederland was het heerlijk relaxen. Precies zoals ik de mini-vakantie had gewenst. Heerlijk, zonder poespas de veiligheidsgordel om, een heerlijk thee'tje die de stewardess kwam brengen. Heel ontspannen zat ik erbij, mijn inmiddels volgegooide geest te laten uitwaaien op vele km's afstand van de grond. Een heerlijke voorbereiding op de leuke avond die nog zou volgen. Hopelijk zit m'n bagage in de eerste lading die ze lossen!
Lieke Wil je reageren op deze column? Schrijf je reactie op ons forum.Sint telt mee
03 december 2006Het tellen is weer begonnen en de cyclusvragen rijzen weer omhoog. Is m'n cyclus nu 28 of 29 dagen? Wanneer moet ik beginnen met tellen? Vanaf de dag dat ik roze afscheiding zag of was het niet roze maar helrood? Met de Sensitest ovulatiesticks heb ik in al die maanden geen eisprong waargenomen. Helaas. Volgens de bloedtesten is er toch zeker een eisprong waarneembaar. Dus schoon schip in huis: alle ovulatietesten de deur uit! Of toch maar een ander merk uitproberen. Het tellen op de vingers is wederom begonnen. Je wordt er helemaal waus van. Het microsoft word programma herkent dit woord niet, maar geloof me, het bestaat! En het gevoel is niet lekker.
Een bezoek aan mijn vriendin in Malaga is een plezierig uitje met een hoera gehalte. Om meerdere redenen. Als eerste is zij onlangs bevallen van een prachtige meid. Als tweede heb ik natuurlijk een leuk uitje in het vooruitzicht naar Malaga. Bijkletsen met mijn vriendin over van alles en nog wat (behalve dat ene, daar zorg ik zelf wel voor). Ware het niet dat dit geplande 'leuke, ontspannende' uitje precies valt in de eisprong fase! Althans, volgens diverse telpogingen. M'n man en ik hebben inmiddels een escape bedacht. Zodra het vliegtuig de Rotterdamse landingsbaan raakt, maken we onze lichamen klaar om tot elkander te komen. Met andere woorden: 'het' mot direct gebeuren zodra we thuis aankomen. Op de toiletten van de luchthaven gaat me een beetje ver. Hoewel het best spannend klinkt. Zeker in een relatie van bijna 10 jaar waar spanning eigenhandige creaties behoeven. De zogenaamde doe-het-zelvers onder ons. Iedere dag weer, treffen we veel spam in onze mailboxen. De penisvergroters en viagra pillen vliegen ons om de oren. Des te vaker we deleten, des te vaker we binnen de doelgroepomschrijving passen en meer spam ontvangen. Staan we soms in een bestand opgenomen? Het 'ovulatietest - bestand'? Je zou het bijna denken.
Goed, het heerlijk avondje is gekomen. We maken er op dinsdag vijf december natuurlijk een leuk feest van. Niet dat we het vieren, want daarvoor heb je naar onze mening toch echt kinderen voor 'nodig'. Stiekem maken we onze virtuele verlanglijstjes. En stellen we ons voor dat we voor de schoorsteen de vraag aan Sint stellen om enkele cadeau's af te leveren. Als de goedheilig man dan toch in de buurt is... waarom niet? Doe ons dan maar een leuk kittig lingerie setje, leren pumps met hoge hakken, zweepjes of toch maar gewoon ordinair een telraam? Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg!
Lieke Wil je reageren op deze column? Schrijf je reactie op ons forum.Kleurrijk leven
25 november 2006"De meeste dromen zijn bedrog…. ". Je kent vast allemaal het liedje van Marco Borsato. Zo werd ik ongeveer wakker op woensdagochtend toen ik lichte krampjes voelde in m'n onderbuik. Tja, het zal wel de menstruatie zijn, die eraan zit te komen. Is de eerste gedachte. Het is immers de uitrekendag. Maar tegelijkertijd ook een voorstelling maken hoe innestelingskrampjes misschien wel zouden kunnen voelen. Zo, volgens mij heb ik nu alle koppel-werkwoorden in 1 zin gebruikt. Ja, je maakt jezelf soms behoorlijk gek. Mijn man en ik kijken elkaar aan en zeggen even niets. Maar om elkaar te beschermen, zeggen we nog geen seconde later dat we ons er niet druk om moeten maken en vooral op ons af laten komen (!). Beide knikkend dat we ons niet gek laten maken. "Nee, natuurlijk niet. Het gezegde: "Nee, heb je… Ja, kun je krijgen…", zit zo ingebakken. Maar ja, wat had de 'DromenKaart-lezer' ook al weer gezegd? Dat ik zwanger zou zijn en zo niet nu, dan komt het binnen enkele maanden, want ons kind lag klaar voor ons. Superblij met dat 'gegeven', zijn we vol goede moed de 'bloed of geen bloed' fase ingegaan.
