Alles over Kinderen
De website voor ouders, opvoeders en grootouders

Hoe een doodgewone simpele bevalling zo bijzonder kan zijn

Mijn oudste kind, die had er wat moeite mee, met geboren worden. Maar het heeft me nooit weerhouden om aan een tweede te beginnen. En wat een wereld van verschil was die bevalling! Net zo bijzonder, met een net zo fijn eindresultaat, maar oneindig veel eenvoudiger in de manier waarop dat eindresultaat ter wereld is gekomen. Een bevalling uit het boekje.

Om half vijf ‘s ochtends ga ik even uit bed om te plassen en daar verlies ik de slijmprop. Terug in bed komen de weeën vrij snel op gang en worden ook vrij snel wat heftiger. Het is me duidelijk, het is begonnen! Mijn man Jeroen ligt nog naast me te slapen, maar zodra hij wakker wordt geef ik hem opdracht onze oudste zoon Julian van twee en een half naar oma te brengen, zodat wij in alle rust naar het ziekenhuis kunnen. Ik wil graag poliklinisch bevallen, zeker na de vorige bevalling die thuis inzette maar niet zo goed verliep.

Mijn man is direct wakker. “Leuk! Ik heb er zin in!”, joelt de aanstaande vader tegen zijn puffende en zwetende vrouw en gaat Julian uit zijn kamertje halen. In mum van tijd zijn ze allebei aangekleed en op weg. Na een uurtje komt Jeroen weer terug en is de verloskundige gearriveerd. Ze vertelt me na een kort onderzoekje dat we nu direct naar het ziekenhuis moeten als ik tenminste niet thuis wil bevallen. Dat is goed nieuws, ik heb geen zin om er nog lang op te wachten.

Naar het ziekenhuis

Ik hijs me in een soepjurk en makkelijke schoenen, het is gelukkig redelijk warm herfstweer. We rijden naar het ziekenhuis. Door de ochtendspits op dat stukje snelweg en in de wijk zelf over talloze enorm hoge verkeersdrempels. Zou de bedenker van die drempels zelf wel eens met weeën in de auto hebben gezeten, vraag ik me af?  In het ziekenhuis word ik in een rolstoel gezet en naar de afdeling verloskunde geduwd door mijn man. De verloskundige die met ons mee is gereden is in de laatste periode van haar stage, ze moet nog even wachten op haar collegaatje voor ze de vliezen mag breken. Zodra de andere verloskundige komt binnenstormen gaat het beginnen. Ik heb vrijwel volledige ontsluiting, ze breken mijn vliezen en ik krijg het commando “persen”.

Ah, dus dat zijn ontsluitingsweeën…

Persen? Dat vond ik de vorige keer ook al zo moeilijk, hoe gaat dat precies? En toen kreeg ik, twee en half jaar na de eerste ontsluitingsweeën voor het eerst in mijn leven een heuse perswee. Oef! Wat een geweld. Ik begreep eindelijk waarom iedereen het altijd over die “oerkracht” heeft. Mijn man riep ergens aan de andere kant van mijn bed al enthousiast iets over “haartjes zien”. Het heeft een paar snelle persweeën geduurd en voor ik het wist was het hoofdje er. De navelstreng moest nog even van haar nekje worden gedraaid en na een laatste perswee werd er een paars hoopje vlees op mijn buik gegooid. Wow! Wat een geweldig gevoel is dat. Een écht kindje! (Alsof je dat nog steeds niet echt gelooft, na negen maanden en vele echo’s, pas als je het

Pas geboren meisje
Slapend wondertje

ziet en vast kan houden…)

En daar is ze…

Zoals we al op de echo hadden gezien was het inderdaad een meisje. En wat voor een. Een dotje! Wat een heerlijk gevoel zo’n kindje in je armen te mogen houden. Gelukkig ook dit keer weer helemaal gezond en nu een bevalling zonder complicaties.  Een uurtje of vijf heeft de bevalling geduurd, vanaf de verloren slijmprop tot de geboorte. Wat mij betreft was de bevalling perfect. Al moest er wel het een en ander worden gehecht omdat ik ongemerkt toch flink was uitgescheurd, maar ook dat vond ik dit keer niet heel vervelend. We kregen nog een lunch aangeboden en voor we het wisten zaten we weer in de auto op weg naar huis, dit keer met een gevulde maxi-cosi.

Een paar uur later op de middag kwamen opa en oma met Julian het nieuwe leventje bewonderen. Julian was vooral te spreken over het cadeau dat zijn zusje voor hem “meegenomen” had. Oma en opa waren, net als wij, vol van het kleine wondertje. En het kleine wondertje? Die heeft gewoon de hele tijd lekker liggen slapen.

Wat zijn jouw ervaringen met de bevalling? Wij zijn benieuwd naar jouw bevallingsverhalen.

You might also like

Leave A Reply

Your email address will not be published.