Inmiddels een dag overtijd. Tjee, wat gaaf! Toch ff een testje doen for sure? Niet dat we erop rekenen natuurlijk (stiekem wel, maar dat houden we voor elkaar geheim). "Dan heb je maar duidelijkheid", fluisteren we elkaar toe. Helaas, 1 rood streepje en geen enkel spatje te bekennen van een eventueel 2e streepje. Maar, het is nog vroeg in de cyclus, er kan nog alles gebeuren. Genoeg forums waarop staat beschreven hoe vrouwen toch zwanger bleken te zijn, ondanks een negatieve test. Dus: kop in het zand, en gaan!
Twee dagen overtijd, shit…ik zie een beetje bruinig iets in m'n slip. Te weinig om naar huis te schrijven… in eerste instantie. "Zie je wel", zuchten wij beide bijna in koor. "We laten ons weer gek maken". Vanaf dat moment is ieder toiletbezoek, een reden voor m'n man om mijn kant uit te kijken. Gebarend met een fronzend voorhoofd, "En?" Al ontledend, vertel ik hem keer op keer wat ik aantref in dat kleine kamertje. Van bruinig, naar heel licht roze…. "Oh, dat gaat de goede kant uit", denken we beide. "Maar nu niet verder hoor! Vooral niet helrood worden…" Helaas, na 2 ½ dag toch helrood geworden. Niet overtuigend veel, maar genoeg om de droom even opzij te zetten en plaats te maken voor de keiharde realiteit. De realiteit dat we samen een super mooi leven hebben. Met onze hond die op vele fronten ons plezier geeft. Alles wat ons hartje begeert, is binnen handbereik. Maar toch… onze innerlijke verlangens knagen naar een kleurrijk leven dat niet te beschrijven is. Wat verder gaat dan de kleur rood. Vanavond aan de Sangria! En misschien een glaasje Baileys om extra kleur te creëren. Proost!
Lieke
Wil je reageren op deze column? Schrijf je reactie op ons forum.Dromen
19 november 2006Het is weer zo'n week… Het is weer zo'n enorme drukke week. Waarmee? Werk in combinatie met het dagelijks leven. Maar vooral met onbenulligheden. Het bedrijfsleven zit vreemd in elkaar. Het gaat vaak niet om de inhoud. Het gaat vooral om de lobby verpakking. En daardoor stijgt een keer in de maand mijn irritatieniveau in de zogenaamde 'red zone'. Om mezelf hieraan te onttrekken en alle dagelijkse beslommeringen, gun ik mezelf af en toe iets persoonlijks toe. Dit keer een sessie 'Droomkaart lezing'.
Als ik het niet een keer eerder had ondergaan, had ik absoluut niet geweten wat ik me hierbij moet voorstellen. Het gaat als volgt. Een zeer ervaren dame vraagt je 2 kaarten te trekken. Dit zijn de zogenaamde droomkaarten. Aan de hand van deze kaarten, leest ze wat de kaarten willen zeggen over mij. Klinkt heel griezelig, maar is het absoluut niet. Sterker zelfs: het maakt je bewustzijn een stuk groter. Je begint met 2 kaarten en bouwt deze langzaam uit tot meerdere. Afhankelijk wat er gaande is.
Deze dame komt in een bepaalde periode van het jaar naar het dorpje, waar mijn dorp aan grenst. Gezien haar reputatie heel bijzonder dat ze tijd uittrekt om haar sessies Droomkaarten te doen. Op het moment dat ik haar voor de 2e keer in mijn leven ontmoet, besef ik me direct hoe bijzonder zij is. En wat een energievelden om haar heen! Na de eerste kaart te hebben getrokken, begint ze direct over 'mijn geheim'. "Ik zie dat je een kinderwens hebt, kind…. Ik voel twijfel bij je of het ooit gaat lukken…" Ik kon niet anders dan knikken. "Wees niet bang", zei ze. "Je bent op het moment al zwanger, ik zag het direct aan je ogen toen je binnenkwam" Wat een bizar moment als iemand je van het een op het andere moment aangeeft dat het zover is. Haar woorden ratelden door. Dat ons kind klaar ligt…om opgehaald te worden…. Nu zullen een hoop mensen denken, in oud Hollands, wat een gelul. Totdat ik vandaag thuis kwam en mijn man vroeg hoe de sessie was gegaan. Ik vroeg aan hem of hij last heeft van z'n rechter been. Dat had de vrouw me immers doorgespeeld. Weifelend keek hij mij aan en vroeg hoe ik dat wist? Hij had daar met niemand over gesproken en had zo nu en dan last van z'n rechterbeen!!
Nu weet ik dat ik er natuurlijk niet op moet rekenen dat ik zwanger ben. Maar het zou natuurlijk wel heeeeeeel gaaaaaaaf zijn! Als het niet uitkomt? Tja, dan hebben we altijd nog de 'red zone' en kijken we op ons gemak welke sessie we ons voor de volgende keer gaan inschrijven !
Lieke
Wil je reageren op deze column? Schrijf je reactie op ons forum.Ondertussen
14 november 2006Ruim anderhalf jaar geleden waren mijn man en ik samen tot de conclusie gekomen dat we er volledig voor zouden gaan. Mijn man had al eerder aangegeven dat hij een gezinswens heeft. Stiekem heb ik altijd wel geweten, diep van binnen, dat ik die wens ergens ook koesterde. Toch heb ik altijd moeite gehad om dit voluit toe te geven. Het beeld wat mensen van je hebben, maar ook het beeld wat ik zelf heel lang heb neergezet, was de zgn. 'carrièrevrouw'. De omgeving laten zien wat ik allemaal in huis heb, werd mijn motto. Niets ontstaat zomaar. De beweegreden waarom ik hiervoor ' koos', had natuurlijk alles te maken met mijn eigen onzekerheid. En wat heb ik deze gedachte lang vastgehouden, voordat ik erachter kwam wat echt belangrijk is in mijn leven.
Totdat ik 6 jaar geleden ziek werd. De luchtballon vol carrière spatte uit elkaar en de wereld werd grijs en grauw. Moeite om werk los te laten. Niet letterlijk, maar vooral figuurlijk. De aandoening die ik overhield aan deze periode waarschuwt mij nog iedere dag voor de risico's en grenzen waar ik iedere dag mee kamp. In de afgelopen jaren heb ik keihard geknokt. Geknokt om met pijn om te gaan. Maar vooral geknokt om mezelf te accepteren en waarderen voor wie ik ben. Reïntegreren naar mijn werk was op het ene moment een lange weg te gaan… Op het andere moment way of life geworden. En gek genoeg krabbelde ik als 'herboren' treetje voor treetje omhoog. Ik kwam niet als de oude, maar als de nieuwe terug. Werk kreeg een andere rol in m'n leven. Zeker niet als onbelangrijk, maar laten we zeggen… anders….
Deze periode heeft uiteraard impact gehad. Ik ben er als persoon en mens zeer goed vanaf gekomen en heb m'n leven in ander perspectief mogen bekijken. De lang verzwegen en zelfs verstopte wens, kwam hierdoor nog sterker naar voren. De uitspraak naar elkaar: we gaan ervoor! Had naast een gezamenlijke ontlading, tegelijkertijd een tijdperk: ik kies voor m'n ware ik. Een nieuwe fase had zich aangemeld. En de schepen hadden we achter ons gelaten.
Vrienden kregen om ons heen baby's. De een eerder dan de ander. Als paddestoelen uit de grond. Heerlijke snoetjes en onschuldige oogjes. Toch… De desillusie van vanzelfsprekendheid van het krijgen van kinderen was ons bekend. Vaak genoeg waren wij luisterend oor voor de ivf, icxi pogingen. Heb ook altijd gedacht dat ik voor mijn vrienden een open boek zou zijn, zodra wij ons in de zgn. gevarenhoek zouden verkeren. De kans binnen een jaar zwanger te zijn, was toch zeker aanwezig? En er niet te veel aan denken en vooral relaxed met elkaar blijven, is toch de perfecte remedie? Echter, het boek bleef vastbesloten gesloten.
De seksuele druk die op je relatie komt te staan is groot. Maar vol goede moed beginnen wij iedere maand fris en fruitig. Heeft de een het moeilijk, vangt de ander het op en andersom. Nu ruim 1 ½ jaar verder, staan de diverse tekens in de gezamenlijke agenda. Eisprong? Hoe zag de menstruatie eruit? Is de afscheiding elastisch? Zachte of harde tepels? Wanneer de beste kansen? Je kunt jezelf helemaal gek maken en er een studie van maken. Natuurlijk blijven wij relaxed en denken we er niet veel aan ;-) Maar ondertussen! Volgende maand word ik 33, de tijd gaat sneller dan de klok.
Lieke